صندليهاي خالي سينما و چهار نفر كه در گوشهاي جمع شدهاند و هر چند دقيقه خميازهاي ميكشند و با چشماني نيمه باز فيلم را ميبينند، تصويري است كه در اكثر سينماهاي طرح اذان تا اذان ديده ميشود. بليتهاي سينما در اين طرح به صورت نيم بها ارائه شده تا مشوقي براي جذب تماشاگر باشد، اما بيشترين استقبال از اين فيلمها را صندليهاي خالي سينماها انجام ميدهند كه تا آخر فيلم حتي يك پلك هم نميزنند.
ولي براي سينمادارها اكران فيلم براي صندليهاي خالي چندان دلچسب و توجيهپذير نيست و احتمالاً ترجيح ميدهند به جاي اينكه براي صندليهاي خالي فيلم پخش كنند، در سينما را بسته و در كنار خانواده به استراحت بپردازند. اگر متهم به بدبيني نشويم، بايد از همين ابتداي ماه مبارك اين طرح را شكستخورده بدانيم. به قول قديميها، سالي كه نكوست از بهارش پيداست و نميتوان در ادامه اين طرح انتظار معجزه را كشيد و مثلاً بگوييم كه مردم در شبهاي قدر كه تا صبح بيدار هستند، به جاي حضور در مساجد و اماكن متبركه به سينما بيايند و در يك شب ركورد فروش سينماي ايران را جا به جا كنند.
خوشبختانه در مملكتي زندگي ميكنيم كه پيش از انجام هر كاري بايد طرح پيشنهادي و توجيهي آن به سازمان و نهاد اجرايي مربوط ارائه شود و بدون «پروپوزال» هيچ كاري به تصويب و اجرا نميرسد. حالا بايد رفت و ديد چه كسي طرح اكران اذان تا اذان را ارائه داده و چه توجيهي براي آن وجود داشته است؟ به نظر ميرسد طراحان اذان تا اذان به مسائل خيلي مهمي توجه نداشتهاند.
سينماي ايران مدتهاست كه دچار ركود شده و كمتر پيش ميآيد كه فيلمي بتواند به فروش درخور توجهي برسد. دليل قهر مردم با سينما نيز به مسائل مختلفي از جمله نبود فيلم خوب باز ميگردد. وقتي فيلم قابل ديدني وجود ندارد، بليت نيم بها كه سهل است، حتي با اعلام رايگان بودن سينما هم نميتوان كسي را به سينما كشاند.
براي متدينين جامعه، بهترين زمان عبادت و راز و نياز با خداوند در ماه رمضان است، به همين دليل اين عزيزان سعي ميكنند تا در ايام ماه رمضان اوقات خود را در مساجد يا اماكني چون حرم امامزادگان بگذرانند و تمايل چنداني براي بههمزدن فضاي روحاني خود ندارند. پس اين گروه خود به خود استقبالي از طرح اذان تا اذان نخواهند كرد.
از طرفي چند سالي است كه تلويزيون در ماه رمضان سريال مناسبتي پخش ميكند، سريالهايي كه از بعد افطار تا نيمه شب پخش ميشوند و اكثراً طوري طراحي ميشوند كه حدود ۳۰ قسمت بينندهها را با خود همراه كنند. امسال نيز همزمان با شروع ماه مبارك سريالهاي ماه رمضان هم آغاز شدند و برنامهريزان صدا و سيما به نوعي برنامهها را چيدهاند كه برنامههاي پربيننده تلويزيون با يكديگر تداخلي نداشته باشند و خانوادهها به نوبت از يك شبكه به شبكه ديگر بروند تا سريالهاي ماه رمضان را ببينند، به همين خاطر تا زماني كه چشمها كشش بيدار ماندن دارند تلويزيون برنامهاي پيشبيني كرده كه مردم را در خانه نگه دارد.
اين شايد ناشيگري باشد كه در طراحي طرح اذان تا اذان برنامههاي تلويزيون را ناديده گرفته باشند. سؤال آخر اين است كه در زماني كه سينما در ركود است، مردم سرگرميهاي ديگري جز سينما دارند، فيلم با ارزشي براي اكران وجود ندارد، تلويزيون هم از دم افطار تا نيمه شب برنامه ترتيب داده است، اين فكر خارقالعاده اكران اذان تا اذان را چه كسي ارائه داده است؟
