اشتون کارتر به عنوان وزير دفاع باراک اوباما رئيسجمهور آمريکا از کنگره راي اعتماد گرفت تا چهارمين و زير دفاع وي در طول 6 سال رياست جمهوري باشد. امري که نشانگر تزلزل و نابساماني در ساختار نظامي ايالات متحده است که واهي بودن ادعاي گزينه نظامي را نشان ميدهد.
اين تغييرات در حوزه نظامي بيانگر چند نکته ميباشد. نخست سردرگمي اوباما در حوزه نظامي و عدم انسجام در ساختار نظامي آمريکا که موجب تغييرات در عاليترين سطح فرماندهي نظامي آمريکا ميگردد. هر چند که محافل رسانهاي آمريکا سعي دارند تا اين تغييرات را برگرفته از درگيري جمهوريخواه و دموکرات عنوان و چنان وانمود نمايند که وزارت دفاع سهم جمهوريخواهان در دولت است اما حقيقت امر تزلزل و نابساماني در ارتش آمريکاست که زمينهساز اجبار ابهامات براي اين تغييرات گرديده است.
4 وزير دفاع در 6 سال نشانگر ناتواني دولت آمريکا براي رسيدن به استراتژي واحد نظامي است که به تغييرات تاکتيکي از جمله در ردههاي عالي پنتاگون وادار ميسازد. دوم آنکه اين تغييرات برگرفته از ناکاميهاي گسترده نظامي آمريکا در جهان ميباشد. بررسي نظاميگري آمريکا در جهان نشان ميدهد که امروز ديگر جهان ارتش آمريکا را ناجي صلح و عدالت نميداند و به مقابله با آن ميپردازد. شکست در افغانستان، ناتواني در تحقق اهداف در عراق، شکست در مقابل جبهه مقاومت در منطقه، ناتواني براي مقابله با بزرگان دفاعي جهان نظير جمهوري اسلامي ايران و روسيه و دهها چالش ديگر ارتش آمريکا را زمينگير ساخته به گونهاي که مقامات اين کشور رسما از ناتواني براي آغاز جنگ جديد در جهان ميگويند. عدم ورود آمريکا به جنگ سوريه، رويکرد به ديپلماسي در قبال ايران به جاي نظاميگري، تاکيد بر مذاکره با روسيه و چين به جاي تقابل نظامي گواهي بر اين حقيقت است.
وي در حالي به سمت وزير دفاع آمريکا رسيد که اولين موضعگيري خود را به مسئله ايران اختصاص داد.
وي ادعا کرده روند مذاکرات بايد به سمت توقف فعاليتهاي فوردو، اراک، نطنز پيش رود.
حال اين سوال مطرح است که چرا کارتر چنين سخناني را مطرح ميسازد در حالي که دولتمردان کاخ سفيد ادعاي ديپلماسي را سر ميدهند؟ برخي بر اين عقيدهاند که كارتر براي کسب راي از کنگره به چنين موضعگيريهاي روي آورده چنانکه وي همزمان بر تقابل نظامي با روسيه نيز اشاره کرده است.
برخي نيز با اشاره بر سابقه مواضع آمريکاييها، بر اين امر تاکيد دارند که کارتر از همان ابتدا نقش پليس بد را در قبال مذاکرات در پيش گرفته و به اصطلاح سعي دارد تا چنان نشان دهد که نظاميان نيز در کنار کنگره عليه ايران قرار دارند و تهران گزينهاي جز گرايش به کاخ سفيد و پذيرش خواستههاي آن براي مقابله با گزينه نظامي ندارد. به عبارتي کارتر در کنار کنگره اهرم فشار آمريکا براي دور ساختن ايران از خطوط قرمزش و سوق دادن آن به پذيرش زيادهخواهي است حال آنکه جهانيان اذعان دارند که اين سياست آمريکا همچون گذشته با شکست همراه است چرا که ملت ايران و نظام اسلامي همواره تاکيد کردهاند که در هيچ شرايطي از حقانيت خود عقبنشيني نخواهند کرد و سياست تهديد و تحريم سياستي شکست خورده و ناکام آن است.
در کنار آنچه ذکر شد يک نکته بسيار مهم مشاهده ميشود که شايد دليل اصلي جوسازيهاي وزير دفاع تازهکار آمريکا باشد و آن وضعيت ارتش آمريکا و چالشهاي آن است.
بررسي اجمالي از وضعيت ارتش آمريکا نشانگر چالشهاي دروني بسيار به ويژه آمار بالاي خودکفي و تجاوز به نظاميان زده ميباشد. در حالي که حوزه عملياتي نيز ارتش آمريکا دستاوردي در صحنه جهاني ندارد. پس از 13 سال در حالي آمريکا از افغانستان خارج شد که به اذعان گزارشهاي نهادهاي آمريکايي جز ميلياردها دلار و صدها کشته، دستاوردي براي آمريکا نداشته است. در عرصه مبارزه با تروريسم نيز افشاي حمايتها و ارسال تسليحات آمريکايي براي تروريستها (داعش در عراق و سوريه) به رسوايي براي اين کشور مبدل شده به گونهاي که جهانيان مقابله با آمريکا را راهکار تحقق وضعيت جهاني ميدانند. جالب توجه آنکه در حوزه ناتو نيز اعضاء توجهي به خواستههاي آمريکا ندارند که عدم پرداخت بودجه ناتو نمودي از آن است.
با اين شرايط ميتوان گفت که وزير دفاع جديد آمريکا با حاشيهسازي و فرافکني عليه ايران، سعي در پنهانسازي چالشها و نابسامانيهاي ارتش آمريکا دارد تا شايد با اين بتواند سروساماني به وضعيت بحراني ارتش دهد به عبارتي ادعاهاي کارتر نه از روي قدرت بلکه برگرفته از ضعف و تزلزل نظامي آمريکاست که براي پنهانسازي آنان به هوچيگري ضدايراني روي آورده است.آمريکا رسما در حوزه نظامي حرفي براي گفتن ندارد و صرفا با فضاي تبليغاتي خود را ارتش برتر معرفي ميکند.
