چقدر زود يك سال گذشت. از همان پنجم ارديبهشت تاريكي كه دم فردي آخرين بازدمش را پس نداد و با رفتن او بسياري از اهالي ادب و هنر تازه فهميدند نويسنده نشريه كيهان بچههايي كه سالها مطالبش را دنبال ميكردند، همان اميرحسيني بود كه ديگر در اين دنيا نيست. به بهانه پنجم ارديبهشت و سالمرگ اميرحسين فردي پاي صحبتهاي نويسندگان كشور نشستهايم تا فردي را از خلال صحبتهايشان بشنويم.
دغدغه فردي اشاعه مفاهيم انقلاب در نسل جوان بودمحمد ناصري نويسندهاي كه افتخارش سالها شاگردي در مكتب حسين فردي است، در گفتوگو با «جوان» در خصوص جايگاه فردي در ادبيات انقلاب اسلامي ميگويد: آقاي فردي به عنوان كسي كه پيش از پيروزي انقلاب اسلامي در خصوص داستاننويسي مطالعه داشت و داستان را ميشناخت و در سنين جواني رمان 400 صفحهاي در خصوص امام علي (ع) به رشته تحرير درآورده بود، دغدغه اين را داشت كه پس از پيروزي انقلاب نسلي را براي انقلاب تربيت كند. به همين جهت هم بود كه آقاي فردي اين انتقال فرهنگ را از نوجوانان محل خودش آغاز كرد و قلم به دست نوجوانان داد و در اولين مديريتش در سال 59، كتابي را با نوشتههاي همين نوجوانان با نام مجموعه بچههاي مسجد منتشر كرد كه شد شجره طيبه كه تا هشت شماره در حوزه هنري ادامه پيدا و شش شماره اول را خود ايشان تنظيم كرد.
وي ادامه ميدهد: براي انقلاب، ما نيازمند تربيت نيرو بوديم. آقاي فردي براي اين كار شب و روزش را نميشناخت و در اين راه هم همه هنرش را به كار گرفت و شاگردهاي ايشان به مدت 20 سال هر دوشنبه كارگاه داستاننويسي برگزار ميكردند.
ناصري با اشاره به نقش فردي به عنوان مدير فرهنگي در حوزه هنري ادامه ميدهد: فردي يكي از قديميترين سردبيرهاي كيهان بچهها بود كه اين نشريه را تبديل به پاتوق نويسندگان، شاعران و تصويرگردانان حوزه كودك و نوجوان كرد و از همانجا بسياري از نويسندگان تراز اول وارد عرصه مطبوعات كشور شدند.
اين نويسنده تصريح ميكند: آقاي فردي در سال 84 احساس كرد كه ما در عرصه داستاننويسي انقلاب كم و كسري داريم و خودش آستين بالا زد و سعي كرد داستاننويسان انقلاب را تهييج كند و خودش هم در اين ميدان شبانهروز كار كرد و به باور من فردي را نميتوان با چند جمله توصيف كرد و هر حوزهاي از زندگي او، گنجايش بررسيهاي مكرر را دارد.
خيليها پس از مرگ فردي فهميدند تربيت شده قلم او بودندجعفر گلشن نويسنده در گفتوگو با «جوان» در خصوصيت نقش فردي در ادبيات و داستان نويسي انقلاب اسلامي ميگويد: آقاي فردي نسبت به ادبيات داستاني انقلاب احساس دين ميكردند. ايشان خود از كساني بودند كه در جريان انقلاب اسلامي حضور داشتند و در سالهاي پيش از انقلاب در منطقه غرب و تهران و مسجد جواد الائمه، اين صحنهها را ديده و براي انقلاب زحمت بسياري كشيده بودند و ميدانستند كه چرا بايد پاي انقلاب بايستند.
وي ادامه ميدهد: پس از پيروزي انقلاب ايشان با علم به اينكه انقلاب به آساني به پيروزي نرسيده، تمام جلوههاي ادبي، سياسي و هنري انقلاب را معرفي كرد تا ديگران قدر آن را بيشتر بدانند. از اين جهت ايشان در مدت حضور در كيهان بچهها اين وظيفه را برعهده خود ميديد كه جنبههاي مختلف انقلاب را به مخاطبان كودك و نوجوان اين نشريه معرفي كند. شايد بسياري از كساني كه سالهاي كودكي و نوجواني را با داستانهاي فردي در كيهان بچهها گذراندند، پس از مرگ ايشان تازه متوجه شدند آن كسي كه داستان انقلاب را در روزگار كودكي و نوجوانياش جاري كرده بود، اميرحسين فردي بود و خيليها پس از مرگ ايشان متوجه شدند كه تربيتشده قلم اين بزرگوار بودند.
گلشن تأكيد ميكند: در دوراني كه من با ايشان همكار بودم، حس ميكردم كه ايشان تا چه اندازه سعي در جلوهگري انقلاب داشتند و من نقش فردي را در معرفي انقلاب اسلامي در قالب ادبيات داستاني، جايگاه تأثيرگذار و ماندگاري ميبينم كه ماحصل زحمت سالهاي تلاش او در كيهان بچهها و پس از آن دفتر آفرينشهاي ادبي حوزه هنري در نهايت به تربيت نسل نويي در ادبيات انقلاب اسلامي انجاميد و تربيت نويسندگاني كه تحت تعليم نوشتههاي او بودند.
اعتقادات فردي در زندگياش نمود داشتفاضل نظري نويسنده در خصوص سجاياي اخلاقي و رفتاري اين نويسنده فقيد ميگويد: خلق مهربان و سجاياي اخلاقي، يكي از برجستهترين مؤلفههاي شخصيت اميرحسين فردي بود كه باعث ميشود ياد و خاطره ايشان در ذهن دوستان و آشنايان، همواره درخشان و به يادماندني باقي بماند.
وي با اشاره به اينكه فردي به باورهايش پايبندي كامل داشت، اضافه ميكند: اعتقادات مرحوم فردي در جزء جزء رفتار و گفتارش نمود داشت و هيچگاه باورهاي قلبياش را پنهان نميكرد و در تمام شرايط از باورهايش دفاع ميكرد.
نظري ادامه ميدهد: يكرنگي و صداقت در كنار تواناييهاي نويسندگي، از فردي شخصيتي ممتاز ساخته بود. من به واسطه همكاري با ايشان در حوزه هنري، هفتهاي چند بار ايشان را ملاقات ميكردم و با وجود اينكه يك سال از فوت ايشان گذشته است، هنوز هم احساس ميكنم كه ايشان به جلسههاي هفتگي ما بازميگردد و انگار هنوز هم فردي زنده است و در ميانمان حضور دارد.
با نگاهي به اظهارات نويسندگان ميبينيم كه اميرحسين فردي كه يك سالي از عروجش ميگذرد، تا چه اندازه در ترويج ادبيات انقلاب اسلامي در قلبهاي كودكان و نوجوان پس از انقلاب تأثيرگذار بود و اينكه با رفتن او، فرديهايي مانند او را دريابيم كه اين روزها شايد در سايه بيتوجهي روزگار ميگذرانند.
