جام جهانی با نام پله گره خورده است. اسطوره فوتبال برزیل به شدت نگران وضعیت تیم ملی کشورش و البته کشورش است. میزبانی برزیل در جام بیستم با انواع و اقسام مشکلات و حواشی مواجه است. از مشکلات مالی و عدم آمادگی ورزشگاه ها گرفته تا اعتراضات و اعتصاب های گسترده مردم، تمامی این موارد برگزاری جام جهانی را برای میزبان دشوار کرده. با این حال پله همچنان امیدوار است میزبانی به نفع تیم ملی کشورش تمام شود.
پله 73 ساله تاکنون سه قهرمانی در جام جهانی راتجربه کرده، قهرمانی هایی که هر کدام یادآور خاطرات زیادی برای او هستند. با این حال برزیلی ها خاطره خوشی از میزبانی ندارند. جام جهانی 1950 در سرزمین قهوه برگزار شد اما در یک چشم به هم زدن جام از دست برزیلی ها پرید. بازی فینال در ورزشگاه نه چندان معروف مارکانا برگزار شد و اروگوئه در حالی که با یک گل از برزیل عقب بود به یک باره رنگ عوض کرد و با زدن دو گل بر سکوی قهرمانی ایستاد. اسطوره که 10 سال بیشتر نداشت اشک های پدرش را پس از این شکست به خوبی به یاد می آورد. پله در آستانه شروع جام جهانی 2014 نظراتش را درباره شانس سلسائو با خوانندگان فیفا درمیان گذاشته است.
فقط چند روز دیگر تا بازگشت جام جهانی به برزیل پس از 64 سال باقی مانده. چه خاطره ای از جام جهانی 1950 در ذهنتان باقی مانده است؟
خاطرت زیادی دارم اما مهم ترینش از دست دادن جام توسط برزیل است. اولین باری بود که اشک های پدرم را می دیدم و همه اش به خاطر همان شکست بود. 10 سال بیشتر نداشتم و یادم می آید که پدرم چگونه کنار رادیو نشسته بود و زار می زد. از او سوال کردم: بابا چرا گریه می کنی؟ او جوا بداد: برزیل جام را از دست داد.این ها خاطراتی است که از سال 1950 در ذهنم حک شده. خدا خیلی دوستم داشت چراکه هشت سال بعد من در سوئد به میدان رفتم و قهرمان جام جهانی شدیم. در چهار جام جهانی بازی کرده ام و تجربه سه قهرمانی را دارم.
قبلا در مصاحبه کرده بودید که اشک های پدرتان در موفقیت شما تاثیر زیادی داشته. کمی بیشتر در این خصوص توضیح می دهید؟
پدرم هم فوتبالیست بود و آن روز من با سه چهار نفر ار دوستانم بودم. در آن زمان تلوزیون نبود و پدرم همه دوستان را به خانه مان دعوت کرد تا همگی با هم به فوتبال گوش دهیم. با بچه ها رفتیم در کوچه فوتبال بازیکنی. یادم هست که خیابان ها چقدر شلوغ شده بود و مردم زیادی منتظر برد برزیل بودند. ولی عصر همان روز همه شور و شوق مردم از بیبن رفت و همه ساکت شدند. برگشتیم داخل خانه تا ببینیم چه اتفاقی افتاده. پدرم داشت گریه می کرد و می گفت: ما باختیم. یادم هست که به شوخی به پدرم گفتم: بابا گریه نکن. من خودم قهرمان جام جهانی می شوم. حرف دیگری برای گفتن نداشتم و آمدم بیرون. هشت سال بعد من عضو تیم ملی بودم و برزیل فاتح جام شد.
مردم برزیل شکست مقابل اروگوئه را چگونه تحمل کردند؟
آن موقع بچه بودم و این اولین باری بود که می دیدم بسیاری از مردم افسرده هستند و گریه می کنند. حتی شنیدم که دوسه نفر از شوک باخت سکته قلبی کرده اند. سن کمی داشتم ولی غم شکست را به خوبی حس می کردم. هرگز نتوانستم خاطرات آن روزها را فراموش کنم.
به نظرتان اگر چند سالی زودتر به دنیا می آمدید و در جام جهانی 1950 حصور داشتید اتفاق تلخ مارکانا رخ می داد؟
سوال خوبی بود ( باخنده). من هم مثل هر کسی دلم می خواهد برای خانواده، مردم و کشورم بهترین باشم. اگر دست من بود از خدا می خواستم که زودتر به دنیا می آمدم تا به تیم ملی برزیل کمک کنم و اجازه ندهم آن شکست تلخ اتفاق بیفتد.
باربوسا، دروازه بان برزیل بعد از گلی که دریافت کرد با انتقادات زیادی مواجه شد. صحنه گل را خاطرتان هست؟
مصاحبه های آن زمان را دیده ام و اینکه مردم می خواستند او را به صلیب بکشند. یکی از مصاحبه ها را خیلی خوب یادم است: «بازی های زیادی برای تیم ملی انجام دادم و به فینال هم رسیدیم و همه از من به خاطر عملکردم تشکر کردند. اما حالا مردم به خاطر یک گل من را سرزنش می کنند.» من هم بابت این باخت ناراحت هستم اما زندگی همین است. متاسفانه هواداران همیشه احساسی رفتار می کنند و فقط به پیروزی می اندیشند. معمولا بعد از هر باختی با اینگونه انتقادها مواجه می شویم.
گیگژیا، گلزن اروگوئه به برزیل و همان کسی که اشک های پدرتان را درآورد در قرعه کشی جام 2014 حضور داشت. ملاقات کسی که جام را از کشورتان برد چه حسی داشت؟
قبلا هم دو سه بار او را دیده بودم. در مورد بازی اتفاقاتی که افتاده حرف زدیم. او به من گفت که نه خودش و نه هم تیمی هایش هیچ کدام فکر نمی کردند برنده از زمین خارج شوند. پیروزی در مارکانا معجزه ای برای آن ها بود.
هشت سال بعد جام را بالای سر بردید. چه خاطره ای از آن دوره دارید؟
این هم یک شگفتی دیگر بود. 15 سال داشتم که در تورنمنتی متشکل از بازیکنان سانتوس و واسکودوگاما بازی می کردیم. چند بازی بیشتر در مارکانا بازی نکرده بودیم. انتظار نداشتم انتخاب شوم اما این اتفاق هم افتاد. ملی پوش شدنم همه را شگفت زده کرد.
قهرمانی تان در جام جهانی 1958 با جام 1970 چه تفاوتی با هم داشت؟
سوال سختی است. چهار دوره جام جهانی را تجربه کرده ام و سه بار هم قهرمانی را. همه از من می پرسیدند چطور با 17 سال سن می خواهی در جام جهانی بازی کنی. صادقانه باید بگویم که آن زمان اصلا به این چیزها فکر نمی کردم و فقط می خواستم در ترکیب تیم ملی باشم. مثل یک رویا بود. در سال 1970 در اوج آمادگی بودم. تیم خوبی داشتیم ومی دانستم این آخرین جام جهانی من خواهد بود. اگر بخواهم اولین تجربه ام را با جام 1970 مقایسه کنم باید گویم که جام جهانی مکزیک واقعا دشوارتر بود. بازیکنان خوبی در تیم بودند و من از هر نظر تحت فشار بودم. شاید مردم یادشان نیاید ولی شرایط سیاسی برزی به گونه ای بود که ما حتما باید قهرمان جام می شدیم. خدا را شکر که از عهده این کار برآمدیم.
چقدر زود گذشت. قبول دارید؟
درست است. مسئله ای که از همه بیشتر جلب توجه می کند گسترش رسانه های جمعی است. سال 1958 تلوزیون نداشتیم. یادم هست زمانی که می خواستم به پدرم زنگ بزنم و بگویم قهرمان شدیم مجبور بودم به ایستگاه قطار بروم: « بابا قهرمان شدیم.» پدرم به من گفت: « قهرمانی تان را ندیدم اما از رادیو گوش کردم.» همه چیز فرق کرده. این روزها فوتبالیست ها گل می زنند و جلوی دوربین ها شادی می کنند. آن زمان ما نمی توانستیم از این کارها انجام دهیم.
فیلم های زیادی از تورنمنت 1970 وجود دارد. آن ها را تماشا کرده اید؟
ویدئوهای زیادی از بازی های آن سال ها در دسترس است و بعضی اوقات آن ها را تماشا می کنم. یک چیزی به شما بگویم؛ آدم خیلی احساسی هستم. وقتی مردم و هواداران را کنارم می بینم ناخودآگاه گریه ام می گیرد.
شنیده ام که دوست ندارید فرزندانتان اشک های شما را ببینند. فکر می کنید چه کسی می تواند گیگژیای این دوره باشد؟ مسی یا سوارز؟
امیدوارم هیچ بازیکنی کاری که گیگژیا سال 1950 انجام داد را تکرا نکند. برزیلی ها می خواهند که تیم کشورشان خوب بازی کند، به فینال برسد و جام را در خانه حفظ کند. فوتبال پر از شگفتی است و بهترین تیم همیشه پیروز نمی شود. به جام 1982 نگاه کنید. بهترین تیم بودیم ولی به ایتالیا باختیم و حذف شدیم. مثبت فکر می کنم و مطمئنم قهرمان می شویم.
