پوتين پيش از اين و طي دو دوره از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸، رئيسجمهور روسيه بود و با پيروزي در اين انتخابات خواهد توانست از ماه مه سال جاري براي يك دوره ششساله ديگر بر اين مسند تكيه كند. اين امر به آن معنا است كه پوتين تا سال ۲۰۱۸ همچنان قدرتمندترين فرد در روسيه خواهد بود و با توجه به اينكه ميتواند يك دوره ديگر نيز كانديداي رياست جمهوري شود، ميتوان انتظار حضور او در رأس قدرت روسيه تا سال ۲۰۲۴ را داشت. تداوم حضور پوتين در كرملين تا حدود ۱۲ سال ديگر بيشك كابوسي براي غرب و به ويژه امريكا خواهد بود، به خصوص كه اين كشورها در طول سالهاي اخير رياست جمهوري ديميتري مدودف، اميد به بهبود روابط خود با روسيه و كشاندن اين كشور به يك نوع همسويي با خود بسته بودند.
پوتين به همراه مدودف شامگاه يكشنبه در مركز مسكو و در برابر هواداران خود حاضر شد تا پيروزي خود را به صورت رسمي اعلام كند. او در حالي كه اشك شوق ميريخت، اعلام كرد كه ما در يك مبارزه آزاد و منصفانه پيروز شديم و او از تمام كساني تشكر كرد كه «به روسيهاي قدرتمند آري گفتند». او نتيجه انتخابات را نشانه عزم مردم روسيه در برابر «تحريكات سياسي» دانست كه به گفتهوي، تنها هدفشان از بين بردن وحدت روسيه و كسب قدرت است اما در برابر اين تحريكات گفت؛ «ما نشان داديم كه هيچ كس نميتواند چيزي را به ما تحميل كند». پوتين در اين جمع سخنان كوتاهي گفت اما همين سخنان هم تا اندازهزيادي نشان داد كه او قصد دارد بعد از اين روسيه را در جهت ديگري رهبري كند و اين نيز درست همان چيزي است كه امريكا و ديگر كشورهاي غربي از آن واهمه دارند.
سخنان پوتين را ميتوان خطاب به مخالفاني دانست كه طي سه ماه اخير سعي در اخلال در روند انتخابات داشتهاند اما همان گونه كه كتي لالي و ويل انگلوند، تحليلگران واشنگتن پست، نوشتهاند او صدايش را عليه اتحادي از دشمنان بلند كرد كه امريكا از جمله آنان است و به گفته پوتين قصد تخريب روسيه را دارند. سكوت معني دار مقامات غربي و به خصوص امريكا در برابر پيروزي پوتين تا اندازه زيادي مويد تفسير اين دو تحليلگر از سخنان پوتين است. اين رويهاي معمول نيست كه بعد از پيروزي فردي به مقام رياست جمهوري آن هم در مورد كشور مهمي همانند روسيه، واكنش مشخصي از سوي كشورهاي غربي مشاهده نشده و حتي در حد سخنگوي وزارت امور خارجه نيز سخني در مورد اين انتخابات بيان نكردهاند. گويا اين كشورها قصد دارند تا قبل از بيان هر سخني در مورد اين انتخابات، صبر كنند تا آن كه تحولات بعد از آن را ببينند به ويژه آن كه منتظر عكسالعمل مخالفان پوتين نسب به پيروزي آن هستند. به همين جهت است كه رسانههاي غربي به همراه پوشش خبري از انتخاب پوتين، اعتراض مخالفان را نيز پوشش دادهاند به نحوي كه ميخواهند چنين وانمود كنند كه همه چيز در اين كشور تمام نشده است. براي مثال، وال استريت ژورنال در صدر خبرهاي خود در مورد روسيه از راهاندازي اعتراضات خياباني در مسكو از سوي مخالفان پوتين براي شامگاه دوشنبه خبر داده و واشنگتن پست در تيتر خبري خود پيروزي پوتين را همراه با ادعاي مخالفان نسبت به تقلب گسترده ذكر كرده و با نگاهي به ديگر رسانههاي مهم غربي همانند نيويورك تايمز، گاردين و واشنگتن تايمز معلوم ميشود كه آنها نيز همين خط خبر و تحليل را دنبال ميكنند. به عبارت ديگر، رسانههاي غربي به جاي مقامات رسمي كشور خود واكنش سياسي را نسبت به پيروزي قاطع پوتين بيان ميكنند. اين واكنش نه پيام تبريك به پوتين است و نه حتي انتشار خبر بيطرفانه انتخابات، بلكه تهييج و تحريك مخالفان به اعتراض و شورش خياباني است تا آن كه پوتين را مجبور به تسليم و عقب نشيني كنند.
دليل چنين واكنشي روشن است. بازگشت پوتين همان گونه كه جنيفر روبين، تحليلگر واشنگتنپست، نوشته به معناي بازگشت روحيه ضد غربي به كرملين و از درون پوك شدن احياي روابط روسيه با امريكا است، سياستي كه تحت عنوان reset در زمان رياست جمهوري مدودف دنبال ميشد. از سوي ديگر، پوتين در كرملين به صورت مشخص نگاهي به همپيمانان شرقي خواهد داشت تا آن كه به دنبال همسويي با سياستهاي كشورهاي غربي باشد، همكاري روسيه با محور پيمان شانگهاي اهميت بيشتري پيدا كند. تاثير مشخص اين جهتگيري در مسئله رابطه روسيه با ناتو نمود پيدا خواهد كرد. روسيه در سالهاي اخير سعي به بهبود روابط خود با ناتو داشت اما سپر دفاع موشكي ناتو نشان داد اين سياست به جايي نخواهد رسيد و اكنون، پوتين ديگر حاضر نخواهد بود اين سياست را دنبال كند. مجموعه اين موضوعات و ديگر مسائل با ورود پوتين به كرملين مطرح خواهد شد. غرب از اكنون نگران اين امر است و به همين جهت است كه خود را آماده كابوسي ميكند كه از ماه مه در كرملين ظاهر خواهد شد.
