چه بازیکنانی چون علی دایی،باقری،کریمی و ... که سالها قبل به لیگ های اروپایی و آسیایی رفته بودند و چه بازیکنانی چون شجاعی و حالا حقیقی که این روزها در تیمهایی غیر ایرانی تمرین و بازی می کنند. حرف همه یکی است. تمرینات آنها با ما زمین تا آسمان فرق دارد.اما تفاوت در چیست که تمرینات ما با تمرینات سایر کشورها، به اندازه یک دنیا متفاوت می شود.
تمریناتی که با پیشرفت و حرفه ای شدن فوتبال،هیچ تغییری نکرد و همانی که بود، ماند.
آنهایی که از سالها قبل و زمان مربیانی نظیر علی پروین و ناصر حجازی،یک پای ثابت تمرینات تیم های فوتبال بودند و امروز هم هنوز این عادت را ترک نکرده اند،بهتر می توانند در این خصوص شهادت بدهند که تمرینات ما،تغییرات خاص و ویژه ای نکرده و هنوز هم در همان دست رشته و چند شوت به دروازه از روی نقطه پنالتی و ضربات ایستگاهی باقی مانده و هیچ چیز تازه دیگری ندارد!
طی سالهای اخیر،برای ارتقاء سطح کیفی فوتبال،شرط نشستن مربیان روی نیمکت تیم ها،داشتن مدرک مربیگری A شد.یعنی بالاترین سطح مدرک مربیگری که لازمه آن،طی کردن مدارج مختلف مربیگری و یادگیری در این زمینه و به روز شدن دانش مربیان است.اما حتی مربیانی هم که به این مرحله دست یافته و مدرک خود را به روز کردند نیز تغییری در شیوه تمرینی خود ایجاد نکردند.به طوریکه همین امروز ،تقریبا همه آنها برنامه ای را برای تمرین تیم های خود پیاده می کنند که علی پروینی که مربی سالها قبل است می کند.
مشکل اصلی شاید این باشد که اکثر مربیان ما،هیچ آشنایی با زبان های دیگر ندارند و وقتی در کلاسهای مربیگری حاضر می شوند،نمی توانند چیز زیادی یاد بگیرند و فقط مدرک گرا شده اند که اجازه نشستن روی نیمکت مربیگری را داشته باشند و خب کاملا مشخص است فرق دانش و اطلاعات و داشته های شاگردی که با نمره کامل قبول می شود و شاگردی که ناپلئونی فقط می تواند نمره قبولی بگیرد چیست!
یکی از دلایل پیشرفت فوتبال دنیا شاید این است که مربیان مطرح دنیا نیز مدام در حال به روز کردن دانش خود هستند و دوره های جدیدی را می گذرانند و چیزهای جدیدی یاد می گیرند و هرچه دامنه دانش و اطلاعات آنها بالاتر می رود،می توانند تاکتیک های بیشتر و جدیدی را رو کنند.اما مربیان ما،کمتر به فکر به روز کردن دانش و اطلاعات خود می افتند و اگر هم به این مسئله بپردازند،به دلیل بیگانه بودن با زبانهای دیگر ،نمی توانند از مدرسهایی که اطلاعات خوبی را آموزش می دهند،چیزهای نو و جدیدی را یاد بگیرند و نتیجه این می شود که اطلاعات و دانش آنها،همانی که از سالها قبل بوده،می ماند و تفاوتی خاصی بین تفکرات و دانش آنها با مربیان سالهای قبل نیست.
این رکود تفکرات و دانش علمی فوتبال،در لیگ شاید خیلی خودش را نشان ندهد.چرا که تقریبا همه تیم ها در این رابطه،در یک سطح هستند و مربیان خارجی حاضر در لیگ هم از آنجایی که هرگز مربیان تاپ دنیا نیستند و همواره مربیان درجه چندم دنیا هستند که به عنوان مربیان درجه یک به ایران می آیند(البته به جز برخی مربیانی که تا کنون برای هدایت تیم ملی آمده اند.من جمله کارلوس کرش)،نمی توانند چیز جدیدی به فوتبال ما اضافه کنند و بعد از مدتی کوتاه،گاه آنها هم می شوند مثل مربیان داخلی و همرنگ جماعت می شوند.
اما ضربه اصلی این روند را بازیکنانی می خورند که می توانند با خوش شانسی یا به دلیل داشتن تکنیک های فردی،فوتبال خود را در سایر کشورها دنبال کنند.اما وقتی وارد تمرینات این تیم ها می شوند،با دنیایی متفاوت از دست رشته و شوت زنی می شوند و تمرینات معمول تیم های دیگر برای آنها می شود یک دنیای دیگر و تا بخواهند خود را با شرایط جدید وفق دهند،زمان زیادی می برد و همین مسئله باعث می شود بسیاری از آنها به رغم آنکه در تیم های خود نفرات اصلی بودند،در تیم های جدید می شوند نیمکت یا سکو نشین!حال آنکه اگر بتوانیم تغییری در این روند راکد ایجاد کنیم،علاوه بر بالا رفتن سطح کیفی فوتبال داخلی ،می توانیم در ترانسفر کردن بازیکنانمان و افزودن بر تعداد لژیونرهایمان هم موفق تر عمل کنیم.
