اهل فلسفه ميگويند همنشيني، سنخيت ميآورد. اين همنشيني حتي در شيمي و فيزيك هم منشأ اثر است و موجب تركيب و گونهگون شدن مواد و به دست آمدن مواد ديگر ميشود. روانشناسان هم معتقدند كه همنشيني موجب تغيير در رفتارها، باورها و خلق و خوي انسان ميشود.
به راستي اگر همنشيني در جامدات بيجان و حتي حيوانات، آثار و پيامدهايي دارد چطور ما نسبت به آثار همنشيني در انسانها بيتفاوت و بيدقت هستيم؟
اين مقدمه را گفتم تا برسيم به اصل مطلب. صدا و سيما همانطور كه امام راحل(ره) و مقام معظم رهبري تأكيد كردهاند بايد دانشگاه انسانسازي باشد. اما متأسفانه در بسياري موارد ديده ميشود كه مديران برخي شبكههاي تلويزيوني تنها به پركردن آنتن و جذب مخاطب، به هر قيمتي ميانديشند و نه چيزي بيش از آن.
در برخي از شبكههاي جديدالتأسيس در ساليان اخير اين آفت بيشتر و نمايانتر است. يكي از اين نمونهها، آفت پخش سريالهاي كرهاي است كه در چند سال گذشته، مسلسلوار از تلويزيون پخش شده و هنوز هم ميشود. سريالهايي با رنگ و بو و داستان يكسان و تكراري كه انصافاً هيچ رهاوردي جز سرگرمي از نوع اتلاف وقت، براي مخاطب ندارند. سريالهايي كه حتي دكور، لباس و بازيگران آن هم يكسان هستند اما به دليل داشتن داستانهاي عاشقانه اصلي و فرعي، موفق شدهاند خانوادههاي ايراني به خصوص نوجوانان و به خصوص دختران نوجوان را جذب كنند. كافي است سري به فضاي مجازي بزنيد و نام بازيگران كرهاي را جستوجو كنيد تا ببينيد چه تعداد وبلاگ و صفحه به عكسهاي مبتذل همين بازيگران اختصاص يافته است.
تأسفبار اين است كه اين بازيگران، به چهرههاي محبوب و الگوهاي نوجوانان، به خصوص دختران ايراني تبديل شدهاند و عكسهاي آنها به شكلي وسيع بين نوجوانان رد و بدل ميشود. رسانه ملي با بيدقتي و بيتوجهي خود، به دليل پخش بيوقفه و بدون فاصله اين سريالهاي كممحتوا و بيمحتوا در يك دوره زماني چند ساله، بازيگران كرهاي را تبديل به قبله آمال بسياري از نوجوانان ايراني كرده است. بازيگران غربزدهاي كه در بسياري موارد گوي سبقت را در بدپوششي و عرياني و عرياننمايي از خود غربيها ربودهاند.
نگاهي به سبك زندگي امروز جامعه كره جنوبي كه در فيلمهاي سينمايي آنها نيز پيداست، نشان ميدهد اين جامعه به طور جدي گرفتار فرهنگ و آموزههاي تحميلي غرب شده و همگام با مدرنيسم، آفتهاي آن را هم جذب كرده است. اكنون هنرپيشههاي همين كشور با رخت و لباس امروزي و پوشش مغاير با ارزشهاي جامعه ايراني، دارند به الگوهاي نوجوانان ما تبديل ميشوند و در اين ماجراي تلخ، صدا و سيما بيش از همه، مقصر بوده است. يكي از دوستان ميگفت: «دختر نوجوانم دائم در حال ايميل و رد و بدل كردن عكسهاي اين بازيگران براي همكلاسيهايش است و اگر يك شب سريال ايسان - آخرين نمونه از خانواده كرهايها - را نبيند خلق و خوياش به هم ميريزد. يك روز اصرار ميكند برايش لباس سنتي كرهايها را بخريم. روز ديگر چوب غذا خوري ميخرد تا به جاي قاشق و چنگال از آن استفاده كند و به تازگي هم دنبال پيدا كردن كانون زبان كرهاي است!»
ميگفت: «من براي دخترم و آيندهاش نگرانم. فكر و ذهنش را اين كرهايها تسخير كردهاند. آخر چرا صدا و سيما به عواقب و آثار كارهايش فكر نميكند و خانوادهها را اينچنين دچار مشكل ميكند؟ يعني نميشود اين قدر سريال كرهاي پخش نكنند يا لااقل بين پخش آنها چند ماه فاصله بيندازند؟ مگر اين كرهايها كه امروز هم در صف اول دشمنان ما و دنباله رو امريكا هستند چه چيزي به خانوادهها و بچههاي ايراني ياد دادهاند؟»
به نظر ميرسد صدا و سيما به خصوص پس از تغييرات مديريتي خود بايد نگاه محتوايي عميقتري به مسائل داشته باشد و با بهرهگيري از نظر جامعهشناسان و روانشناسان خانواده، نگاههاي سطحي و عوامانه را در تهيه، توليد، خريد و پخش سريالها و فيلمهايش به كناري نهاده به جايگاه و رسالت اصلي خود كه همان «انسانسازي» است نزديك شود. رسانه ملي بايد نوجوانان و جوانان ايراني را به جاي فرهنگ كرهاي و غربي، با فرهنگ ناب اسلامي ايراني آشنا كند.
چنين باد!
پخش سریال های کره ای باعث ایجاد فرهنگ غربی و همچنین عشق های الکی شده است. بهتر است صدا و سیما به فیلم های اصیل ایرانی بیشتر بهاء دهد تا فیلم های شرقی و غربی 
