نوجوانان مليپوش ناكامي فدراسيون فوتبال را با حذف زودهنگام از مسابقات قهرماني آسيا تكميل كردند. هرچند فوتباليها ديگر به اينگونه حذفهاي تحقيرآميز عادت كردهاند اما طرفداران پرتعداد اين رشته در ايران هنوز اميدوارند بلكه تغييري در روند آمادهسازي ردههاي تيمهاي ملي رخ دهد.
استارت ناكاميها را نوجوانان زدند. مليپوشان نوجوان در آسيا خيلي زود از دور رقابتها كنار رفتند. بعد از اين اتفاق همه اميدمان به تيم اميد و شاگردان نلو وينگادا بود كه متأسفانه آنها هم نااميدمان كردند. بازيهاي آسيايي اينچئون هنوز آغاز نشده بود كه تيم اميد با آن حواشي زشتش شكست خورد و به خانه بازگشت. اميدها حتي افتتاحيه بازيهاي 2014 را هم از نزديك نديدند. در آن برهه چون ساير ورزشكاران كاروان كشورمان مدالهاي خوشرنگ گرفتند اوت شدن اميدها زياد به چشم نيامد و مسئولان فدراسيون هم مثل هميشه از پاسخگويي طفره رفتند. منتها جوانان به اين اندازه خوش شانس نبودند. در شرايطي كه انتظار ميرفت عملكرد تيم ملي جوانان پاياني بر ناكاميهاي متوالي باشد تيم دوستي مهر هم به تيمهاي ضعيف قاره باخت و حتي صعود از مرحله گروهي را هم تجربه نكرد.
حالا كه تكليف تمامي تيمهاي پايه فوتبال مشخص شده مديران چسبيده به صندلي فدراسيون بهانهاي براي فرار از پاسخگويي ندارند. تا جايي كه خاطرمان است علي كفاشيان به عنوان همهكاره فدراسيون همواره پس از هر شكستي، حتي اگر اين شكست مفتضحانه باشد، لبخند به لب و با قيافهاي حق به جانب جوابهاي اعصاب خردكني به خبرنگاران، كارشناسان و منتقدان داده و بدون كوچكترين تغييري به روال هميشگي مديريت منحصر به فردش ادامه داده است. در خوشبينانهترين حالت و براي بسته نگاه داشتن دهان منتقدان حرف از تغيير كادرفني به ميان ميآيد، بدون اينكه كار كارشناسي براي اين آمد و رفتها انجام شود.
آقاي رئيس در شرايطي خبر از تغييرات گسترده در نيمكت تيمهاي پايه داده كه گويا مصاحبههاي قبلياش را از ياد برده. كفاشيان در يكي از مصاحبههايش برخلاف همه نتايج تيم جوانان را نااميدكننده ندانسته! به نظر ميرسد انتقادهاي چند روز اخير است كه باعث شده كفاشيان واكنشي از خود نشان دهد. وگرنه كسي كه حذف از مرحله گروهي و باخت به تيمي مثل يمن را نااميد كننده نميداند قطعاً اگر تحت فشار نباشد خودش را به زحمت نمياندازد. حال آنكه اينگونه تغييرات هرگز چاره كار نبوده. سالهاي سال است كه مربيان ايراني از عدم توجه به تيمهاي پايه چه در تيمهاي باشگاهي و چه در تيم ملي مينالند اما صداي ناله آنها را تاكنون كسي نشنيده يا شايد هم شنيدهاند و بيتفاوت از كنار آن گذشتهاند. به همين دليل بهانهاي براي آرام كردن اوضاع ندارند جز اينكه مربيان قبلي را بركنار و عدهاي ديگر را تا ناكامي بعدي جانشين آنها كنند. درحالي كه مثل روز روشن است بهترين مربيان جهان هم با شرايط نابسامان ردههاي مختلف فوتبال ملي كشورمان نميتوانند نتيجه بگيرند.
از طرفي مديري كه دست به بركنارياش خوب است چرا حرفي از تغييرات در كميته جوانان نميزند؟ كميتهاي كه هيچ گاه مديريتي چند ساله به خود نديده و گاه و بيگاه دستخوش آمدن و رفتن اين و آن ميشود. يك بار معيني، يك بار ماجدي و بعد هم رسول دانشجو. كميتهاي كه بايد زمينه را براي پرورش استعدادهاي نونهال، نوجوان، جوان و اميد فراهم كند عملاً به يك پست تشريفاتي تبديل شده وگويا تنها يك ميز رياست براي آن تعريف شده و بس. بايد اين نكته را هم مد نظر داشت كه علاوه بر بيتوجهي به مقوله بازيكن سازي، آقايان هر موقع كه دلشان خواسته مربيان را تغيير دادهاند. به عنوان مثال آيت اللهي نايب رئيس كفاشيان بدون هيچ دليل كارشناسي شدهاي دوستي مهر كه با نوجوانان موفق بود را به رده جوانان برد و با اين تغيير هم نوجوانان از دست رفتند و هم جوانان.
قهرماني آسيا از دست رفت، هم براي نوجوانان، هم جوانان و هم اميدها. البته جوانان بيش از بقيه ضرر كردند چراكه روياي حضورشان در جامجهاني شيلي نقش بر آب شده. با اين وجود جلوي ضرر را از هركجا بگيريم منفعت است. حداقل كاري كنيم كه چهار سال بعد دوباره شاهد تكرار همين ناكاميها نباشيم.
