همچنين عراقيها ادعاي بياساس و واهي را در مورد خرمشهر مطرح ميكردند و آن را جزئي از خاك خودشان ميدانستند. لذا در كنار بمباران سنگين شهر واحدهاي زرهي عراق از مرز شلمچه به سمت خرمشهر رفتند و نهايتاً در ساعت 16:30 روز چهارم آبان 1359، پس از 35 روز مقاومت، خرمشهر سقوط كرد. سقوط اين شهر بندري و مهم بهانهاي به دست عراق داد تا تبليغات فراواني در جهت احياي احساسات عربي و ارضاي عصبيتهاي قومي خود به راه اندازد.
اما چندين ماه بعد تلاش براي طرحريزي و اجراي عمليات آزادسازي خرمشهر در موقعيت بسيار حساسي انجام شد. وضعيت داخلي كشور با انهدام بقاياي ضدانقلاب به تدريج رو به بهبودي و ثبات پيش ميرفت و اوضاع منطقه نيز به دليل نگراني امريكا از نتايج ناشي از پيروزي ايران بر عراق، به گونهاي آشكارا ملتهب بود، ضمن اينكه مناسبات اعراب و اسرائيل با آمادگي اسرائيل براي تهاجم به جنوب لبنان، در وضعيت حساسي قرار داشت. در چنين موقعيتي، بيگمان نتيجه عمليات بيتالمقدس براي ايران، عراق و نهايتاً منطقه بسيار سرنوشتساز و تعيينكننده بود.
سرانجام در دهم ارديبهشت سال 61 و در ساعت 30 دقيقه بامداد اين روز، عمليات الي بيتالمقدس با رمز «ياعليبن ابيطالب(ع)» توسط فرمانده كل سپاه پاسداران و سپهبد شهيد صياد شيرازي فرمانده نيروي زميني ارتش جمهوري اسلامي ايران از قرارگاه كربلا به نيروهاي تحت امر صادر شد. بدين ترتيب عمليات الي بيتالمقدس در منطقه عملياتي جنوب و غرب كارون، جنوب غربي اهواز و شمال خرمشهر، با هدف آزادسازي خرمشهر، هويزه، جفير، ايستگاه حسينيه، جاده اهواز- خرمشهر و در نهايت انهدام و اخراج دشمن از خاك ايران اسلامي و رسيدن به مرزهاي بينالمللي آغاز شد. رزمندگاني كه از روزهاي قبل با استتار كامل در چندكيلومتري رودخانه كارون موضع گرفته بودند، حركت خود را براي عبور از كارون آغاز كردند. آنها با تصرف 800 كيلومتر از خاك اشغال شده از شرق به غرب كارون حملهور ميشوند و با عبور از ميدانهاي مين و ديوارههاي دفاعي، قسمت عظيمي از نيروهاي دشمن را هدف تهاجم خود قرار ميدهند.
پس از نبردهاي جانانه در حالي كه تعداد زيادي از نيروهاي بعث عراق كشته، زخمي و اسير شده بودند، نيروهاي ايراني با يك خيز بلند خود را به قسمتهايي از جاده مهم اهواز- خرمشهر ميرسانند. ولي با روشنايي هوا و مسطح بودن زمين، كارايي نيروهاي پياده كم ميشود و دور شدن تانكها از نيروهاي پياده، اين كندي را افزايش ميدهد. دشمن هم با آگاهي به اين امر با تمام تلاش ميخواهد جاده را حفظ كند و با چنين تصوري با تمام قوا، آتش انواع سلاح خود را به روي نيروهاي پياده و زرهي ميگشايد. از سوي ديگر با روشن شدن هوا، نيروي هوايي دشمن نيز وارد عمل ميشود و با بمبارانهاي پياپي، منطقه را در پوششي از آتش و دود فرو ميبرد.
در زير اين بمبارانها، تانكهاي عراق حركت خود را به سوي نيروهاي ايراني آغاز ميكنند. نبرد شديد ميان شكارچيان تانك و ادوات زرهي عراق درميگيرد و خساراتي به طرفين وارد ميشود كه با سماجت رزمندگان، قسمتهاي ديگري از جاده اهواز- خرمشهر آزاد و نيروهاي زرهي عراق عقبنشيني ميكنند. رزمندگان چند قسمت از دژهاي دفاعي شرق جاده را به تصرف درميآورند و از آنجا به تثبيت مواضع ميپردازند.
نيروهاي پياده كه مدتي زمينگير شده بودند، با ايجاد موقعيت به سمت نيروهاي عراق يورش ميبرند و براي دومين بار مقر لشكر 10 زرهي عراق را مورد تهاجم قرار ميدهند. اين لشكر پس از دريافت ضربات سخت، دوباره راه فرار را در پيش ميگيرد و در منطقه كرخه نور، رزمندگان با وجود استحكامات سنگين موفق ميشوند دژ دفاعي آنها را شكسته و خود را به خاكريزهاي دشمن برسانند. در پايان مرحله اول عمليات، رزمندگان توانستند بر قسمتهايي از جاده مسلط شوند و در همان مناطق به تثبيت موضع بپردازند اما در منطقه كرخه نور، رزمندگان اسلام به خاطر تأمين نبودن اطراف خود، ناچار به تغيير مواضع شده و منتظر آغاز مرحله بعد ميشوند.
در نهايت رزمندگان تعداد زيادي از بعثيان را كشته، زخمي و اسير ميكنند و تعداد زيادي از ادوات زرهي آنان نيز منهدم و به غنيمت گرفته ميشود و رزمندگان با نصب پل از شرق به غرب كارون انتقال يافته و در اطراف جاده خرمشهر در حال تثبيت موضع بوده و آماده ميشوند كه به طور كامل جاده را آزاد و به اهداف بعدي نائل آيند.
