بعد از تحصن صبح روز شنبه كه به دليل اعتراض به اكران فيلم «من مادر هستم» فريدون جيراني در مقابل وزارت ارشاد صورت گرفت، تحليلهاي متنوعي در باره چرايي و درستي يا نادرستي آن از سوي رسانهها ارائه شد. نكتهاي كه در خصوص برخي رفتارها و اتفاقات ميان افراد تجمعكننده و حامي فيلم ديده ميشد حاوي و حامل پيامهاي خاصي بود. از آن جمله اينكه يك دختر جوان تقريباً ۱۶، ۱۷ ساله ليدر و شعاردهنده اصلي آنها بود.
اينكه در فيلم يك دختر تقريباً همسن و سال او اقدام به ايجاد ارتباط نامشروع و مابقي قضايا ميكند، دليل عمده اين كار است چراكه ميخواستند نشان بدهند دختران جوان و طرفدار تفكر و منش شبهروشنفكري هم حامي فيلم هستند و از طرفي هم با چنين تجربياتي (ارتباط با نامحرم و با حدت و شدتهاي متفاوت) بيگانه نيستند و با شخصيت «آوا» در فيلم «من مادر هستم» همذات پنداري ميكنند. نكته دومي كه در اين تجمع جالب و قابل تأمل بود اينكه سعي ميشد براي متحصنين «عنوان تراشي» و «شعار سازي» كنند. سابقه ذهني همه ما نسبت به اينگونه موارد به اتفاقات مشابهي در فتنه سال ۸۸ برخواهد گشت، چراكه آنها نيز سعي ميكردند ضمن «شعار سازي» عناوين و القابي را هم به مخالفانشان نسبت بدهند. نسبت «خوارج سينما» دادن به متحصنين يكي از اين عنوانسازيها بود كه البته نميتواند صحيح باشد، چه اينكه اساساً تحصنكنندگان در زير بيرق و داخل در دايره سينماگران نبودهاند كه الان حكم «خوارج» بگيرند!
حضور بسياري از فعالان سينمايي كه همچنان حقوق و مزاياي ماهانهشان از محل بيتالمال تأمين ميشود هم جاي تعجب و تأمل داشت. كساني كه هنوز تمام داشتههايشان از جيب ملت است، آمده بودند تا در مقابل خواستي مشروع ايستادگي كنند و به زعم خودشان جلوي آن را بگيرند. اما يك مسئلهاي كه قدري تأملبرانگيزتر از اين قضايا بود، نمايش فيلمي با مضمون و محتواي خيانت از تلويزيون بود. در آن فيلم يك زن از طرف فردي كه در فضاي مجازي با او آشنا و دوست شده بود، مورد تهديد و افشاگري قرار ميگيرد. نمايش چنين فيلمي آن هم در شبي كه قرار است فردايش به دليل اكران برخي فيلمهاي سينمايي با همين محتوا جلوي وزارت ارشاد تحصن انجام بگيرد، بسيار شك برانگيز است. نتيجه و سؤال مهم اين است كه اگر نوع اقدام معترضان در مسير درست صورت نگرفته مگر راه سريع الوصول ديگري هم وجود دارد كه از آن طريق اقدامي انجام شود؟ آيا شهرونداني كه با اين موضوعات بر اساس شرع و قانون مشكل دارند، ميتوانند التجا و فرياد خواهي خود را به جايي ببرند؟آيا با توجه به اقدامات انحرافي كه در بدنه سينما در حال جريان است راه ديگري براي جلوگيري از اين انحرافات مانده است؟!
