در خبرها خواندم كه بسياري براي بازگرداندن «خلعتبري» بازيكن سرشناس فوتبال كشورمان از ليگ امارات به ايران بسيج شدهاند. از فدراسيون فوتبال و باشگاه پرسپوليس تا فرد خيري كه اعلام كرده حاضر است يك ميليون دلار بدهد تا او در ليگي عربي كه نامي جعلي از خليجفارس را بر خود نهاده، بازي نكند. چندي پيش مشكلي مشابه براي بازيكن فوتبالي ديگري پيش آمده بود. او هم به باشگاهي در امارات پيوسته بود و گويا با پرداخت پول كلاني به اين باشگاه، ايشان را نيز به تيمي در ايران منتقل كردند.
طي اين مدت برخي سايتها كه اين خبرها را منتشر كرده بودند به حواشي آن نيز بسيار پرداختند. عدهاي از تعلل فدراسيون و باشگاههاي ايراني براي پرداخت چند ميليارد ناقابل براي برگرداندن اين بازيكنان گلايه داشتند. برخي ديگر زير مطالب مربوطه يادداشت گذاشته بودند كه چرا مسئولان وارد عمل نميشوند و پول اماراتيها را فوري نميدهند تا غائله ختم شود و.... جالب بود در اين ميان هيچ كس با خود اين بازيكنان كاري نداشت. خبر انتخاب نامي جعلي براي ليگ امارات از مدتها پيش نقل محافل شده بود. حتي فدراسيون اخطارهايي به بازيكنان فوتبال كشورمان داد كه از امضاي قرارداد با تيمهاي اين كشور برحذر باشند.
اينجا دو نكته تأسفبار وجود دارد كه كمتر كسي به آن توجه ميكند؛ اول اينكه پس از تعرض به نام خليجفارس كه براي تمام ايرانيان يك خط قرمز ملي است، چرا خود بازيكنان كشورمان پيشقدم نشدند و بيانيهاي ندادند كه ديگر به اين ليگ نميروند؟ آيا آنها وقتي پاي پولهاي كلان در ميان باشد، ايراني نيستند؟ كافي بود چند چهره صاحبنامتر و محبوبتر پيشقدم ميشدند و بيانيهاي تهيه ميكردند و سپس به امضاي بقيه همكارانشان ميرساندند. چرا فدراسيون فوتبال و ديگران بايد اين عزيزان را متوجه «لزوم از خودگذشتگي براي ميهن» كنند؟!
با كمال تأسف گويا با تمام اين احوال برخي از اين بازيكنان نه خودشان در اين راه قدمي برداشتند و نه هشدارها و اخطارهاي فدراسيون و خواهش مردم ايران را جدي گرفتند. برق پول همه چيز را از اذهان زدود. آنها به خاطر كشورشان و خواست مردم حتي حاضر به گذشتن از يك قرارداد نشدند. حيرتآور است كه شما ببيني كشوري كوچك با گذاشتن نامي جعلي بر ليگ فوتبالش به ميهن بزرگ تو دهنكجي ميكند و بر آن است كه تاريخ سرزمينت را بدزدد و تو براي مقداري پول بيشتر باز هم بروي در همان ليگ توپ بزني و به گرم شدن سياست شيطاني آنها مدد برساني. برخي نظير من كه هنوز جنگ و سالهاي جنگ يادشان هست، اين خبرها را كه ميشنوند، دق ميكنند. چطور عدهاي جان براي اين آب و خاك دادند و عدهاي امروز حاضر نيستند قراردادشان را فداي آن كنند!
