اين روزها همه از بازگشت ابراهيم حاتميكيا به سينماي خويش –سينماي دفاع مقدس- ميگويند. اما به واقع، اين يك بازگشت نيست، بلكه يك جهش به جلو و رو به آينده است. به روز بودن و آينده نگري، خصيصه اصلي و منحصر به فرد سينماي حاتميكيا است. مهمترين عاملي كه سبب شده تا او به يك كارگردان مولف و صاحب سبك و نگرهاي متفاوت، ملقب شود، برخورداري از افق ديد گسترده و تبلور حال و آينده در فيلم هايش است. حاتميكيا، حتي وقتي به تاريخ و به ديروز مينگرد، باز هم امروز و فردا را نمايش ميدهد. درست مثل «چ»؛ فيلمي درباره بزرگمردي به نام مصطفي چمران و وقايعي كه 35 سال پيش در پاوه رخ ميداد. همه آنچه در اين فيلم رخ ميدهد، گويي به امروز ميپردازد؛ از اختلافات و كشمكشها ميان دوستان تا حمايت اسرائيل از دشمنان. از نقش منجي گراي رهبر تا بن بست مذاكره و راه چاره مقاومت. برخلاف بسياري از فيلمهاي محتوا گرا، در فيلم «چ» همان قدر كه به مضمون و حرف اهميت داده شده، فرم و ساختار هم صيقل يافته است. بازسازي حوادث و آدمهايي كه در يك موقعيت جنگي و پر از تقابل و خشونت به واقعيت پيوستهاند در سينما كار بسيار دشواري است. اما «چ» از اين آزمون با سربلندي بيرون آمده است. فقط كافي است فيلمساز در اين بازسازي يك اشتباه كند و چيزي را بدون شباهت به آن مقطع زماني نشان دهد تا اعتبار و استناد كارش از بين برود. اما فيلم «چ» در اين زمينه كاري است كارستان. فقط كافي است سكانس سقوط هلي كوپتر حمل مجروحان زخمي را در نظر بگيريم تا عمق خدمت اين فيلم به ارتقاي سطح استاندارد سينماي ايران را بهتر درك كنيم. داستان استوار و محكم، ساختار تصويري خوش نما، جلوههاي ويژه باشكوه و عظيم، فضاسازي دراماتيك و پرتنش، ضرباهنگ متناسب با مضمون و موقعيتها و از همه بهتر، صف آرايي قهرمان و ضدقهرمان. سينماي امروز ايران بيش از هر زماني نيازمند قهرمان است؛ قهرمانهايي كه هم برخاسته از حقيقت و واقعيت باشند و هم تجلي روح و هويت ملي اين سرزمين. سينماي امريكا هم متكي قهرمانان است. هاليوود با قهرمان هايش هم تجارت ميكند و هم كشورش را كنترل ميكند. اگر امروز در امريكا، سينما در كنار تسليحات نظامي، به ابزاري كارآمد براي حفظ امنيت كاخ سفيد تبديل شده، به خاطر قهرمانسازي است. مزيتي كه فيلمسازان ايراني نسبت به همكاران خود در امريكا دارند اين است كه آنها فاقد قهرمان ملي به معناي واقعي هستند و مجبورند اسطورههاي جعلي بسازند اما اينجا سرزمين قهرمانان است؛ مثل چمران، مثل اصغر وصالي و. . .
