در حالي كه سي و دومين جشنواره فيلم فجر به روزهاي پاياني خود نزديك ميشود، دو فيلم ارزشي و دفاع مقدسي «شيار 143» و «چ» همچنان در صدر آراي مردمي سي و دومين جشنواره فيلم فجر نشستهاند تا خط بطلاني بر آن دسته از ادعاهايي بكشند كه ميگويند سينماي دفاع مقدس اشباع شده است و ديگر جذابيتي نزد مخاطب ندارد.
جنگ سالها است كه تمام شده اما نتيجه نظرسنجي از مخاطبان عمومي و نيز تماشاگران حاضر در كاخ جشنواره سي و دوم حكايت از آن دارد كه سينماي دفاع مقدس هيچ گاه تمام شدني نيست. برخي منتقدان سينماي جنگ در سالهاي گذشته مدام بر اين طبل توخالي ميكوبيدند كه تاريخ مصرف سينماي دفاع مقدس به پايان رسيده و عصر، عصر پرداختن به سينمايي است كه مختص جامعه دگرگون شده ايران پس از جنگ است اما در اين بين فيلمسازاني بودند كه همچنان تأكيد داشتند جنگ، زندگي همه ايرانيان را تحت تأثير قرار داده و هنوز كه هنوز است اثراتش بر زندگي و جامعه ايراني هويدا است. اين فيلمسازان حالا عقيده دارند كه از اين بابت هيچگاه نبايد پرداختن به اين ژانر را محدود به مختصات زماني خاصي كرد.
از اين دست اختلاف نظرها در سينماي دوقطبي ايران كه جماعت يك سويش تأكيد بر رونق دادن به سينماي اجتماعي محور و مدرن به سبك اروپايي و جماعت ديگرش تأكيد بر سينماي ارزشي چون سينماي دفاع مقدس را دارند زياد است. حالا جشنواره سي و دوم فجر وزنه محكمي شده است براي اثبات اين حقيقت كه سينماي دفاع مقدس اگر بر پايه ايدههاي خوب و مخاطب پسند باشد در همه طيفهاي جامعه جواب ميدهد.
مصداق اين موضوع، رأي آوردن دو فيلم دفاع مقدسي «شيار 143»و «چ» در سينماهاي مردمي و حتي كاخ جشنواره است تا آنجا كه روابط عمومي خانه سينما، طبق اعلام ستاد انتخاب فيلم برگزيده تماشاگران اعلام ميكند كه فيلم سينمايي «شيار ١٤٣» با 21/3 امتياز در صدر و فيلم «چ» با 17/3 امتياز و فيلم «قصهها» با 14/3 امتياز پس از آن در ردههاي دوم و سوم آراي مردمي هستند.
از نكات بسيار جالب توجه اين است كه فيلم «شيار 143» دومين اثر نرگس آبيار بوده است؛ او اين فيلم را بر اساس يكي از رمانهايش ساخته اما توانسته است برخلاف هجمه شماري زيادي از فيلمهاي آپارتماني و بيمحتواي حاضر در جشنواره ارتباط بسيار خوبي با مخاطبانش برقرار كند. اين ارتباط قوي و هوشمندي در رفتن به سراغ يك ايده خوب حالا نام آبيار را يك سر و گردن بالاتر از نام اسامي بزرگ سينماي ايران همچون رخشان بنياعتماد، كيومرث پوراحمد و مسعود كيميايي قرار داده است؛ اتفاقي كه براي يك فيلم در ژانر دفاع مقدس يك موفقيت بسيار بزرگ محسوب ميشود. اين موضوع درباره فيلم «چ»ابراهيم حاتميكيا نيز صدق ميكند به خصوص آنكه اين فيلم سعي دارد مصطفي چمران، شهيد بزرگ دفاع مقدس را به مردم معرفي كند.
بسياري از كارشناسان موفقيت اين دو فيلم دفاع مقدسي را مديون ايدهپردازي خوب فيلمسازشان ميدانند. در سالهاي گذشته فيلمهاي دفاع مقدسي كم و بيش ساخته شدند اما شايد كمتر فيلمي توانسته از خطر كليشه و تكرار در امان بماند؛ «شيار 143» و «چ» با ذكاوت فيلمسازانشان از اين خطر مصون ماندند و ثابت كردند كه سينماي دفاع مقدس اگر حرف تازهاي براي گفتن داشته باشد همچنان ژانر زنده، محبوب و دوستداشتني مردم ايران است.
