جوان آنلاین: مشعل بازی‌های آسیایی هانگژو که خاموش شد باتوجه به عملکرد کاروان ایران (کسب ۵۴ مدال) و حضورش در رتبه هفتم، واضح بود انتظارات برای چهارسال بعد به مراتب بیشتر خواهد شد. کسب ۱۵ طلا، ۲۱ نقره و ۲۰ برنز، امید‌ها به آینده را همچون انتظارات بالا برده بود. شاید به همین دلیل هم بود که مسولان کمیته ملی‌المپیک از اهداف بلندپروازانه رسیدن به ۲۷- ۲۸ طلا سخن می‌گفتند. هدفی که البته تحقق آن نیازمند تحولی عظیم در ساختار ورزش قهرمانی کشور بود. اما هیچ کس نمی‌دانست چهارسال بعد اوضاع از چه قرار خواهد بود و کاروان ایران در چه شرایط و حتی با چه نامی راهی ژاپن خواهد شد.
بهترین توصیف از عملکرد کاران ایران در هانگژو ۵۴ مدال بود یک مأموریت نیمه تمام که بسیاری انتظار داشتند در ناگویا به اتمام برسد. قرار نبود ایران به هفتمین قدرت آسیا بودن عادت کند و باید به دنبال ارتقای آن می‌رفت، اما در ماه‌های منتهی به ناگویا، شرایط دستخوش تغییر شد و جنگ سایه شوم خود را برسر ایران انداخت. ورزش ایران با شرایطی مواجه شد که تصورش را هم نمی‌کرد. اکثر اردو‌ها و تمرینات تعطیل شد. اعزام‌ها لغو شد و ورزشکاران بلاتکلیف. اتفاقی که طی ماه‌ها ورزش کشور را تحت‌تأثیر قرار داد، اما این نمی‌توانست پایان ورزش ایران باشد. ورزش بار دیگر دستش را به زانو گرفت و کمر راست کرد برای یک نبرد متفاوت در شرایطی نابرابر.
کیفیت سبد مدالی
بی‌تردید مقایسه اعداد بدون درنظر گرفتن شرایط، نمی‌تواند؛ تصویر کاملی از عملکرد کاروان ایران را ارائه کند. اعداد همیشه واقعیت را روایت نمی‌کنند. دل به دل آنها که بدهیم، یک چیز را می‌بینیم. کاروان اعزامی به ناگویا دومدال کمتر از هانگژو چین گرفت. واقعیت، اما چیزی کاملاً متفاوت بود. واقعیتی که نه اعداد که کیفیت عملکرد کاروان اعزامی ایران به ناگویا روایت می‌کرد. کاروانی که با یاد دانش‌آموزان مدرسه میناب راه ژاپن را درپیش گرفت و با عملکردی قابل تحسین به کار خود پایان داد. با کسب ۱۹ طلا، ۱۸ نقره و ۱۵ برنز و ایستادن بر سکوی ششم. یعنی یک پله صعود نسبت به هانگژو. این در واقع روایت داستان کاروانی‌است که در سخت‌ترین شرایط راهی بیستمین دوره بازی‌های آسیایی شد. اما با دست پربازگشت.
۲ مدال کمتر، ۶ طلا بیشتر
پرونده کاروان ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا عصر شنبه بسته شد. درست بعد از برتری بلندقامتان والیبال ایران برابر ژاپن و کسب نوزدهمین طلا و پنجاه‌ودومین مدال. به چهارسال قبل که نگاه می‌اندازیم، دومدال کم داریم، اما این مرتبه ترکیب مدال‌ها کاملاً تغییر کرده است. کاروان ایران در چین موفق به کسب ۱۳ طلا، ۲۱ نقره و ۲۰ برنز شده بود، اما در ناگویا طلا‌ها به ۱۹ رسید. البته که نقره از ۲۱ به ۱۸ و برنز از ۲۰ به ۱۵ کاهش یافته بود، اما برخلاف کمیت، این مرتبه شاهد کیفیت بهتر بودیم. همین تغییر باعث شد کاروان ایران به جایگاه ششم تکیه بزند. اگر در هانگژو تقریباً یک‌چهارم مدال‌های ایران طلا بود، در ناگویا سهم طلا از کل‌مدال‌ها به ۵/۳۶ رسید. یعنی این مرتبه باوجود شرایط سخت، مدال‌ها از جنس قهرمانی بودند تا صرفاً ایستادن روی سکو!
تقسیم بار مدال‌آوری
۱۹ طلا صرفاً یک عدد در جدول رده‌بندی نیست. با نگاهی گذرا می‌توان دریافت که بار مدال‌آوری ایران به خصوص کسب طلا صرفاً بردوش چند رشته سنتی از جمله نبوده است. یعنی در میان طلایی‌ها هم کشتی‌گیر داریم، هم تکواندوکار، هم وزنه‌بردار، هم‌ووشو و کوراش کار، هم روئینگ سوار، هم دوومیدانی کار، هم کاراته‌کا و هم والیبالیست. این یعنی بار مدالی در کاروان تقسیم شده و ایران در ۲۱ رشته موفق به کسب مدال شده است. اتفاقی که بی‌تردید یک رکورد تازه برای کاروان ایران در بازی‌های آسیایی است.
تاریخ‌سازی بانوان
بی‌شک، اما مهم‌ترین بخش مقایسه عملکرد ایران در هانگژو و ناگویا به بخش بانوان برمی‌گردد. عملکرد زنان ایران در این دو دوره یکی از مهم‌ترین بخش‌هاست. چراکه بانوان ایران در ناگویا موفق به کسب سه‌طلا شدند. درخششی که بهترین عملکرد طلایی تاریخ ورزش ایران در یک دوره بازی‌های آسیایی بود و بار دیگر ثابت کرد توجه و حمایت از ورزش بانوان می‌تواند چه نتایج مثبتی در پی‌داشته باشد. ساغر مرادی در ناگویا نخستین طلای تاریخ تکواندو بانوان ایران در بازی‌های آسیایی را به نام خود ضرب کرد. فاطمه مجلل هم موفق شد نخستین طلای روئینگ بانوان ایران را به نام خود ثبت کند. علاوه بر آن، زارعی و نوروزی نیز در روئینگ دونفره سبک وزن زنان موفق به کسب خوش‌رنگ‌ترین مدال شدند. البته که صید بانوان صرفاً طلا نبود و دختران کاروان ایران موفق به کسب هفت‌نقره و شش‌برنز هم شدند.
صد البته که در هانگژو نیز بانوان ایران سهم بسزایی در کاروان اعزامی به چین داشتند، اما در ناگویا بی‌شک دختران ایران یک گام جلوتر بودند. به طوری‌که سه طلای بانوان ایران نه تنها یک رکورد تاریخی بود که بخشی از طلای کلی کاروان را تشکیل داد که در هانگژو به این سطح نرسیده بود. اهمیت این موفقیت بدان جهت است که کسب مدال به خصوص طلا آنهم برای نخستین بار یعنی باز شدن یک مسیر جدید برای آینده ورزش کشور.
هنوز جای پیشرفت هست
البته که تمام اتفاقات رخ داده در ناگویا موفقیت آمیز و خوشحال کننده نبود و برخی نیز در این بین نتوانستند انتظارات را برآورده کرده و درحد و اندازه‌های خود ظاهر شوند. برخی شانس‌مدال داشتند و از کسب آن بازماندند. برخی پایین‌تر از سطح خود نشان دادند که شاید بی‌ارتباط به شرایط خاص کشور نباشد، اما اگر به دنبال پیشرفت هستیم باید بدانیم که هنوز راه درازی در پیش داریم.
