حرف از مذاكره ميزنند، اما تحريم ميكنند! چه تناقض مضحكي! سخن از مذاكره ميگويند اما گلوي گذرگاههاي دارويي را به قدري فشار ميدهند كه يا نفس كشيدن سخت ميشود يا راه نفس بالكل مسدود!
چطور ميشود با كساني كه حتي به بيماران هم رحم نميكنند، مذاكره كرد؟! چگونه ميشود به كساني اعتماد كرد كه با اعتماد به نفس كامل و وجدان آسوده، نسخه نيازمندان داروهاي خاص را زير گيوتين تجويزهاي استكباري خود ميبرند؟!
در چنين شرايطي، عدهاي هم در داخل از اين آب گل آلود، ماهيهاي بازار سياهي ميگيرند و نيازمندان به داروهاي خاص را سركيسه ميكنند؛ بيآنكه يادشان بيايد: «بني آدم، اعضاي يكديگرند!» چه ميگويم؟! اين «عده» اگر به اين اصل باور داشتند كه ديگر نامشان را در كنار تحريمگران نميآورديم! اين «عده» همانها هستند كه دارو را فقط پول ميبينند و نسخه را فقط سود!
آري، در اثر فشارهاي انسان دوستانه(!) تحريمكنندگان، بيماران مبتلا به سرطان خون، بايد هر آمپول درماني خودشان را ۵ ميليون تومان خريداري كنند!
از آنجا كه مرحله اول درمان اين بيماران، نيازمند ۱۰ آمپول است، پس بايد در همين مرحله اول، ۵۰ ميليون تومان براي آمپولهاي مورد نيازشان هزينه كنند. تازه، اين فقط مرحله اول است! مرحله دوم، پيوند مغز استخوان است كه قيمت داروهايش سر به فلك ميكشد؛ البته اگر تحريمكنندگان مدافع حقوق بشر(!) مانع تأمين اين داروها نباشند كه هستند!
حقيقتاً كه اين نوادگان «ماكياولي»، درس استاد خود را خوب از بر شدهاند كه «هدف، وسيله را توجيه ميكند»! آري، اين مجريان سياستهاي ماكياوليستي، با هدف تأمين منافع خود و سلطه ديپلماتيك، فرهنگي و اقتصادي بر ايران، وسيله ناجوانمردانه تحريم داروي بيماران خاص را توجيه كردهاند. فقط رسيدن به هدف مهم است حتي به قيمت جان شيرين و عزيز انسانها! عجب حقوق بشر ايدهآلي!
در اين شرايط، براي آنكه خيال خانوادههاي مبتلايان به سرطان خون كمي آسوده شود، اتحاد دولت، شركتهاي دارويي و بخش خصوصي واردات دارو قطعاً يك ضرورت است؛ موضوعي كه تحقق آن ميتواند تا حد زيادي اميدهاي غيرانساني تحريمكنندگان مذاكره خواه(!) را نااميد كند.
