با اين حال نبايد فقط به اين دست رؤسا دل بست. ريشهكن كردن رشوه و رشوهخواري كاري است كارستان و از دست يكنفر و دو نفر ساخته نيست. نقل ميكنند از «دن شيائوپينگ» پرسيدند چگونه اقتصاد لاغر و رو به موت چين را چنين شاداب و فربه ساختيد؟ و او جواب داد:«رشوه را كشتيم! همه خوبيها زنده شدند!» چين در مواردي حتي از اعدام برخي از مسئولان ارشد كشور به جرم رشوهخواري دريغ نكرد. آنها چنان عواقب اين رفتار زشت را براي عاملان به آن پرهزينه و سنگين كردهاند كه گاه برخي مقامات با قطعي شدن اتهام رشوهخواريشان، هنوز به دادگاه نرفته، خودشان خودكشي كردهاند. در كشور ما اما اگرچه از اين بلاي خانمانبرانداز حرف زيادي زده نميشود ولي هم من و هم تمام شما كه اين سطور را ميخوانيد بيترديد بارها و بارها در معرض آن قرار گرفتهايم. بيگمان تا مسئلهاي طرح نشود كسي براي حل كردن آن قدمي برنخواهد داشت. بهترين سياستها و تصميمات و بهترين قوانين را رشوهخواري ميتواند به ضد خود بدل سازد. سال گذشته بود كه آيتالله جنتي با شجاعت تمام از وجود گسترده اين طاعون اجتماعي در مملكت از تريبون نماز جمعه سخن گفت اما كسي بر آن وقعي ننهاد. امروز و در آستانه آغاز به كار دولت يازدهم، خوب است رئيسجمهور منتخب از آغاز اين بيماري خطرناك را جدي گرفته و براي درمان عمومي آن به دنبال راهكارهاي تازه و مؤثر باشد. به خدا قسم حيف كه با بردن نام هر اداره و سازمان و مركزي كه كسي در آن و توسط عواملش گرفتار اين پديده شوم شده، به جاي حل ريشهاي به شكايت از گوينده منتهي ميشود. سرنوشت استاد نقويان و شكايت يك وزارتخانه از او كه يادتان هست. اگر چنين نبود و مردم در بيان نمونهها آزاد و به پيگيري مؤثر اميدوار بودند، آن وقت چون پردهها فرو ميافتاد برخي مسئولان خوشدل ما ميديدند در زيرمجموعههايشان چه فجايعي در حال وقوع است. شما را به خدا تا دير نشده كسي كاري بكند.