شايد دقت كه بكنيم ببينيم انگار تغييرات در وزارت بهداشت هم از همين روي بوده! شايد براي مقاومت شايد براي جلوگيري از همراه شدن با موجي كه در جامعه راه افتاده. تصور كنيد روزي روزگاري قرار بود بيماريهاي جسمي هم مانند بيماريهاي اجتماعي (با همين رويهاي كه امروز در كشور مرسوم شده) درمان شو، مثلا در بيمارستان، بعد از اين كه پزشك متخصص تشخيص ميداد كه يك بيمار به سرطان مبتلا شده، رئيس بيمارستان بالاي سر مريض ميرفت و براي درمان او نسخهاي شفاهي ميپيچيد و چنين ميگفت: «تو مريض نيستي! تو هيچيت نيست. تو خوبي. دستگاهها دروغ ميگويند. آزمايشها دروغ ميگويند. پزشكها اشتباه ميكنند. تو درد نداري، تو خوبي، تو سالم هستي، تو بهتر از همه ما هستي. بلند شو و به خانه برو . برو زندگيات را بكن. برو زنده بمان!» و بعد بيمار را با برانكارد به خيابان ميبردند و وسط كوچه رها ميكردند.
چنين رويه درماني چند وقتي هست كه در كشور رايج شده. مديران به جاي قبول دردي كه در بدنه مجموعههاي خود دارند، با قاطعيت ميايستند مقابل مردم و فرياد ميزنند كه هيچ دردي وجود ندارد. قبولش نميكنند، پس راهي هم براي درمانش پيدا نخواهند كرد. طبيعي است كه خيلي زود ويروس در تمامي بدن گسترش پيدا كند و وجود يك موجود زنده را ببلعد.
موجود زنده فقط نبايد يك انسان باشد. ميتواند وزارتخانهاي تلفي شود كه حيات و مماتش به زندگي ميليونها انسان بسته است ميتواند كارخانهاي باشد كه محصولاتش در صورت بروز نقص فني جان شهروندان را به مخاطره بيندازد و حتي ميتواند فدراسيوني ورزشي و كميتهاي باشد كه وقتي كارش را درست انجام نميدهد، نه تنها جاذبههاي يك بازي فوتبال را زير سؤال ببرد كه در حقيقت باعث بروز شك و شبهاتي در جامعه شود.
دفاع امروز كميته دارون از داوراني كه سوتهاي اشتباه ميزنند تازگي ندارد. در حقيقت كميته داوران و رئيسش درست مانند ساير بخشهاي جامعه سعي ميكنند با كشيدن صافي روي تمام اشتباهاتي كه داوران در زمينهاي فوتبال مرتكب ميشوند، هم خود را نجات دهند و هم همه چيز را تطهير كنند. حرفهاي ديروز عسگري چيزي جز اين نبود. او در مورد اتفاقاتي كه در دربي افتاد درست مثل سالها يقبل حرف زد، درست مانند تمامي روزهايي كه داوران در زمين اشتباهاتي فاحش مرتكب ميشوند و او سعي ميكند با اتكا به قوانيني كه در هيچ كتاب قانوني گنجانده نشده، همه چيز را ايدهآل نشان دهد. اما مگر اين درمان دردهاست؟
دربي ارزش و بار فني نداشت. گرفتن يا نگرفتن پنالتي چيزي بر ارزشهاي بازي اضافه نميكرد. اما اين كه كميته داوران ما، مانند رئيس بيمارستاني عمل كند كه به جاي درمان دردهاي بيمار خود، به او بگويد دردي نداري و از جايت برخيز و از اينجا برو، نه تنها دردي را درمان نميكند كه در حقيقت به مرگ زودرس بيمارش هم كمك خواهد كرد. امروز كميته داوران و فدراسيون فوتبال ايران چيزي است شبيه به اكثريت بخشهاي جامعه. جامعهاي كه سعي ميكند دردها را به عجيتترين شكل ممكن درمان كند.
