وزارت جهادكشاورزي به منظور كاهش قيمت سيب زميني خواستار ممنوعيت صادرات سيب زميني شده است. اين در حالي است كه به گفته رئيس اتحاديه ميوه و تربار گراني قيمت به دليل كاهش توليد است نه صادرات.
فائو ميگويد ايران يازدهمين توليدكننده سيبزميني جهان است. ايران در فصول مختلف در مجموع 5ميليون تن سيبزميني توليد ميكند كه 400هزار تن آن مازاد بر مصرف كشور است. البته سيب زميني و پياز از آن دست محصولاتي هستند كه الگوي كشت و ميزان توليد سالانه آن بايد با هماهنگي وزارت جهادكشاورزي صورت گيرد تا در فصل برداشت بازار با افزايش توليد مواجه نشود، اما وزارت جهادكشاورزي و كشاورزان هرساله به الگوي كشت اين محصول بيتوجهي ميكنند، از اين رو سيب زميني در يك سال با افزايش و سال بعد با كاهش توليد مواجه ميشود. مسئولان اعلام ميكنند كه كشاورزان به توصيه كارشناسان كشاورزي اهميت نميدهند وكشاورزان نيز از بيتوجهي وزار ت جهاد و عدم حمايت گله ميكنند. در دو سال نخست دولت دهم توليد اين محصول با افزايش روبهروشد به طوري كه هر كيلو سيب زميني با قيمت 8 تا 10 تومان از كشاورز خريداري ميشد و مقادير بسياري نيز فاسد شد، اما از سال گذشته كشاورزان به منظور كاهش ضرر و زيان، توليد را كاهش دادند، اما آلودگي سيب زمينيهاي توليدي به سموم و آفات موجب شد در مرداد ماه سال گذشته، 100 هزار تن سيبزميني توليدي كشور دور ريخته و باعث آلودگيها و مشكلات زيستمحيطي مختلف شده است.
به گفته رئيس اتحاديه ملي محصولات كشاورزي ايران، 15 هزار تن سيبزميني همدان، 20 هزار تن سيبزميني كردستان، 7 هزار تن سيبزميني فارس، 6هزار تن سيبزميني اصفهان و بقيه آن سيبزميني توليدي در گرگان و ساير نقاط كشور دور ريخته شد. محمد نوراني درباره فاسد شدن اين محصول در سال گذشته افزود: توليد سيبزميني و پياز در كشور به طور دائمي و چهار فصل است. به طوري كه از اسفند سال قبل محصول سيبزميني استانهاي جنوبي كشور كشت و در فروردين به بازار ميآيد و به همين ترتيب تا پايان سال به ترتيب محصول سيبزميني ساير نقاط مانند گرگان، فارس، همدان، اردبيل، دماوند و. . . به بازار ميآيد لذا مديريت توليد و بازار سيبزميني و پياز هميشگي است و غفلت از اين مديريت در فصل باعث مشكل در ساير فصول ميشود. نوراني اظهار داشت: نوع اين مشكل هم طوري است كه به طور فصلي هم به كشاورز و هم به مردم آسيب ميرساند؛ كشاورز از طريق ارزان فروختن يا نابود كردن محصولش و مصرفكننده از طريق گران خريدن مداوم اين محصولات. ظاهراً اين روند آزمون و خطا در سال جاري نيز ادامه داشته و به رغم وعده مسئولان وزارت جهاد كشاورزي مبني بر كاهش قيمت در تابستان، اين محصول از ابتداي تيرماه روند صعودي داشته و قيمت آن به 2 هزار و 500 تومان رسيده است. اما اين وزارتخانه كه متولي توليد ميباشد روز گذشته اعلام كرده كه صادرات بيش از حد و قاچاق اين محصول در سال جاري عامل گراني سيبزميني شده است كه براي كاهش قيمت اين محصول بايد مسئولان بازرگاني جلوي صادرات سيبزميني را بگيرند.
به گفته يكي از مسئولان وزارت جهاد كشاورزي، صادرات رسمي سيبزميني در پايان مرداد ماه به مرز 100 هزار تن ميرسد در حالي كه وزارت جهاد كشاورزي از ابتداي امسال حداكثر ميزان صادرات ممكن را براي اين محصول حدود 80 هزار تن اعلام كرده بود لذا براي كاهش قيمت اين محصول بايد مسئولان بازرگاني جلوي صادرات سيبزميني را بگيرند.
اين مقام آگاه افزود: گرچه حجم صادرات غير رسمي سيبزميني از قاچاق تا جاسازي آن در ته بار ديگر محصولات مانند هندوانه و خربزه بيش از صادرات رسمي آن نميشود اما تعادل عرضه و تقاضا را بر هم ميزند و بر قيمتها تأثير ميگذارد.
وي تصريح كرد: البته براساس آمار گمرك جمهوري اسلامي ايران در چهار ماهه نخست امسال 70 هزار تن سيبزميني به صورت رسمي از كشور صادر شده است. در حال حاضر هر كيلوگرم سيبزميني در مرزهاي كشورهاي همسايه به حدود 3 هزار تومان رسيده كه اين قيمت بالاي خريد از سوي مشتريان خارجي خود باعث افزايش انگيزه صادرات اين محصول و قاچاق آن شده است. اين اظهارات در حالي صورت گرفته كه از سال گذشته ميزان صادرات سيب زميني به دليل آلودگي به انواع سموم كاهش يافته است.
اما رئيس اتحاديه ميوه و ترهبار در گفت و گو با «جوان» ادعاي مسئولان وزارت جهاد كشاورزي را مبني بر صادرات بيرويه سيب زميني تكذيب كرد و گفت: در پي زيان چند ساله كشاورزان، امسال توليد آن به شدت كاهش يافته و طبيعي است كه قيمت نيز گران شود. وي بارش سيل آسا در استانهاي غربي در ارديبهشت ماه و از بين رفتن اين محصول را رد كرد و افزود: در بارندگيهاي ارديبهشت محصول سيب زميني چندان آسيب نديد و اكنون بالا بودن قيمت فقط به دليل كاهش كشت است.
حسين مهاجران با انتقاد از وزارت جهادكشاورزي تصريح كرد: در فصل كاشت، بايد كارشناسان جهادكشاورزي در روستاهاي مختلف كشور مستقر شوند و با احتساب ميزان نابود شدن احتمالي محصولات، ميزان توليد را پيشبيني كرده و كشاورزان را آموزش دهند، اما در اين سالها تمامي اين روشها و رعايت الگوي كشت به كلي فراموش شده است.
