محمدتقي فهيم منتقد پيشكسوت سينماي ايران معتقد است، فضاي روشنفكري سينما باعث شده تا منتقدان جرئت نداشته باشند عليه اين آثار حرف بزنند.
به گزارش «جوان» محمد تقي فهيم در نشست نقد و بررسي فيلم سينمايي «تا آمدن احمد» گفت: هم اكنون فضاي اكران از ما گرفته شده و فاشيسم بر فضاي نقد حاكم گرديده است به طوري كه نميتوان از فيلمهاي روشنفكري حتي انتقاد كرد. برخي از منتقدان درباره اين فيلمهاي روشنفكري به خودمان ميگويند كه فيلم ضعيف است اما در رسانهها جرئت ندارند اين را بگويند چراكه ميترسند پز روشنفكريشان خراب شود. اين منتقد افزود تا به حال هر چه تلاش و كوشش بوده از آن طرف بوده؛ كساني كه ميخواهند اكران و فضاي سينما را از ما بگيرند. در صورتي كه اگر ما خوب فيلم بسازيم حتي كساني هم كه در فضاي اين موضوعات نيستند به دنبال آن خواهند آمد.
اين منتقد سينماي ايراني با بيان اينكه گونه سينمايي دفاع مقدس بعد از انقلاب شكل گرفته است، گفت: ما نميتوانيم بدون داشتن سينماي دفاع مقدس ادعاي داشتن سينماي بومي داشته باشيم. همه گونههاي سينمايي حتي ملودرام را ميتوان در زيرمجموعه سينماي دفاع مقدس آورد و به آن پرداخت.
فهيم در نقد و بررسي «تا آمدن احمد» نيز گفت: اين فيلم دومين اثر كارگردان آن است كه پيش از اين نيز در فيلم «بزرگ مرد كوچك» به سينماي دفاع مقدس پرداخته بود. ما به دليل موضعي كه نسبت به چنين فيلمهايي داريم به دليل دغدغههايمان حتي نميتوانيم براي آنها واژه ضعيف به كار ببريم و در برابرشان موضع بگيريم.
صادق صادق دقيقي كارگردان فيلم «تا آمدن احمد» در پاسخ به ايراد كند بودن فيلم گفت: «تا آمدن احمد» كوبنده شروع ميشود اما در اواسط فيلم كند شد و در انتها باز كوبنده به پايان رسيد. كارگردان فيلم علت اصلي ضعف آن را عدم همكاري شركت نفت براي فيلمبرداري از جزيره خارك عنوان كرد و گفت شيار 143 نيز فيلم كندي است: اگر ميگذاشتند فيلم را در جزيره بگيريم اين اتفاق نميافتاد. ما مجبور بوديم براي پر كردن جاي خالي تصاوير جزيره بيشتر به تصاوير بسته درون خانه بپردازيم كه همين باعث كند شدن فيلم شد.
پروانه مرزبان تهيهكننده اين فيلم نيز با تأييد حرفهاي كارگردانش گفت: شركت نفت اگر كمك ميكرد، اگر تعدد لوكيشن نداريم و فيلم كند است به دليل اين است كه نتوانستيم در خارك فيلم بگيريم. ما 50 نفر بوديم كه با هواپيما به خارك رفتيم وقتي از هواپيما پياده شديم و از در فرودگاه به داخل رفتيم از در ديگر ما را برگرداندند و سوار هواپيما كردند. اين برخورد نيروهاي ما را نارحت كرد اما اذيتكنندهترين چيز اين بود كه به ما گفتند مگر در اينجا هم جنگ بود؟! بعد گفتند به دلايل امنيتي نميتوانيد در خارك فيلم بسازيد در صورتي كه يكي از دستياران فيلم ما گفت من شش ماه قبل براي ساخت يك تله فيلم به جزيره آمدم و در اينجا فيلم گرفتيم موضوع آن هم اين بود كه يك دختر و پسر به جزيره ميآيند تا از آنجا با هم به دوبي فرار كنند!
شفيع آقامحمديان كارشناس سينما و مدير سابق مركز گسترش سينماي مستند و تجربي كه در نشست حضور داشت، گفت: بايد قبول كنيم كه ما در توليد فيلم جنگي قافيه را باختهايم. دغدغهها و فشارهايي كه روي فيلمساز ميآيد آنقدر زياد است كه وقتي پشت دوربين قرار ميگيرد يادش ميرود چه سكانسي ميخواسته بگيرد. بايد به فيلمسازاني كه ميخواهند فيلم جنگي بسازند كمك شود به خصوص در بخش فيلمنامه. هم اكنون نهادهاي زيادي از جمله بنياد شهيد، بنياد مستضعفان و حوزه هنري هستند كه بايد به سينماي دفاع مقدس كمك كنند اما كاري نميكنند، گويا منتظرند دوباره جنگ شود كه يادشان بيفتد و كاري بكنند.
