جوان آنلاین: شاید روزی که آرش صادقیانی و شاگردانش چمدانهای خود را برای سفر به دوحه قطر جهت حضور در مسابقات والیبال پسران زیر ۱۷ سال جهان میبستند، کمتر کسی انتظار چنین درخششی را داشت. والیبال نوجوانان ایران، اما در دومین دوره مسابقات قهرمانی زیر ۱۷ سال جهان با دستیابی به خوشرنگترین مدال مسابقات، تاریخسازی کرد. قهرمانی که حاصل یک پروژه دو ساله بود، نه صرفاً کسب نتیجه در چند مسابقه.
نوجوانان والیبال ایران به قید قرعه در مرحله گروهی قهرمانی جهان به همراه الجزایر، پاکستان و چینتایپه در گروه E قرار گرفتند. گروهی که در نگاه نخست ساده به نظر میرسید، اما در عمل هر مسابقه یک آزمون جدی بود برای آرش صادقیانی تا تواناییهای فنی و ذهنی شاگردانش را بسنجد و درصدد تقویت نقاط قوت و برطرف کردن ضعفهای آنها باشد. تیمملی والیبال نوجوانان ایران، اما از همان بازی نخست نشان داد برای چیزی فراتر از صعود از گروه راهی دوحه شده است.
شروع بدون لغزش
الجزایر نخستین حریف ایران در این آزمون دشوار بود. شاگردان صادقیانی، اما خیلی زود نبض مسابقه را در دست گرفته و با برتری سه بر صفر مقابل نخستین حریف، شروعی مقتدرانه داشتند، به طوری که در سه ست اجازه ندادند حریف بازی را از کنترل آنها خارج کند. پاکستان، اما حریفی متفاوت بود، آزمونی دشوارتر، به طوری که بعدها مشخص شد این تیم میتواند ایران را تا مرز شکست هم پیش ببرد. البته که دومین حریف هم با شکست ۳ بر صفر از زمین مسابقه خارج شد، اما نبرد پایاپایی از خود به نمایش گذاشت و نتیجه رقمخورده در پایان هر ست به خوبی نشان داد که مسابقه آنقدرها هم ساده نبوده است. تیم ایران در دو ست نخست مجبور بود برای حفظ برتری در امتیازهای نزدیک تمرکز بیشتری داشته باشد و در ست سوم با افزایش فشار روی حریف، فاصله را بیشتر کرد تا صعودش از مرحله گروهی مسجل شود. در آخرین دیدار مرحله گروهی، ایران با چینتایپه رودررو شد. تیمی که ست اول عملکرد چندان جالبی نداشت، اما ست دوم به امید جبران راهی میدان شده بود، اما از آنجا که صادقیانی و شاگردانش قصد از دست دادن حتی یک ست را هم نداشتند، چینتایپه هم درست همانند دو بازی قبلی با نتیجه ۳ بر صفر تن به شکست داد تا تیم صادقیانی بدون از دست دادن حتی یک ست، با شروعی که از نظر نتیجه یکی از بهترین عملکردهای مرحله گروهی بود، راهی مرحله حذفی شود. مرحلهای سختتر که هر اشتباهی میتوانست به معنای پایان مسیر باشد.
حریف تکراری و تکرار یک برد
در مرحله یکهشتم نهایی، قرعه دوباره ایران را مقابل چینتایپه قرار داد. همان تیمی که چند روز قبل در آخرین نبرد مرحله گروهی مقابل نوجوانان ایران تن به شکست داده بود. این بار فشار مسابقه بیشتر بود. نه فقط، چون چینتایپه با تفکر انتقامی وارد میدان میشد، بلکه بدان جهت که یک شکست میتوانست تمام زحمات مرحله گروهی را بر باد دهد. ایران، اما دوباره با همان نتیجه ۳ بر صفر پیروز شد، با این تفاوت که این مرتبه شاگردان صادقیانی اجازه ندادند حریف از تجربه بازی قبلی برای تغییر شرایط استفاده کند. کنترل جریان بازی، حفظ اختلاف در امتیازهای حساس و ثبات در حمله باعث شد چینتایپه بار دیگر بدون گرفتن حتی یک ست زمین را ترک کند. نتیجهای که صعود ایران به جمع هشت تیم برتر را به دنبال داشت. یکچهارم نهایی و باز هم یک نبرد تکراری و البته حریفی که عبور از سد آن آسان نبود.
بازی سرنوشتساز
مصاف دوباره با پاکستان آن هم در یکچهارم نهایی، شاید نخستین آزمون واقعی ایران در مسیر قهرمانی بود. این بار هیچ خبری از پیروزی راحت مرحله گروهی نبود. پاکستان در این مسابقات نشان داد فاصله تیمها در این سطح آنقدر کم است که کوچکترین افت میتواند شرایط مسابقه را تغییر داده و ورق را به سود حریف برگرداند. ایران ست نخست را با فاصلهای نزدیک به سود خود خاتمه داد، اما در دو ست بعدی پاکستان با عملکردی انتقامی، بازی را برگرداند. شاگردان صادقیانی برای نخستین بار در جریان این مسابقات خود را در موقعیت عقبافتادگی جدی دیدند، اما واکنش به این شرایط، شاید مهمترین بخش مسیر قهرمانی بود. ایران در ست چهارم دوباره به بازی برگشت، آن هم با قدرت بیشتری، به طوری که ست چهارم حریف را با نتیجه ۲۵ بر ۱۱شکست داد تا کار به ست پنجم بکشد. ست سرنوشتسازی که میتوانست به معنای پایان کار باشد یا رسیدن به نیمهنهایی. به همین دلیل هر دو تیم تا آخرین امتیاز پایاپای پیش رفتند و برای برتری جنگیدند، اما شاگردان صادقیانی اجازه ندادند بازگشت بزرگ مرحله یکچهارم نهایی بینتیجه بماند و در نهایت با برتری ۱۶ بر ۱۴ به نیمهنهایی راه یافتند.
این مسابقه از نظر فنی نقطهعطف تورنمنت قطر بود، زیرا تیمی که تا آن لحظه بدون از دستدادن حتی یک ست، حریفان را از سد راه برداشته بود، برای نخستین بار تحت فشار واقعی قرار گرفت و مجبور شد بعد از دو ست شکست، ساختار بازی خود را دوباره بازیابی کند. تغییر روند در ست چهارم و مدیریت امتیازهای پایانی ست پنجم نشان داد این تیم فقط از نظر توان حمله قوی نیست، بلکه از نظر ذهنی هم توان بازگشت دارد.
یک قدم تا تاریخ
عبور از سد پاکستان تازه شروع مراحل دشوار باقیمانده تا جام بود. ایران بعد از صعود به جمع چهار تیم نهایی، به آرژانتین خورد. تیمی که خودش یکی از مدعیان و قدرتهای این دوره بود، اما نوجوانان ایران اجازه ندادند سناریوی بازی با پاکستان در مصاف با آرژانتین تکرار شود و یکی از مدعیان اصلی جام را با حساب ۳ بر صفر کنار گذاشتند تا بعد از آن ماراتن پنجسته، دوباره به ثبات برسند. البته ست دوم این بازی اهمیت زیادی داشت. ایران در یک ست نزدیک که تا امتیاز ۲۹ ادامه پیدا کرد، توانست با مدیریت امتیازهای حساس از یک فشار روانی دیگر هم عبور کند و در ست پایانی با فاصلهای محسوس کار را تمام کرد تا یک پای فینال قهرمانی جهان باشد.
آخرین ایستگاه
با پیروزی مقابل آرژانتین، برای نخستین بار در تاریخ والیبال پسران زیر ۱۷ سال ایران، یک تیم ملی در این رده به فینال جهان رسید. فینالی که یک پای آن فرانسه بود، تیمی که با کنار زدن برزیل جواز حضور در فینال را گرفته بود، با این تصور که قرار است جام را با خود به پاریس ببرند، اما نمیدانستند یاران صادقیانی با هدف تبدیل نقره به طلا راهی میدان خواهند شد.
بیشک عبور از سد تیمی که خودش یکی از بهترین مسیرهای مسابقات را طی کرده بود، نمیتوانست آسان باشد، اما فینال، نمایش دیگری از والیبال نوجوانان ایران بود. شاگردان صادقیانی دو ست نخست را با اقتدار پشتسر گذاشته و عملاً کنترل مسابقه را در اختیار داشتند، اما فرانسه در ست سوم به بازی برگشت و امیدوار شد به تغییر نتیجه، اما ست چهارم تبدیل به نمایش قدرت ایران شد و شاگردان صادقیانی نهتنها اختلاف را دوباره زیاد کردند، بلکه با حفظ فشار در سرویس و حمله، فرصت بازگشت را از فرانسه گرفتند و کار را تمام کردند تا به طلای تاریخی این رقابتها دست یابند.
نمایش قدرت، نتیجه پروژه ۲ ساله
هفت بازی، هفت برد. الجزایر، پاکستان، چینتایپه، دوباره چینتایپه و پاکستان، آرژانتین و در نهایت فرانسه. ایران در مرحله گروهی بدون از دست دادن ست کار را آغاز کرد، در یکهشتم و نیمهنهایی دوباره به قدرت خود برگشت، در یکچهارم از یک بحران واقعی عبور کرد و در فینال، بزرگترین برد خود در مسابقات را رقم زد تا نتیجه یک پروژه دو ساله را با کسب طلایی تاریخی بگیرد. پروژهای که با استعدادیابی از ۲۵۰ نوجوان از ۱۳ منطقه در ۸۸ روز آغاز شد و در نهایت منجر به تشکیل تیمی شد که هیچ حریفی توان عبور از آن را نداشت. تیمی که در مسابقات مختلف، از کاوا و آسیا تا رقابتهای دانشآموزان جهان و حتی لیگهای بزرگسالان، تجربه کسب کرد برای رسیدن به یک قهرمانی تاریخی در جهان، آن هم در شرایطی که هدف در این تورنمنت بازیکنسازی برای آینده والیبال ایران بود نه قهرمانی، اما منجر به یک نتیجه تاریخی شد و مسیری که پیش پای یک نسل تازه قرار دارد.
دوحه برای نوجوانان ایران فقط محل برگزاری یک مسابقه جهانی نبود. فرصتی بود برای به نمایش گذاشتن حاصل دو سال کار که در هفت بازی متوالی خود را نشان داد. با قهرمانی در قلب خلیجفارس و کسب مدالی که قرار نیست پایان داستان باشد، بلکه باید نخستین فصل از داستان نسلی باشد که قرار است سالهای بعد، پیراهن تیم ملی بزرگسالان را بر تن کند جهت تکرار یک قهرمانی دیگر، اما در ردهای بالاتر.
