به گزارش تریبون مستضعفین نخستین نشست از سلسله نشستهای کارگروه ادبیات خانه هنر طلاب صبح پنجشنبه، پنجم اردیبهشت ماه برگزار شد. در آغاز این نشست حجتالاسلام والمسلمین هادی الیاسی مسئول کارگروه ادبیات خانه هنر طلاب، به اهداف این سلسله نشستها اشاره کرد و بیان چهارچوبهای کلی و باید و نبایدهای ادبیات حوزه را اصلیترین محور این جلسات دانست. الیاسی برنامههای آیندهی کارگروه را انتشار نشریهی تخصصی ادبیات حوزه، برگزاری کارگاههای تخصصی با حضور صاحب نظران و تشکیل کتابخانهی تخصصی ادبیات برای روحانیون دانست. مسئول کارگروه ادبیات خانه هنر طلاب با دعوت از سید محمد جواد شرافت و ابراهیم اکبری دیزگاه، از آنان خواست تا نظریات خود در ارتباط با شعر و داستان حوزه را مطرح نمایند.
سید محمد جواد شرافت شعر حوزه را شعری اندیشمند و پویا خواند و آن را فرصتی برای اشاعهی اندیشهها و آموزههای دینی دانست. وی با بیان اینکه نگاهها به شعر طلاب در این سالها جدیتر و بهتر شده است، به عرصههای محتلفی که شارعان طلاب میتوانند ورود پیدا کنند اشاره کرد. شرافت «طلبهی شاعر یا شاعر طلبه؟» را سوالی اساسی دانست و اندیشهی اصیل شیعی را بحث اصلی شعر طلاب دانست که این انددیشه با جهانبینی و البته ذوق هنری شاعر به یک اثر فاخر برای انتقال پیام مناسب تبدیل میشود. درواقع شعر یک شاعر حوزوی باید موضع دینی داشته باشد نه فقط موضوع دینی صرف. این شاعر حوزوی راه کار حضور موفق طلبهها در زمینهی ادبیات را، توجه وظایف طلبگی و ارتقای سطح درسی به همراه حضور جدی در عرصهی ادبیات دانست و جا ماندن از هر کدام را زمینهی عدم موفقیت دانست؛ همچنین سرودن در موضوعات مختلف و تجربهی قالبهای گوناگون شعری را از دیگر زمینههای پیشرفت طلاب در شعر دانست.
ابراهیم اکبری دیزگاه دیگر سخنران نشست کارگروه ادبیات خانه هنر طلاب بود و دربارهی وضعیت داستان حوزه و داستان نویسان طلبه نکاتی را بیان داشت. اکبری اواسط دههی هشتاد را نخستین سالهای توجه به داستان در حوزه دانست و به رشد کمّی و کیفی داستان حوزه در همین سالهای اندک اشاره کرد. ایشان ادبیات را به مثابه یک وسیله برای انتقال پیام دانست و آن را اندیشه و سلوکی برای معنا دادن به زندگی خواند و برجستهترین گونهی ادبیات را رمان معرفی کرد و خواستار توجه جدی به آن شد. به اعتقاد وی هنوز هم برنامهای برای جذب و حتی نگاه داشتن نویسندگان حوزوی وجود ندارد و بسیاری از نویسندگان طلبه یا از فضای حوزه جدا میشوند و داستن را در جلسات دیگری پی گیری میکنند و یا نوشتن را کنار میگذارند.
داستان نویسان طلبه میدانند چه باید بنویسند اما نمیدانند چگونه باید بنویسند که این چگونه نویسی با آموزشهای منظم به وجو میآید. آنچه باید از یک طلبه هنرمند انتظار داشت تولید یک اثر دینی است و در همین راستا یکی از کارهایی مهمی که میتوان انجام داد، مطالعهی فعالیت دینهای دیگر و شیوهی آنان برای ورود به ادبیات است. باید ببینیم دینهای دیگر چگونه با ادبیات پیوند برقرار کردهاند و چگونه از این ابزار برای اشاعهی فرهنگ خود بهره جستهاند. در حوزه باید به همهی نویسندگان با هر سلیقهای توجه داشت و حامی نویسندگان بود و به نوعی جذب حداکثری داشته باشیم و با رفتارهای غیرهنری، نویسندگان را از خود دور نکنیم.
لازم به ذکر است که «خانه هنر طلاب» به عنوان مرکزی برای «همدلی، همفکری و همکاری» طلاب و اساتید دغدغهمند در عرصه «هنر دینی» در سطح حوزه علمیه در جهت «پیگیری و مطالبه» نسبت به «تولید، فرهنگسازی و جریان سازی» اندیشه اسلامی در عرصه «فرهنگ، هنر و رسانه» تشکیل شده است و بر اساس رسالت، اهداف و ماموریتهای مشخص، سه بخش «کانون اندیشه هنر»، «مجمع اهل هنر» و «مرکز تولیدات هنری» در ذیل «خانه هنر طلاب» مشغول فعالیت خواهند بود.
