يكي از دوستان روانشناس من ميگويد: بسياري از كارها را ميتوان از طريق بازيها به بچهها ياد داد زيرا براي بچهها بازي به اندازه كار و زندگي ما بزرگترها جدي است به عبارتي بچهها در بازيهاي خود زندگي ميكنند، به ويژه حالا كه هر فردي (اعم از كوچك و بزرگ ) در كنار زندگياش در جامعه حقيقي شهروند يك جامعه مجازي است. بازيهاي مجازي هم از نونهالان تا نوجوانان و حتي بزرگسالان رويه مجازي از شخصيت فراهم ميكند.
چه نوجوان مدرسهاي كه در قلب ايالات متحده با كراوات و كت و شلوار مدرسهاياش پشت سيستم رايانهاش نشسته و به همراه جواناني از كشورهاي ديگر در جستوجوي سليمان ايراني هستند و در بتلفيلد ۳ مبارزه وجنگ در ايران را تجربه ميكند و چه بچه ايراني كه در قالب يك بازي كاملاً ايراني و با انجام رقابتي وحشتناك خودش را جاي گشتاسب كهن ميگذارد تا با صغير و كبير با سلاحهاي چنگك دار بجنگد. در اين ميان بازيهاي حوزه سبك زندگي كه به تازگي به صورت آفلاين و آنلاين ارائه ميشوند، گرچه به دليل نداشتن خشونت در ظاهر خود و همچنين ياد دادن جلوههايي از معماري و شهرسازي بازيهاي علميتر و مناسبي براي همه تلقي ميشوند اما به نوعي ديگر تجربهاي عمده از زندگي غربي و بيبند و باري است.
به طور مثال در اين ميان، سيمز (SIMS) بيشتر از هر چيز ديگري علاقه زيادي به تغيير در افكار و در نتيجه تغيير در سبك زندگي مردم دنيا و كشاندن آنها به سمت زندگي غربي دارد. سيمز به ركورد فروش بيش از ۱۰۰ ميليون نسخه در سراسر دنيا رسيده است و در ميان بچههاي ايراني از محبوبيت عجيبي برخوردار است تا جايي كه وزارت ارشاد، تا كنون نسبت به مجاز يا غير مجاز بودن اين بازي، هيچ گونه اظهار نظري نكرده است. . .
گفته ميشود، سيمز به وسيله شركت امريكايي EA توليد و منتشر شده و دهها نسخه متنوع از آن به سرعت جاي خود را ميان بازيهاي متنوع كودكان دنيا پيدا كرده است. بازي با طراحي يك شخصيت فرضي به وسيله بازيكننده شروع ميشود. او حتي ميتواند رنگ پوست و چشم شخصيتي را كه طراحي ميكند مطابق ميل خويش انتخاب كند، سپس نوبت به انتخاب همخانهها ميرسد. سيمز شما ميتواند با پدر، مادر، مادربزرگ، . . . يا دوست همدانشگاهياش، دوست دخترش و. . . زندگي كند. او حتي ميتواند با همجنس خود ازدواج كند، در واقع هر آنچه يك كودك يا نوجوان در خارج از اين زندگي مجازي نميتواند به راحتي تجربه كند، اينجا براي او شبيهسازي شده است.
سيستم بازي به شدت در راستاي زندگي شخصي است، به طوري كه بازيكننده در نقش شخصيتي كه طراحي كرده، بايد با كار كردن، كسب درآمد كند تا روند بازي ادامه يابد.
طراحان اين بازي كه قبلاً بازي داروينيستي Spore را طراحي كرده بودند (اين بازي، مجوز وزارت ارشاد را دارد)، اين بار دست به كار جديدي زدند؛ تلفيق بازي سيمز با شبكه فيسبوك! اين بار بازيكننده با يك دوست مجازي در بازي طرف نيست.
كسي كه بازيكننده در نقش سيمز در اين بازي با او دوست ميشود، كسي كه در آن سر دنيا در فيسبوك در فهرست دوستان وي قرار دارد.
اين زندگي خيالي هيچ انتهايي ندارد و شايد انتهاي آن، گسست فرهنگي از جامعه كنوني كه در آن زندگي ميكنيد و پيوستن به يك زندگي خيالي در يك دهكده به اصطلاح جهاني باشد. به عبارتي بر خلاف آن چه فكر ميشود، موضوع اين بازي و بازيهاي مشابه صرفاً معماري و تمرين بيزنس و تجارت نيست بلكه رفتار مطابق الگوهايي است كه با تمرين آن ميتوانيم آن را عملاً هم به چشم ببينيم و اين مسئلهاي نيست كه برنامه ريزان فرهنگي بتوانند بر آن چشم ببندند.
