قباد، چون ديگر همسن و سالانش دوران كودكي را در محيط پاك و باطراوت كوهستاني فيروزكوه با آن تابستانهاي سرسبز و زمستانهاي سختش ميگذراند كه ديري نپاييد با مرگ پدر، با سختيهاي يتيمي آشنا شد و مادر با هر دشواري كه بود مسئوليت و سرپرستي قباد را بر عهده گرفت.
شرايط زندگي و مشكلات خاص آن زمان، بهانهاي نشد تا مادر در تربيت و رشد شكوفايي قباد كوتاهي كند. او چگونه زيستن و چگونه مبارزه كردن را به فرزندش آموخت و در نهايت فرزندي انقلابي، مجاهد و مبارز پرورش داد كه عمر خويش را در پاسداري و حراست از انقلاب اسلامي و آرمانهاي منادي حق امام خميني (ره) فدا كرد.
قباد در دوران نوجواني و جواني در كنار خانواده و همراه و همدوش مادر مهربانش به كسب و كار پرداخت تا سهمي در تأمين مايحتاج زندگي و كسب رزق حلال داشته باشد. قباد در فصول مختلف با توجه به شرايط آب و هوايي منطقه، دامداري و كشاورزي ميكرد و در ايام سخت و سرد زمستان براي تأمين زندگي، راهي تهران ميشد تا در اين فصل هم، بيكار نمانده و كمكي براي مادر باشد. او با تلاش و همت خود دستبوس مادري شد كه راه درست زندگي كردن و صراط منير را به او نشان داده بود. قباد ميدانست همه مجاهدتهايش شايد هم، نتواند پاسخگوي ذره و جرعهاي از زحمات مادرش باشد.
قباد كه به سن سربازي رسيد به اذن مادر راهي شد، تا دين خود را به كشور ادا نمايد. زمزمههاي جنگ او را بيتاب كرده بود و در نهايت قباد راهي جبهههاي غريب غرب «كردستان» شد.
مدتي بعد قباد مزد مجاهدتها و اخلاص و ايثارش را در مرزهاي غربي كشورش گرفت. 12 فروردين 1364 در عباسآباد بانه، به دست ايادي منافق و ضد انقلاب كوردل به درجه رفيع شهادت نائل آمد. شهيد قباد خليلارجمندي با مهرباني، صداقت، عشق و علاقهاي كه به خانواده داشت و دلسوز ديگران بود، در حالي كه تنها 21 سال داشت، در روستاي سرآسياب به خاك سپرده شد، اما ياد و نام و خاطرات نيكي كه ازخود برجاي گذاشت، او را در اذهان مردم كشورش ماندگار كرد.
