وقيحانه ميتازند، چيزي به نام شرم براي آنها تعريف شده نيست، آن قدر در اين سالها مانند بادكنكهاي توخالي باد شدهاند كه خيال و توهم آنها را برداشته است. اين حكايت اين روزهاي فوتباليستهاي ايراني و به خصوص پرسپوليس است كه گوشه و كنايه آنها از مشكلات مالي باعث شده تا دادشان بهآسمان برسد، طوري كه با بيشرمي و در روزهايي كه سفرههاي مردم در حال كوچكتر شدن است و خيليها با سيلي صورتهايشان را سرخ نگه ميدارند با وجود در آمدهاي ميلياردي از به تأخير افتادن طلبهاي چند صد ميليونيشان شكايت ميكنند و با نيش و كنايههاي مختلف در مصاحبه با رسانهها براي مسئولان باشگاه خط و نشان ميكشند.
يكي از ستارههاي پرسپوليس كه قرارداد ميلياردي دارد و چند وقت قبل گفته بود ماهي 15 ميليون لباس ميخرد مصاحبه كرده و گفته است «اگر باشگاه تا قبل از عيد پول ندهد چك 120 ميليونياش برگشت ميخورد و دستگيرش ميكنند!» آن يكي ديگر كه پس از مذاكره همزمان با چند باشگاه سرانجام سر از پرسپوليس در آورد گفته است «دولت به كارمندان آجيل و گوشت ميدهد اما باشگاه به ما پول نميدهد! » سرپرست پرسپوليس هم دلش براي بازيكنان سوخته، بازيكناني كه ساليانه چند صد ميليون پول ميگيرند و گفته است« بازيكنان پولي براي خريد آجيل هم ندارند!» وقيحانهتر از اين صحبتها، ديروز بود كه مهاجم تازه وارد پرسپوليس تهديد كرده است كه اگر باشگاه پول ندهد او كمكاري خواهد كرد!
اينها تنها مشتي نمونه خروار از صحبتهاي بيشرمانه فوتباليستهايي است كه بدون هيچگونه توجهي به وضعيت جامعهاي كه گرفتار مشكلات مالي است، پولي را طلب ميكنند كه زحمتي براي آن نكشيدهاند و لياقت دريافت آن را هم ندارند. مهدي تاج رئيس سازمان ليگ در نشست خبري كه يك شنبه داشت عنوان كرد كه ميانگين دريافتي فوتباليستهاي ايراني 298 ميليون تومان است و آنها با توجه به دقايقي كه بازي ميكنند از هر پزشك و متخصصي در ايران بيشتر درآمد دارند. البته صحبت تاج ميانگين دريافتي فوتباليستها بود درحاليكه برخي از بازيكنان كه بالاي يك ميليارد و حتي دو ميليارد براي يك سال دريافت ميكنند.
اين در شرايطي است كه دريافتي جامعه كارگري و كارمندي ايران به سالي 12 ميليون هم نميرسد! اين درآمدهاي اندك در كنار مشكلات اقتصادي كه از چند سال گذشته به وجود آمده است سبب شده تا خيليها زندگي سختي را اين روزها تجربه كنند، مشكلاتي كه سبب شده تا برخي براي گذران امور زندگيشان به يك يا دو شغل هم اكتفا نكنند و تمام مدت روز و شب در حال دويدن براي تأمين معاش خانودهشان باشند و باز هم نتوانند هزينههاي سنگين زندگي حداقلي را تأمين كنند. با وجود اين سختيها اين مردم نجيبانه بدون اينكه گلايهاي كنند حتي با سفره هايي كه هر روز خاليتر ميشود گذران امور ميكنند و طلبكارانه سخن نميگويند، در شرايطي كه آنها 24 ساعته تلاش ميكنند آن هم بر خلاف فوتباليستهايي كه تنها دو ساعت در روز تمرين ميكنند و بقيه ساعات را سرگرم حاشيهها و بالا و پايين كردن خيايانهاي بالاي شهر هستند!
در اين شرايط هر چند نبايد به نالههاي فوتباليستهايي كه درآمدهاي ميلياردي دارند و با ماشينهاي چند صد ميليوني بيشتر اوقات شب و روز با حاشيههاي مختلف سر و كار دارند اهميت داد اما با وجود اين كنايههاي وقيحانه آنها در مصاحبه هايشان آزاردهنده است، كنايههايي كه مانند نمك روي زخم مردمي ميماند كه پول قراردادهاي اين فوتباليستها از جيب آنها پرداخت ميشود، آن هم مردمي كه بر خلاف بازيكنان درآمدهاي ميلياردي ندارند.
در اين شرايط مسئولان ورزش بايد بيشتر از اين اجازه ندهند تا اين فوتباليستها اين چنين طلبكارانه، طلبهاي ميليارديشان را به رخ مردم بكشند و هيچ شرمي بابت توهين به قشرهاي ضعيف و زحمتكش جامعه هم نداشته باشند و در گفتوگو با رسانهها چشمهايشان را ببندد و هر چه را به دهانشان ميآيد بگويند. بايد جلوي اين اظهارات وقيحانه اين قشر طلبكار را گرفت، قشري كه ماهي 15 ميليون لباس ميخرد اما در مقابل خانوادهاي كه پول اين فوتباليست از جيب آنها پرداخت ميشود با لباسهاي كهنه و مندرس ميخواهند امسال سر سفره هفت سين بنشينند!
