تشابه نتايج اوليه مذاكرات هستهاي با داستان يك سريال امريكايي، سر و صداي زيادي را به راه انداخته است به خصوص اينكه رئيسجمهور «حسن» تلاش ميكند با اعتمادسازي در پرونده هستهاي اوضاع را كنترل كند و امريكاييها هم با وي همراهي ميكنند.
سريال 24 به دليل اينكه در شبكه خانگي نمايش نيز توزيع شده است، سريالي نام آشنا به شمار ميرود كه موضوع جذاب سياسي آن باعث شد تا بيش از 14 سال مخاطبان اين شبكه آن را دنبال كنند. داستان اين سريال در باره يك مأمور امنيتي است كه در حال مبارزه با تروريستهاي مسلمان! است. در بخشي از اين سريال شاهد مذاكره صلح ميان « عمر حسن» رئيسجمهور كشوري به نام «كامستان» و رئيسجمهور امريكا هستيم. در اين مذاكرات قرار است «حسن» شرايط مورد نظر طرف مذاكره را براي رسيدن به توافقي هستهاي بپذيرد؛ توافقي كه با مخالفت برادر رئيسجمهور «فرهاد حسن» روبهرو ميشود و وي توطئه ترور رئيسجمهور را طراحي و اجرا ميكند.
تشابه نامي «حسن» با نام اسم كوچك رئيسجمهور و توافق هستهاي بعد از مذاكرات نفسگير كه منجر به كنترل روي تأسيسات هستهاي «كامستان» ميشود، اين روزها توجه خيليها را به خود جلب كرده است. البته امريكاييها در سالهاي اخير براي درگير كردن ذهن مخاطبان خود با پرونده هستهاي ايران و ايجاد فضاي رواني براي القاي خطرناك بودن فعاليتهاي صلح آميز هستهاي كشورمان، دست به توليد مستند، فيلم و سريالهاي متعددي زدهاند. در سريال «حيوانات سياسي» كه نسبت به سريال 24 سريال نوتري به شمار ميرود باز هم بحث هستهاي ايران و تعليق فعاليتها ديده ميشود با اين تفاوت كه رئيسجمهور ايران شخصي به نامي شبيه به «حاج قاسم» است! در اين سريال نيز ايران در مذاكرات مستقيم با امريكا تحت فشار قرار ميگيرد تا شرايط مد نظر ايالات متحده را براي تعليق فعاليتهاي خود بپذيرد. سال گذشته انتشار مصاحبه با يكي از تهيهكنندگان سريالهاي «24» و «هوملند» به نام هوارد گوردن جنجالهاي زيادي را در پي داشت. اين مصاحبه كه اصالت آن اكنون زير سؤال رفته است به دقت امريكاييها در رصد حوادث سياسي و بينالمللي و تلاش براي پيشبيني آينده توسط فيلمنامهنويسان اين سريالهاي امريكايي اشاره كرده است. البته در امريكا سريالهاي تلويزيوني طرفداران بسيار سرسختي دارد و جايگاه يك سريال به مراتب بيشتر از فيلمهاي سينمايي نيز ميشود و تلاش شبكههاي تلويزيوني اين كشور براي پرداختن به موضوعات جذاب كاملاً مشهود است.
حال اين شرايط را ميتوان با سريالهاي ايراني مقايسه كرد؛ سريالهايي كه حتي قادر به پيشبيني واكنشهاي عمومي نسبت به محتواي آنها نميشود. براي نمونه «درحاشيه» نتوانست احساسات صنفي پزشكان را تخمين بزند يا نويسنده «سرزمين كهن» متوجه نشد يك ديالوگ نا بجا ميتواند حساسيتهاي قوميتي را برانگيزد.
