هر سال در اسفند، هوا در عطر عید غرق می شود. انگار حال و هوای همه تغییر می کند و انگار خون تازه ای در کالبد زندگی دمیده می شود. پیر و جوان و زن و مرد همه به تکاپوی سال جدیدی می افتند که تا چند روز دیگر قرار است تحویل شود.
در این میان، بچه های مدرسه هم با آن عاطفه نابی که دارند، حال و هوای شب عید را در عالم کودکانه خود احساس می کنند. روزهای اسفند ماه، حال و هوای مدارس دیدنی می شود و ما را یاد روزهای نه چندان دور می اندازد؛ روزهایی که ما هم دانش آموزان بودیم و تا کمی از سرمای هوای زمستان کم می شد و روزها به سمت عید می رفت، وسوسه عید هم به جانمان می افتاد و وجودمان را پر از شادی می کرد؛ شادی ما معلم ها را هم سر ذوق می آورد و آن ها را به همراهی با حس پرشور ما وا می داشت.
روزهای آخر اسفند که می شد، معلم ها از ما می خواستند که گندم و عدس بکاریم و به مدرسه بیاوریم. فقط خدا می داند که با چه ذوقی، رشد جوانه های گندم را با چشم هایمان دنبال می کردیم تا هر چه زودتر سبز و بلند شوند و ما بتوانیم روبانی دورش بپیچیم و به مدرسه ببریم تا نشان معلممان بدهیم.
نزدیک عید که می شد، با شروع خانه تکانی ها، بیشتر بچه ها به بهانه اینکه در خانه تکانی کمک مادرانشان می کنند، مرخصی می گرفتند و به مدرسه نمی آمدند. روزهای پایانی سال هم که هیچ! بچه ها از چند روز مانده به ۲۹ اسفند به بهانه های مختلف می خواستند از زیر بار مدرسه آمدن فرار کنند و به هر کلکی که شده مرخصی می گرفتند تا بتوانند با خیال راحت خود را برای دید و بازدیدها و مسافرت های نوروزی آماده کنند.
البته بیشتر سالها مسئولان مدارس برای اینکه از این ترفند دانش آموزان جلوگیری کنند، تحویل پیک شادی را می گذاشتند روز آخر مدرسه تا دانش آموزان نتوانند روزهای آخر را از بار مدرسه رفتن شانه خالی کنند. بعد هم، پیک شادی ها را به ما می دادند تا زیاد هم در تعطیلات عید خوش به حالمان نشود! البته بماند که ما تا روز سیزده به در، لای پیک شادی را هم باز نمی کردیم و در ساعتهای آخر تعطیلات می خواستیم هر طور که شده سر و ته پیک شادی را هم بیاوریم! یاد آن روزها بخیر! البته اگر بینشی را که امروز داریم آن روزها داشتیم دنبال راهکار برای تعطیل کردن مدرسه نمی گشتیم و با عشق، پیک نوروزی را ورق می زدیم.
