كيميايي تنها كارگردان نسل قديم سينماي ايران نبود كه فيلمش به ذائقه بسياري از اهالي رسانه و منتقدان سينما خوش نيامد؛ «قصهها» هم كه اگرچه بازگشت دوباره رخشان بني اعتماد به سينما محسوب ميشد اما جز عده قليلي نتوانست نظر بسياري از حاضران در كاخ جشنواره برج ميلاد را به خودش جلب كند و از آنان امتياز قابل قبولي بگيرد. كم كاري سينماگران قديمي در بالا كشيدن سينماي رو به افول كشور و ضعفي كه در فيلمهاي اخير آنها به شدت نمود دارد، تنها مختص جشنواره سي و دوم نيست؛ مخاطبان دائمي جشنواره فيلم فجر دورههاي گذشته نيز كه بعضاً ظهور كم فروغ سينماگران شناختهشدهاي چون داريوش مهرجويي و داوود نژاد و غيره را شاهد بودهاند در اكثر موارد در مواجهه با سوژههاي عجيبي كه اين كارگردانان به سراغشان رفتهاند يا ساختار ضعيف فيلمهاي آنها يكه خوردهاند مهرجويي در دورههاي گذشته اثري چون «نارنجي پوش» را به جشنواره فيلم فجر فرستاده بود كه به هيچ وجه اصالت يك اثر منتسب به كارگردان كاربلد و قديمي چون او را نداشت و حالا اين قصه كه روند تكراري به خود ميگيرد با «قصهها»ي بني اعتماد و «متروپل»كيميايي كه همچنان خودش و يك تفكر را تكرار ميكند در اين دوره از جشنواره نيز تكرار شده است. آيا اين به معناي رسيدن فصل كنارهگيري نسل قديمي سينماگران از فيلمسازي است و كارگرداني نيز تاريخ انقضا دارد؟
تنها 10 درصد فيلمها با مخاطب ارتباط برقرار ميكنند
بزرگترين فيلمهاي سينمايي جهان هنوز به دستان پرقدرت فيلمسازان قديمي چون استيون اسپيلبرگ، ريدلي اسكات، جيمز كامرون و مارتين اسكورسيزي ساخته ميشوند؛ كارگرداناني كه در انتخاب سوژههاي سينمايي خود معمولاً نگاهي جهانشمول دارند و هرگز خود را محدود نميكنند اسپيلبرگ اگر نقدي به معضلات جامعهاش ميزند در فيلم بعدي خود فيلمي قهرمانمحور و ميهنپرستانه چون «لينكلن» را ميسازد جيمز كامرون به دنبال ايدههاي ناب است و هميشه فيلمهايش خوب ميفروشد و ريدلي اسكات كه نامي بزرگ در صحنه سينما است، رفتن به سراغ سوژهاي مذهبي چون «حضرت موسي» را كسر شأن نميداند؛ اين فيلم او يكي از پرفروشترين فيلمهاي سال جاري سينماي جهان پيشبيني ميشود. آثار اين فيلمسازان كهنهكار هنوز كه هنوز است پرفروش ميشوند و جايزه اسكار ميگيرند تا ثابت شود كه سينما هيچ تاريخ انقضايي ندارد اما در سينماي كشورمان، كارگردانان نسل قديم فيلمسازي كشور دايره نگاه خود را آنقدر محدود كردهاند كه گاهي حتي مخاطب هم از دايره نگاهشان خارج ميشود با اين وجود به گفته يكي از اعضاي هيئت انتخاب جشنواره سي و دوم فيلم فجر، اكران در سال آينده به وضعيت نگرانكنندهاي دچار خواهد بود، چراكه تنها 10 درصد فيلمهاي امسال قابليت برقراري ارتباط گسترده با مخاطب را دارند در چنين شرايطي چندان غيرمنطقي نيز نخواهد بود كه اين نمره منفي در كارنامه يك سال پيش روي سينماي ايران را تحت تأثير الگوپذيري نسل جديد سينمايي كشور از برخي سينماگران كهنهكار بدانيم؛ آنهايي كه بيش از هر چيز ولو به هر قيمتي خود را درگير نقد اجتماعي يا بعضاً درگير سينمايي كردهاند كه به سينماي آپارتماني شهرت دارد و ميخواهد منعكسكننده وضعيت موجود در جامعه يا بازتابدهنده بيهدف برخي روابطه اجتماعي و درونخانوادگي باشد؛ كارگردانهايي كهنهكار كه معمولاً از اين دايره محدود نيز ناكام بيرون ميآيند و تماشاگراني كه به نام آنها وارد سينما ميشوند از تماشاي دستپروردهشان يكه ميخورند.
