بيست و يكمين جشنواره بينالمللي تئاتر كودك و نوجوان با اضافه كردن بخشي با عنوان تئاتر دانشآموزي هفته ديگر در حالي افتتاح ميشود كه جاي خالي تئاتر در مدارس يكي از نقاط ضعف آموزش و پرورش در طول دهههاي اخير بوده است.
آشنايي بسياري از هنرمنداني كه اين روزها صحنههاي تئاتر را با هنرنمايي خود زيبا كردهاند، بازميگردد به سالهاي دبستان؛ سالهايي كه در مدارس با هنر تئاتر آشنا شدند و براي اولين بار به پتانسيلشان در زمينه اين هنر پي بردند و در ادامه با دنبالكردن هنر نمايش در عرصههاي مختلف، توانستند نامي را در اين عرصه براي خود دست و پا كنند و حاضران سالنهاي تئاتر را پاي تماشاي هنرنماييهايشان بنشانند. ماجراي كلاسهاي فوقبرنامه تئاتر اما براي دانشآموزان متولد دهه شصتي كه در دوره كلاسهاي 40 نفره و مدرسههاي دو و سه شيفته تحصيل ميكردند، مسئلهاي تعريف نشده بود.
در مدرسههاي دولتي آن روزها خبري از كلاس تئاتر نبود و در برنامههاي مناسبتي مدرسه براي دهه فجر يا ساير مناسبتها هم تنها فعاليت فوقبرنامه دانشآموزان، اجراي سرود به حساب ميآمد. تئاتر هم كه ديگر هيچ، نه خبري از سالن بود و نه مربي آموزش اين هنر و شايد در كل مدارس تهران در معدود مراكز غيرانتفاعي و غيردولتي آن هم با شرط شهريههاي آنچناني كلاسهايي براي آموزش تئاتر برگزار ميشد. ماجراي جاي خالي آموزش هنر نمايش در مدارس به مدارس دهه 60 و 70 محدود نشد و هنوز هم كه هنوز است هنر نمايش در آموزش و پرورش ما، دغدغه آموزشي محسوب نميشود و مسئولان آموزشي در نشستها و سخنرانيهايشان هيچ اشارهاي به جاي خالي آموزش تئاتر در مدارس و اينكه نبود اين هنر چه تأثيراتي ميتواند در ميان دانشآموزاني بر جاي بگذارد كه تنها به دنبال پيدا كردن جواب دو دو تا چهارتا و مساحت دايره هستند، ندارند.
در ميان اين بيتوجهيهاي آموزش و پرورش به مسئله آموزش تئاتر اما دبير بيستويكمين جشنواره بينالمللي تئاتر كودك و نوجوان در اين دوره بخش جديدي را به اين جشنواره اضافه كرده با عنوان بخش تئاتر دانشآموزي و در اين بخش قرار است در حوزه صحنهاي مدارس پسران و صحنهاي مدارس دختران ميزبان نمايشهايي باشد كه توسط دانشآموزان مدرسه به اجرا ميروند؛ اتفاق خجستهاي در بيستويكمين جشنواره تئاتر فجر كه باعث شده است توجه آموزش و پرورشيها به نياز دانشآموزان به آموزشهاي تئاتري جلب شود تا با ايجاد زيرساختهاي لازم، كلاسهاي آموزشي تئاتر به يكي از فعاليتهاي فوقبرنامه مدارس كشور بدل شود و همه دوستداران اين هنر بتوانند از سالهاي كودكي قدم در عرصه هنر تأثيرگذار نمايش بگذارند.
