سكينه جانسيز، فيدان دوگان و ليلا سليماز سه زني هستند كه جسد آنها روز پنجشنبه در مركزي وابسته به كردها پيدا شد و تنها نكته مسلمي كه از ابتداي امر گفته شده در سياسي بودن قتل آنهاست. اين سه زن با اصابت گلوله در ناحيه سر كشته شدهاند و به همين دليل، پليس فرانسه گفته كه صحنه جرم نشاندهنده نوعي اعدام است. بنابر اين، انگيزههاي شخصي به دليل اين شواهد منتفي است اما چه انگيزه سياسي در پس اين ماجراست و چگونه ميتوان با توجه به شواهد سياسي متهمان احتمالي را رديابي كرد؟ دولت تركيه، مخالفان مسلح از حزب كارگران كردستان تركيه (پ.ك.ك)، راستگراهاي افراطي تركيه و حتي دولت فرانسه هر كدام انگيزههاي سياسي براي كشتن اين سه زن دارند و به همين جهت است كه هر كدام ديگري را متهم به ارتكاب آن ميكنند.
دولت تركيه زودتر از همه اقدام كرد و حسن چليك، معاون حزب حاكم عدالت و توسعه، اين قتلها را به اختلافات داخلي كردها نسبت داد و گفت كه گروههاي موجود در پ.ك.ك به نظر او به عنوان پيمانكار در خدمت نيروهاي مختلف هستند.
ادعاي چليك مبني بر حذفهاي خونين در ميان پ.ك.ك بيشتر حاكي از تبليغات دولت تركيه است كه سعي دارد اين قتلها را صرف يك درگيري درونگروهي جلوه دهد كه پس از توافق دولت با عبدالله اوجالان، رهبر زنداني پ.ك.ك، در مورد خلع سلاح نيروهاي پ.ك.ك و خروج آنها از تركيه اتفاق افتاده است. دولت تركيه به اين صورت قتل سه زن را اقدام گروهي از پ.ك.ك قلمداد ميكند كه با توافق اوجالان مخالف هستند و به كشتن آنها در وهله اول سعي به حذف وفاداران اوجالان دارند و در وهله دوم پيامي به اوجالان ميدهند كه نتيجه توافق با دولت تركيه مرگ است. راستگرايان افراطي تركيه و به خصوص گروه مشهور به «گرگهاي خاكستري» از ديگر متهمين اين قتلها هستند، چراكه يكي از نمايندگان از حزب راستگراي جنبش ملي در مجلس تركيه چندي پيش از بين بردن كادرهاي پ.ك.ك در اروپا را خواسته بود.
در اين ميان، سخنان صلاحالدين دميرتاش، رهبر حزب صلح و دموكراسي، قابل توجه است. او كه به پاريس رفته بود در جمع كردهاي هوادار پ.ك.ك گفت: «ساختماني كه سه تن از سياستمداران كرد در آن به قتل رسيدهاند در يكي از اصليترين و شلوغترين خيابانهاي پاريس قرار دارد و هيچ كس نميتواند ادعا كند كه سرويس اطلاعاتي فرانسه از اين ترور بيخبر بوده است». او از مراقبت دائمي مأموران امنيتي فرانسه از كردهاي مقيم فرانسه گفت كه شبانهروز تمام تحركات آنها را زير نظر دارند. دميرتاش نخواست تا به صراحت اتهامي عليه دولت فرانسه يا تركيه بيان كند، اما به طور غيرمستقيم چنين اتهامي را وارد كرد. به عبارت ديگر، سخن او يادآور نحوه دستگيري عبدالله اوجالان است كه سازمان امنيت ملي تركيه (ميت) با همكاري موساد، سيا و برخي از سازمانها امنيتي ديگر توانست او را در ۱۷ مارس ۱۹۹۹ دستگير كند. همكاري دستگاه و مأموران امنيتي فرانسه با ميت بيشتر قابل تصور است تا پ.ك.ك و ميتوان گفت اين همكاري براي حذف رهبراني از پ.ك.ك بوده كه در عين احترام به اوجالان اما حاضر به تسليم در برابر دولت تركيه نيستند. دولت تركيه با انجام واكنشي زودتر از مابقي بر اين همكاري سرپوش گذاشته، اما دميرتاش به اين وسيله سعي كرده تا دست داشتن دولت تركيه را در قتلهاي پاريس برملا كند.
