با گذشت 10 روز از آغاز تجاوز نظامي عربستان به يمن اكنون اين سؤال مطرح است كه اين جنگ تا كجا پيش خواهد رفت و چه سرنوشتي در انتظار آن خواهد بود؟ اگر گذشته را چراغ راه آينده بدانيم در اين صورت با ارزيابي روند تحولات جنگ در 10 روز گذشته تا حدودي ميتوان چشم انداز آن را پيش بيني كرد يا حدس زد. از هر نظر كه به اين جنگ نگاه شود هيچ موفقيتي چه به لحاظ نظامي و چه به لحاظ سياسي يا حقوقي و به خصوص اخلاقي نميتوان براي آن پيدا كرد و در همه اين جهات روند تحولات به ضرر عربستان پيش ميرود.
به لحاظ نظامي شكست و پيروزي در يك جنگ متناسب با اهداف جنگ سنجيده و محاسبه ميشودو اگر اهداف عربستان از توسل به اين جنگ (همچنان كه اعلام شده )شكست حوثي هاتلقي شود، هيچ شاخص و نشانهاي كه حاكي از شكست حوثيها در اين جنگ باشد به چشم نميخورد به گونهاي كه حتي يكي از رهبران و مقامات ارشد انصارالله در اين جنگ آسيب جدي نديده است. به همين ترتيب اگر هدف حملات از كار انداختن توان نظامي و دفاعي حوثيها و تخريب تسليحات و تجهيزات دفاعي آنها باشد باز به رغم ادعاو تبليغات سعوديها هيچ نشانه روشني كه حاكي از موفقيت اهداف عمليات در اين زمينه در دست باشد وجود ندارد اما در مقابل يافتههاي موجود حاكي از اين است كه حوثيها از مدتها قبل از آغاز تجاوز عربستان در اقدامي پيشدستانه توان تسليحاتي و دفاعي خود را به مناطق امن انتقال داده بودند، لذا توانستهاند آن را از تيررس حملات هوايي عربستان مصون نگه دارند. از طرف ديگر تجاوز نظامي عربستان به يمن باعث تحريك و جريحه دار شدن احساسات ملي در اين كشور شده و همه يمنيها را بر آن داشته است كه در پشت حوثيها و انصار الله سنگر بگيرند كه اين مسئله بيش از پيش به تقويت جايگاه و پايگاه مردمي حوثيها و انصار الله انجاميده است و در واقع يكي از دلايل اينكه حوثيها و انصار الله توانستهاند در همه جاي يمن گسترش پيدا كنند به علت حمايت و استقبالي است كه مردم يمن از آنها به عمل آوردهاند و اكنون به آنها به عنوان حافظ منافع و تماميت ارضي يمن نگاه ميكنند.
به لحاظ سياسي نيز برخلاف مواضع اعلامي عربستان مبني بر برخورداري تجاوز اين كشور به يمن ازحمايت و پشتيباني عربي در عمل همانند روزهاي اول جنگ از حمايتهاي عربي و غربي خبري نيست و آنچه از آن به ائتلاف عربي ياد ميشد زودتر ازآنچه تصور ميشد از هم فروپاشيده است. ائتلافهاي بينالمللي معمولاً در برابر دشمن و تهديد مشترك شكل ميگيرند اما انقلابيون يمني به رهبري حوثيها تاكنون هيچ خطر و تهديدي را متوجه هيچ يك از اعضاي دهگانه ائتلاف مورد ادعاي سعودي وارد نكردهاند و با خويشتنداري و دورانديشي توانستهاند تبليغات سعودي را درباره ارائه تهديد مشترك از انقلابيون يمني براي كشورهاي عربي به شكست بكشانند و آن را ناكام بگذارند. گذشته از اينها با توجه به اينكه گفته ميشود يكي از اهداف عربستان از تجاوز نظامي به يمن به شكست كشاندن مذاكرات لوزان بوده است لذا دستيابي به توافق در اين نشست و دور نگه داشتن اين نشست از فضاي جنگ تحميلي عربستان شكست سياسي ديگري را براي عربستان رقم زد.
به لحاظ حقوقي نيز عربستان هيچ دليل و سند موجه و محكمه پسندي را براي توجيه تجاوز نظامي به يمن در اختيار ندارد و هيچ يك از توجيهات عربستان به لحاظ حقوق بينالملل و منشور ملل متحد قابل دفاع نيست و از اين نظر تجاوز نظامي عربستان به يمن همانند تجاوز نظامي امريكا به عراق فاقد مشروعيت حقوقي است و براي هميشه در تاريخ ثبت خواهد شد.
و بالاخره در عرصه تبليغاتي نيز ميتوان گفت با توجه به اينكه عمده حملات هوايي عربستان در روزهاي اخير بر اهداف غيرنظامي متمركز شده است لذا ادامه اين حملات ماهيت اين كشور را براي افكار عمومي جهان به خصوص در جهان اسلام آشكار كرده است، لذا با ادامه اين حملات واكنشها و مخالفتهاي عمومي به تجاوز نظامي عربستان به يمن نيز گسترش مييابد. از اين رو در مجموع ميتوان گفت شكست و ناكامي تجاوز نظامي عربستان به يمن در هر سه سطح نظامي، سياسي، حقوقي و تبليغاتي كاملاً مشهود است و در وضعيت كنوني عربستان خود را در وضعيتي ميبيند كه نه راه پس دارد و نه راه پيش اما به نظر ميرسد توقف حملات و خروج از جنگ دستكم ميتواند جلوي ضرر بيشتر را بگيرد.
