واضحتر اينكه يك اثر هنري در حوزههاي فيلم، سريال، موسيقي، ادبيات و تجسمي بيشتر و پيشتر از آنكه براي تأثيرگذاري بر جامعه نياز به نام و نسب خالق و هنرمند خود داشته باشد، نياز به مخاطب دارد كه همكاري مخاطب در كنار اثر هنري تنها با جذب او به وسيله قدرت فرم و محتواي يك اثر مقدور و ميسر ميباشد و در اين راستا مقوله جذب مخاطب يكي از پردغدغهترين مقولات هنر است.
بر اين اساس در پروسهاي كه بر حيات هنر مترتب است حضور مخاطب بالاترين جايگاه را در اين پروسه دارد و اين مبحث در تمام مكاتب هنري پذيرفته شده است. اما بحث جذب در هر يك از هنرها و در هر يك از كشورها و به تبع آن در كشور راه خود را ميرود و با نقاط قوت و نقاط ضعف متعددي مواجه است، به اين معنا كه حوزه تلويزيون از مخاطبان بيشماري برخوردار است، چرا كه به واسطه حضور دستگاههاي گيرنده تلويزيوني در شهرها تا دور افتادهترين روستاها مخاطب بدون هيچ زحمتي به رصد سريالها و برنامههاي تلويزيوني مينشيند و اين امر باعث پويايي و حيات درخشان تلويزيون ميباشد و گذشته از سريالها و برنامههاي تلويزيوني هنرهايي چون سينما و موسيقي سهم مهمي از آنتن تلويزيون دارند چرا كه گاهي فيلمها و آهنگهايي كه از شاخصههاي مهم جامعه و تلويزيون برخوردار هستند از طريق آنتن تلويزيون مهمان خانهها ميشوند.
اما در مقايسه با اين موارد هنر تجسمي اعم از نقاشي، مجسمهسازي، خوشنويسي و... در جذب مخاطب ضعيفتر عمل ميكند و مبحث جذب مخاطب در حوزه تجسمي بنابر گواهي تاريخ در كشورمان در تمام ادوار تاريخي مظلومتر و مهجورتر بوده است چرا كه بحث جذب مخاطب در هنر تجسمي با سختيها و معضلات بسياري همراه است. به طور مثال مخاطب هنر دوستي كه دوستدار هنر تجسمي و سينما ميباشد، ترجيح ميدهد در اوقات فراغت خود مبلغي هزينه كند و با خريد بليت به تماشاي فيلم بنشيند. اما كمتر پيش ميآيد كه اين مخاطب هنر تجسمي بازديد از نمايشگاه را به عنوان نخستين اولويت خود انتخاب كند و اين در حالي است كه بازديد از نمايشگاه عكس، سينما، موسيقي و... رايگان بوده و نيازي به پرداخت هزينه نميباشد. اما اين اولويت كماكان در تصميمگيريهاي مخاطبان هنر به چشم ميخورد.
همين امر صاحبنظران هنر تجسمي و هنرمندان اين حوزه را بر آن داشت كه بارها در مراسمها، همايشها و نشستهاي تخصصي با موضوع جذب مخاطب دور هم جمع شوند و با همفكري در اين رابطه سياست خاصي را براي جذب مخاطب در پيش بگيرند. اما تاكنون سياست خاصي كه در اين باره كارگشا باشد كشف و اعمال نشده است و گالريداران و ادارات و مؤسساتي كه رأساً اقدام به برپايي نمايشگاه ميكنند كماكان به رايگان بودن بازديدها اصرار دارند.
با اين اوصاف اواخر هفته گذشته نمايشگاهي در خانه هنرمندان افتتاح شد كه به تقليد از هنرمندان غربي اين نمايشگاه به مضمون مجسمهسازي خلاقه از ضايعات. برعكس آثار غربي ميتوان به جرئت آن را يكي از ضعيفترين نمايشگاههاي خانه هنرمندان دانست كه از آن ميگذريم.
جالب اينكه به اصطلاح هنرمندان اين نمايشگاه كه از هنر تنها بيراهه منسوب به هنر كه ظهور در جامعه با گيس و ريش دراز و ظواهر آنچناني(!) است را رفته بودند، همگي در مقابل در ورودي نمايشگاه از بازديدكنندگان كه قصد بازديد از نمايشگاه را داشتند طلب پول ميكردند جالبتر اينكه به ازاي هر نفر ۱۰۰۰ توماني كه دريافت ميكردند هيچ، قبض و فيشي هم به بازديد كنندگان ارائه نميشد. بنابراين خبرنگار روزنامه جوان با رؤيت چنين رويه شرمآوري است كه از خانه هنرمندان ميخواهد كه با بازبيني دقيقتري اقدام به برپايي نمايشگاه نمايد تا ضمن مجال ندادن به عوامفريبي برخيها، پرونده مثبت و پربار خود را در قبال برپايي برخي از نمايشگاهها تحتالشعاع قرار ندهد.
