يكي از محورهاي اصلي اقدامات رژيمصهيونيستي در زمينه برنامه هستهاي كشورمان، شايعهپراكني و توليد ابهام در زمينه ماهيت صلحآميز اين برنامه بوده است. اين اقدامات در شرايطي كه غرب اولويت به كارگيري و اعمال راهبردهاي سختافزاري عليه كشورمان را در اين چرخه مسائل، تعديل و بر صورتبندي ديپلماسي تأكيد نموده، توسعه يافته است. به طوري كه هر روز شاهد مجموعهاي از اقدامات ريز و درشت در اين زمينه هستيم. به واقع، در شرايط ناتواني تهديد و ارعاب معطوف به تهديدهاي سخت، عمليات رواني به عنوان حلقه واسطي عمل ميكنند كه تب تهديد سخت را حفظ نموده و اهداف مشابه و متمركز آن را از مجاري نرم هدايت و تعقيب مينمايند. اما اين بار نيز تيرهاي رواني رژيمصهيونيستي عليه برنامه هستهاي صلحآميز كشورمان با واكنش جامعه بينالمللي روبهرو شد.
آژانس بينالمللي انرژي اتمي اتهامات جديد اين رژيم را كه نوعي عمليات رواني براي تاثيرگذاري بر فضاي بينالمللي و همكاريهاي جديد ايران و آژانس است، به صورت قوي رد كرده و بدون اشاره به اينكه رژيمصهيونيستي پشت اين اتهامات قرار دارد، بر فني بودن گزارشهاي آژانس و عدم پيروي از انگيزههاي سياسي تأكيد نموده است.
در واقع، چرايي اين شايعهسازيها آن هم در مقطعي كه دور دوم توافقنامه تهران در حال انجام است، به تلاش همهسويه رژيمصهيونيستي براي استمرار مسئله هستهاي كشورمان در دستوركار بينالمللي و تهديدانگاري آن (در راستاي پروژه ايرانهراسي) و همچنين نزول موقعيت اين رژيم در آينده هندسه قدرت در منطقه و جهان مربوط ميشود.
گيل تئودور، سخنگوي آژانس بينالمللي انرژي اتمي در واكنش به اتهامات مقامات اطلاعاتي رژيمصهيونيستي و شايعات رويترز در مورد وجود گزارشي محرمانه درباره فعاليتهاي هستهاي نظامي در كشورمان كه در سال 2013 در آژانس تدوين ولي به دليل جلوگيري از تأثير بر ديپلماسي جديد ايران و آژانس همچنان مكتوم مانده، ضمن رد اين ادعاها تأكيد كرد: «آژانس هيچگونه گزارشي كه دربردارنده اطلاعات جديد درباره جنبههاي نظامي احتمالي برنامه هستهاي ايران باشد تهيه نكرده و گزارشهاي اين نهاد، بيطرفانه و بر اساس وقايع عيني بدون تأثيرپذيري از مسائل سياسي است». اين ادعا را رويترز به نقل از منابع پنهان (بخشهاي اطلاعاتي رژيم صهيونيستي) منتشر كرده بود و البته اين رسانه تا كنون بارها چنين شايعاتي را درباره ماهيت برنامه هستهاي كشورمان منتشر نموده و در ماههاي اخير كه غرب به رغم مخالفتهاي رژيمصهيونيستي به مذاكره با ايران روي آورده و رويهاي متفاوت از همراهيهاي گذشته با رژيمصهيونيستي را در پيش گرفته، اين روند تشديد شده است. اين روند در حالي شدت گرفته كه رژيمصهيونيستي در مخالفت با همكاريهاي جديد غرب و آژانس بينالمللي انرژي اتمي با كشورمان تنها مانده و تنها جريان نومحافظه كار در امريكا و لابيهاي صهيونيسم از مواضع سخت افزاري آن رژيم پشتيباني ميكنند.
از منظر حقوق بينالملل هستهاي، نظارت و بررسي ماهيت برنامه هستهاي كشورمان به عنوان يكي از اعضاي ان. پي. تي و اساسنامه آژانس، تنها برعهده اين نهاد تخصصي بينالمللي است و رژيمصهيونيستي كه تعهدات ان. پي. تي را نپذيرفته است، نميتواند در گردونه مراودات ناشي از اين معاهده قرار گيرد و به طرح پرسش و مطالبه پاسخ نه از ايران و نه آژانس بپردازد. بر اساس ماده 3 اين معاهده، تنها مرجع صالح براي پايش و نظارت پادماني تعهدات دولتهاي عضو، آژانس ميباشد. جالب اينكه رژيمصهيونيستي در حالي به آژانس براي تشديد نظارت بر برنامه هستهاي صلحآميز كشورمان فشار ميآورد كه خود حتي ابتداييترين تعهدات در زمينه عدم گسترش سلاحهاي هستهاي را نپذيرفته و از گشودن تاسيسات هستهاي خود به روي بازرسان بينالمللي خودداري كرده است. اين در حالي است كه گزارشهاي مستند بينالمللي تأييد ميكنند كه اين رژيم به صورت نامشروع نسبت به توليد و اكتساب صدها كلاهك هستهاي اقدام نموده است.
گفتني است كه گام دوم توافقنامه تهران، يكي از مسائلي را كه مديركل آژانس در سال 2011 در خصوص ماهيت برنامه هستهاي كشورمان مطرح كرده بود، وارد فاز مذاكره و حل و فصل نموده و موارد ديگر نيز در گامهاي بعدي، مطرح خواهند شد. حساسيت اين مورد و گامهاي بعدي از اين جهت بيش از پيش است كه از ظرفيت بالايي براي دستاويز شدن انجام عملياتهاي رواني عليه برنامه هستهاي كشورمان برخوردارند.
عمليات رواني رژيمصهيونيستي در اين زمينه و به شرح فوق، مويد تلاش و برنامهريزي وسيع اين رژيم براي بهرهبرداري از اين محورهاي مذاكراتي عليه ماهيت صلحآميز برنامه هستهاي كشورمان است كه در كنار لزوم واكنش رسمي به هرگونه اتهامات عليه فعاليتهاي صلحآميز هستهاي (كه البته در مورد اخير، مرجع بينالمللي مربوط مناسبترين واكنش را اتخاذ نموده)، بايد مراتب با دقت و اشراف فني، حقوقي، سياسي و راهبردي مورد توجه ديپلماسي هستهاي قرار گيرد.
از سوي ديگر، بهرهبرداري راهبردي از تقابل آژانس با رژيمصهيونيستي نيز ضروري است. در اين زمينه، ديپلماسي كشور بايد زمينههاي عقيم ماندن تلاشهاي رژيمصهيونيستي براي بهرهگيري از ظرفيتها و ساختارهاي درون آژانس عليه برنامه هستهاي صلحآميز كشورمان را تعميق بخشد؛ ظرفيتها و ساختارهايي كه در گذشته موجب تمهيد سندسازي عليه ماهيت برنامه هستهاي، جاسوسي و حتي حملههاي سايبري و تروريستي و طرح پرسشهايي با عنوان ابعاد نظامي احتمالي شدهاند. آژانس بايد به اين ادراك و تفاهم برسد كه رژيمصهيونيستي به عنوان بازيگري خارج از توافقنامه ايران و آژانس، تنها نقش «اخلاگر» در روند تحقق اهداف ان. پي. تي را داشته و از اين رو، آژانس نبايد ادعاها و سندسازيهاي آن را در فرآيند حل و فصل نهايي مسائل باقيمانده هستهاي دخالت دهد. زيرا بازيگري كه تعهدات اين نظام را نميپذيرد، نميتواند نقش مدعي صيانت از اين نظام و اصرار بر تحقق اهداف آن را بازي كند.
