شبهاستوديويي كه براي توليد فيلم مزارشريف ساخته شده بود، بعد از انجام مراحل فيلمبرداري اين پروژه سينمايي، تخريب شد تا بار ديگر سينماي ايران هنر خود را در زمينه دور ريختن سرمايههايش به نمايش بگذارد.
اولين شبه استوديوي سينماي ايران كه در حوالي كمالشهر كرج براي توليد پروژه سينمايي مزارشريف ساخته شده بود، در داخل سولهاي بزرگ قرار داشت كه در آن كنسولگري ايران در مزارشريف افغانستان به همراه چند ساختمان ديگر از جمله حسينيه جنب كنسولگري، دفتر خبرگزاري ايرنا، بخشي از بازار شهر مزارشريف و برجك مرزباني در آن بازسازي شده بود. اين فيلم سينمايي قرار است حادثه تروريستي حمله به كنسولگري ايران در مزارشريف افغانستان را به تصوير بكشد كه در آن ديپلماتهاي حاضر در ساختمان كنسولگري و خبرنگار ايرنا ابتدا به اسارت گرفته ميشوند و سپس به شهادت ميرسند. در اين بين يكي از اعضاي كنسولگري كه به شدت زخمي شده، ميتواند از مهلكه جان سالم به در ببرد و بعد از ماجراهاي فراوان به ايران برسد. شبه استوديويي كه در «كمال شهر» براي اين پروژه سينمايي تهيه شده بود، به دليل امكاناتي چون فراهم شدن استفاده از پرده سبز در مقياس وسيع فضايي منحصر به فرد براي توليدات سينمايي ايجاد ميكرد. نزديكي اين سوله به شهر تهران نيز از ديگر مزاياي آن بود و گروههاي فيلمبرداري به راحتي ميتوانستند به آن دسترسي داشته باشند، حتي اين كار ميتوانست هزينه توليد يك فيلم در استوديو را در سطح فيلمهاي آپارتماني كه در سينماي امروز ما مد شده است، پايين و از اين راه تحركي در سينماي شهري شده ايران به وجود بياورد.
هاليوود نمونه خوبي از بهرهگيري تمام عيار از استوديوهاي فيلمبرداري براي توليد فيلمهاي سينمايي است. زماني كه فيلمهاي پشت صحنه توليدات سينماي امريكا را مشاهده ميكنيم به خوبي ميتوانيم قدرت و كارايي استوديوها را درك كنيم. از فيلمهاي كمهزينه فانتزي گرفته تا پروژههاي عظيم تاريخي همگي به مدد استوديوهاي مجهز فيلمسازي تهيه و توليد ميشوند و از اين راه هزينههاي تمام شده فيلم با كاهش چشمگيري روبهرو ميشود. آن وقت ما در كشورمان اولين سنگبناي استوديوهاي مجهز فيلمسازي را كه با هزينه زيادي نيز ساخته شده بودند، با اتمام پروژه تخريب ميكنيم تا براي فيلم بعدي و پروژهاي ديگر به فكر ساخت استوديويي جديد باشيم. سينماي ايران در اين سالها بارها و بارها چرخ را اختراع كرده است و هيچ وقت تجربيات اين گونه كارها به گروههاي بعدي منتقل نميشود. زماني كه صدا و سيما دكورهاي عظيم مختارنامه را در زمين اجارهاي ساخت و بعد مجبور شد آن را تخريب كند يا از دكورهاي فيلم يوسف پيامبر(ع) در شهرك سينمايي دفاع مقدس جز خرابههايي چيز زيادي باقي نمانده، چطور ميتوانيم از حوزه هنري انتظار داشته باشيم كه به فكر حفظ شبه استوديويي باشد كه در يك سوله اجارهاي در كمالشهر كرج بنا كرده است؟!
بعد از اين هم تلويزيون به سراغ ساخت سريالهاي تاريخي خواهد رفت و باز هم حوزه هنري فيلم خواهد ساخت، پس چرا وسعت ديد مديران اين دو مجموعه كمي بازتر نميشود كه به جاي هزينههاي سنگين اوليه براي ساخت استوديوهاي فيلمبرداري و تخريب آن، اين سرمايهها را حفظ كرده تا براي كارهاي آتي خود فضايي حرفهاي در اختيار داشته باشند. با اين كار ساده هزينههاي پيشتوليد سير نزولي پيدا خواهد كرد و ميتوان با استفاده از صرفهجوييهاي انجام شده به روند توليد فيلم رونق بخشيد. هم اكنون با تغييرات شديد فيزيكي در ساختمانها و تغيير خيابانبنديها حتي بازتوليد فضاي شهر تهران در دهه 70 يا 80 هم به سختي مقدور است، چه برسد به فضاهاي شهري در دهه 50 كه براي توليد فيلمهاي مناسبتي دهه فجر كاربرد دارد. تا كي ما ميخواهيم با پيدا كردن يكي، دو ساختمان كلنگي در ميان ساختمانهاي چند طبقه و لولههاي گاز شهري و حتي ديشهاي ماهواره فضايي شبيه سال 57 را توليد كنيم؟ استوديوها حداقل براي اين ساخته ميشوند كه در زمان فيلمبرداري در آنها يكباره پرايد هاچبك از خيابان رد نميشود و كارگردان مجبور نيست براي ديده نشدن ساختمانهاي همسايه هميشه نماهاي بيروني را با كلوزآپ بگيرد تا فضاي دهه 90، همه حس و حال دهه 50 را خراب نكند. حالا كه شبه استوديوي فيلم مزار شريف به خاطرهها پيوسته است، حداقل ميتوان براي فيلمهاي بعدي محلي مناسب در زميني غيراجارهاي پيدا كرد تا در آن فيلمساز به راحتي بتواند لوكيشنهاي مد نظر خود را بازسازي كند. آن وقت بيننده به جاي اينكه منتظر پيدا كردن سوتيهاي كارگردان در تصويرسازيها باشد، با خيال راحت تري به تماشاي فيلم بنشيند.
