«غبار» اين شبها در حالي روي صحنه تالار وحدت اجرا ميشود كه جمعيت زيادي از علاقهمندان، به دليل نبود صندلي خالي، به تماشاي اين نمايش ميايستند. آنچه بيش از همه به چشم ميآيد، موفقيت گروه سازنده در برقراري ارتباط عاطفي با مخاطبان است و اين، از تشويقهاي ممتد پس از پايان نمايش به روشني، فهم ميشود.
بيترديد استقبال گسترده مخاطبان از نمايش غبار را اگر در كنار اقبال عمومي به نمايشهايي همچون شب آفتابي، شبي در كهكشانها و... بگذاريم، باز هم نتيجه اعتماد به جناح مؤمن فرهنگي در عرصه هنرهاي نمايشي را مشاهده خواهيم كرد.
داستان نمايش از جايي آغاز ميشود كه ملاحرقوص سلفي، با تبعيت از فرامين و آيينهاي مولاي خود عبدالوهاب، دست به اقدامات نظامي گستردهاي در مملكت غديران زده و از هيچ توطئهاي در جهت ايجاد رعب عمومي فروگذار نميكند. با اين حال نتيجه مثبتي از فعاليتهاي خود نميگيرد و حتي در پي اعدام اشتباه سه تن از هم قطارانش كه با اعتراض سياهپوشان مواجه ميشود، به آنها لقب شهيد راه خدا را داده و براي جبران اشتباهش، همسر قربانيان را به عقد نكاح در ميآورد!
در پي اين عدم نتيجهگيريها، حاميان غربي ملاحرقوص سلفي، او را تحريك كرده و پيشنهاد تطميع و تهديد خواص صاحب نفوذ و محبوب مملكت غديران را به او ميدهند. پس از تحريك غربيها، ملاحرقوص از دو تن از حاميانش ميخواهد تا علاوه بر نزديك شدن به «ميرزا سلطانعلي غديراني»، با ارائه اسنادي ساختگي از انحراف رهبر حكومت اسلامي، او را به جدا كردن راه خود از دوست و مراد قديمياش، «پير بابا» تشويق كنند.
«ميرزا سلطانعلي» يكي از خواص ذينفوذ حكومت است كه در غبار نفاقي كه اجانب براي او ايجاد كردهاند، گرفتار ميشود و در پي هجوم وساوس شيطاني و نفساني، خود را حاكم ذي حق جامعه اسلامي ميپندارد و در اين مسير، حتي به مقابله با فرزندش «ميرزا محمد» كه جواني سليمالنفس است، ميپردازد.
«ميرزا سلطانعلي» با ادعاي حاكميت جامعه اسلامي، ميميرد و در عالم برزخ، با منحرفين تاريخ، روبهرو ميگردد.
مسببان واقعه سقيفه و جلوداران آتشزدن در خانه علي بن ابيطالب (ع) كه پس از رحلت پيامبر، زمينه جسارت به دختر رسول خدا (ص) و شهادت او را فراهم كردند، ميرزا را به مانند خود، گناهكار ميدانند در حالي كه ميرزا از آنان برائت ميجويد. طلحه و زبير كه در برزخ گرفتار عقوبتند، ميان خود و ميرزا تفاوتي قائل نيستند در حالي كه ميرزا آنان را نفرين ميكند.
عمربنسعدابيوقاص در برزخ همچنان به دنبال حكومت ري است و در مواجهه با لعن و برائت ميرزا، او را همچون خود، محكوم و گناهكار ميپندارد و... .
در همه اين مواجههها، «ميرزا سلطانعلي» از خدا طلب عفو ميكند و ميخواهد تا يك بار ديگر به او فرصت جبران خطاي بزرگ گذشتهاش را بدهد و اينجاست كه عفو الهي شامل حال ميرزا شده و او از كابوس برزخ رهايي مييابد.
رهايي از برزخ گناهان همان و بردباري در شنيدن خبر شهادت فرزندش در مبارزه با سياهپوشان تكفيري همان. ميرزا به حامل خبر شهادت فرزندش ميگويد كه تفنگ محمد را بر زمين نخواهد گذاشت و نه تنها رهبر حكومت اسلامي را تنها نميگذارد بلكه خود، شخصاً مبارزه با سلفيون را فرياد ميزند.
نمايش آييني غبار، كاري بديع از سازمان فرهنگي هنري بشارت به كارگرداني محمدرضا مداحيان، تهيهكنندگي عرفان خداپرست و نويسندگي انوش معظمي است كه از حضور بازيگراني چون جهانگير الماسي، ميرطاهر مظلومي، آتش تقيپور، محمد ساربان، سيروس كهورينژاد و... بهره برده و صابر خراساني در آن به شعرخواني ميپردازد. آواي پاياني غبار هم اثري گيرا و دلنشين از حامد زماني است.
لزوم برقراري ارتباط مؤثر ميان نيازهاي فرهنگي مردم جامعه اسلامي كشورمان و فعاليتهاي فرهنگي متصديان امر فرهنگ، مسئلهاي است كه بارها از سوي رهبر معظم انقلاب اسلامي، مورد تأكيد قرار گرفته است. ايجاد اين ارتباط در فضاي فعلي جامعه، بدون استفاده از ابزار نوين و مدرن روز، ممكن نيست.
هنر تئاتر كشورمان مدتهاست به هنري محفلي با مخاطبان اندك و تكراري بدل شده است. اما تجربههاي اين چنين نشان ميدهد كه نسخه شفابخش تئاتر و هنرهاي نمايشي، فاصلهگيري بيش از پيش از مضامين شبهروشنفكري و اقبال به موضوعاتي متناسب با فرهنگ اسلامي ايراني مردم كشورمان است.
