يكي از مهمترين اين فجايع تخريب باغها و فضاي سبز در داخل شهر تهران است كه با سرعتي غيرقابل تصور باغها و فضاي سبز نابود ميشوند و به جاي آنها آپارتمانها و برجها و سازههاي عظيم آهن و سيمان در جاي جاي اين شهر شلوغ سر بر ميآورند و هيچ نهاد مسئول و متولي وظيفهشناسي نيست كه در مقابل اين رشد معكوس و فاجعهاي كه به چشم تجدد و آباداني معنا ميشود، بايستد.
اين در حالي است كه رهبر انقلاب بارها در مناسبتهاي مختلف بر حفظ و نگهداري فضاي سبز و باغها تأكيد داشتهاند و صراحتاً به مسئولان مديريت شهري كه متولي اصلي صدور مجوزهاي ساخت و ساز و تغيير كاربري باغات و فضاي سبز ميباشند دستور دادهاند كه از ساخت برجهاي آهني و سيماني در فضاي سبز جداً بپرهيزند. آخرين توصيه جدي ايشان در روز 14 اسفند سال گذشته از شهردار تهران و وزير جهاد كشاورزي اين بود كه جلوي دستاندازي به فضاهاي سبز را بگيرند. ايشان در اين رابطه ميفرمايند: «از مسئولان و آحاد مردم ميخواهم كه به مسئله فضاي سبز اهميت بدهند و نگذارند كه كشور و زندگي مردم از اين نعمت بزرگ محروم شود ... لازم است جلوي دستاندازيها به فضاي سبز و تبديل اين منابع ارزشمند به آهن و سيمان گرفته و با سوءاستفادهكنندگان برخورد قانوني شود.»
اما آنگونه كه از ظواهر امر بر ميآيد، هيچ مسئول و هيچ دستگاه و سازمان و وزارتخانهاي نميتواند بر روند شتابزده اين پديده شوم تأثير بگذارد و مانع رشد قارچگونه مظاهر زندگي ماشيني شود. چرا كه اگر از نابودي دو باغ بسيار مهم «معنوي جمشيديه» و «حكمت لواسان» بگذريم در چند ماه گذشته خبر تخريب و نابودي باغ سوهانك، باغ بانك شاهي موسوم به خانه- باغ كيانيان و اين روزها تخريب باغي در حوالي ميدان آزادي خبرساز شد كه به جاي آنها برج و باروهاي سر به فلك كشيده و سبز ميشوند. جالب اينجاست كه همه فكر ميكردند پيگيري روند اين حركت لجامگسيخته در مجلس شوراي اسلامي در حال بررسي است.
در حالي كه به يكباره خبر تخريب باغهاي سوهانك تهران و ساخت برج دوقلوي «نور» در رأس اخبار رسانهها قرار گرفت كه در بستر اين باغها دو برج 40 طبقه روييده است كه گذشته از نفي موارد استاندارد و ايمني اين دو سازه عظيم، تعاوني مسكن مجلس شوراي اسلامي پشت تخريب باغهاي سوهانك قرار داشته است! يكي از مهمترين مشكلاتي كه متخلفان و متجاوزان به فضاي سبز را در حركت غيرانساني و غيراخلاقي خود موفق كرده بود و وجه مشترك تمام اين پروژهها بوده است، وجود حصار و ديوار دور باغها ميباشد. به اين معنا كه تا كسي بخواهد از قطع درختان و تخريب باغها آگاه شود تيم سازنده سازههاي خود را به جايي ميرساند كه هر اقدامي نوشدارو پس از مرگ سهراب خواهد بود.
بنابر اين آنچه مسلم است، ناكارآمدي دستگاههاي نظارتي و متوليان امر محيطزيست و مديريت شهري در حفظ فضاي سبز و جلوگيري از ساخت و سازهاي بتني و سيماني است. به نظر ميرسد در اين راستا بايد سازمان حفاظت محيطزيست هم در پروسه تأييد و در تركيب تيم صدور مجوز ساخت و سازها و تغيير كاربريها نقش داشته باشد و با اعطاي اختيارات شرايط طوري رقم بخورد كه تا حد ممكن فتنه مافياي زمين و مسكن پايتخت را از نطفه خفه كرد و راه سوءاستفاده را بر آنها و مسئولان هم دست و هم پيمان آنها بست. ضمن آنكه بايد تدابيري انديشيده شود كه انجمنها و تشكلهاي مردمنهاد و حامي محيطزيست در اين رابطه به دستگاه اجرايي اين امر كمك كنند.
