كشف حجاب يكي از ننگينترين وقايع تاريخ معاصركشورمان است كه توسط غرب براي احاطه فرهنگي و تهاجم همهجانبه به ايران صورت گرفت؛ واقعهاي تلخ كه در تاريخ پيش از آن هم بارها و بارها اتفاق افتاده بود و مصاديق مختلفي همچون ماجراي فتح اندلس و بيرون راندن مسلمانان از آن يا استعمار الجزاير توسط دولت استعمارگر فرانسه را ميتوان نام برد. اكنون سالهاي بسياري از كشف حجاب رضاخاني گذشته و هنوز كه هنوز است تبعات آن در جامعه اسلاميمان هويداست؛ جامعهاي كه بيش از هزار و چهارصدسال فرهنگ ناب اسلامي مانند شكر در آن حل شده و حتي قبل از آن آيين زرتشت بر پوشيدگي بانوانش تأكيد داشته است، حالا متأثر از آن اتفاقات ننگين و تلخ با پديدههايي همچون بدحجابي، بيحجابي و شلحجابي دست به گريبان شده است.
در اين ميان و درست در سالرور كشف حجاب رضاخاني؛ يعني 19دي خبري در رسانهها منتشر شد كه تعجببرانگيز بود. سفارت فرانسه در اقدامي عجيب و وقيحانه دستور داده است تا براي صدور ويزاي زنان ايراني كه به دلايل مختلفي اعم از تجاري، اداري، تحصيلي، گردشگري و... به فرانسه سفر ميكنند قانون تازهاي درنظر گرفته شود؛ به اين ترتيب كه در بخش مدارك مورد نياز براي صدور ويزا كه در پايگاه اينترنتي سفارت فرانسه در تهران قرار دارد، يكي از شروط اوليه و اصلي صدور ويزاي سفر به اين كشور، ارائه يك قطعه عكس رنگي بدون پوشش سر براي خانمها است! در واقع هر خانم ايراني كه تقاضاي دريافت ويزا براي سفر تفريحي يا تحصيلي به فرانسه را داشته باشد، بايد دست به كشف حجاب اجباري بزند تا بتواند رواديد لازم را دريافت كند و به فرانسه برود! اين موضوع عجيب و كاملاً غيرقانوني درحالي براي خانمهاي ايراني اعمال ميشود كه در هيچكدام از قوانين بينالمللي اجازه چنين اقدامي را كه صراحتاً تفتيش عقايد و ورود به حريم خصوصي افراد محسوب ميشود، به سفارتخانهها ندادهاند؛ البته دولت فرانسه پيش از اين پوشيدن روبند را به دليل عدم توانايي در شناسايي چهره و احتمال روي دادن عملياتهاي تروريستي ممنوع اعلام كرده بود اما اينكه افراد متقاضي ويزا مجبور به كشف حجاب شوند، در تضاد كامل با قوانين جهاني است. لذا به نظر ميرسد ضعف ديپلماسي كشورمان غربيها را بدجور به طمع انداخته و گستاخ كرده است آنقدر كه چنين جسارتي را رسماً و عملاً در ايران پياده كنند و خيالشان ازعدم برخورد دستگاه ديپلماسي ايران آسوده باشد و اقدام اخير سفارت فرانسه نه تنها يك توهين علني به مردم و دولتمردان ايراني است، بلكه يادآور تحركات استعمارگرانه آنها در الجزاير است.
بدون شك استثمار فرهنگي به مراتب بيشتر از استعمارگري سياسي و نظامي تأثيرگذار خواهد بود چيزي كه غرب به خوبي به آن واقف است. فرانسه تاكنون در نظر تاريخنويسان معاصر به كشورهايي كه در زمره نيروي سوم قرار دارند تعبير ميشد؛ يعني كشورهايي كه به دنبال استعمارگري علني در ايران نبودهاند و رابطه ايران و آنها هميشه دوستانه و فرهنگي بوده است، اما اين اقدام فرانسه درحاليكه خود يكي از مروجان تروريست وهابي در جهان بوده و در كشورش براي آنها مأمني امن ايجاد كرده است نه تنها جاي سؤال دارد، بلكه بايد به سختي مورد بازخواست قرار گيرد. به نظر ميرسد نمايندگان مجلس به عنوان وكلاي ملت بايد در اين زمينه اقدامي فوري و اساسي داشته باشند.
