در حالیکه خبر بازداشت سیف الاسلام قذافی پسر حاکم لیبی دیروز بر صدر خبرگزاریهای جهان قرار گرفت در یک چرخش بودار ورق برگشت و سیف الاسلام فرزند معمر قذافی با حضور در مقابل خبرنگاران در طرابلس، خبر دستگیری خود را تکذیب و اعلام کرد شهر طرابلس در کنترل حکومت قذافی قرار دارد.
گفته می شود خبرنگاران فرانس پرس , سی ان ان و تلویزیون دولتی انگلیس بی بی سی در باب العزیزیه(مقر اقامت قذافی) با سیف الاسلام دیدار کرده اند.
رئیس شورای ملی انتقالی لیبی پیشتر خبر دستگیری وی را تایید کرده بود.
یک عضو دیگر این شورا نیز اعلام کرد محمد ، فرزند دیگر قذافی که روز یکشنبه بازداشت شده بود، از دست انقلابیون گریخته است.
برخی خبرهای حاکیست انقلابیون نبرهای سنگینی را برای تصرف پادگان نظامی بابا العزیزیه آغاز کرده اند.
پیش از این منابع خبری از سقوط شهر طرابلس پایتخت این کشور و تسلط انقلابیون بر این شهر خبر داده بودند.
شورای ملی انتقالی لیبی که تحت مدیریت مستقیم و غیر مستقیم ناتو حرکت می کند و رهبری مخالفان را در دست دارد ۲۴ ساعت قبل در بیانیهای با اعلام پیروزی، خاطرنشان کرده بود: نظام قذافی به تاریخ سپرده شده است.
با توجه به سرمایه های هنگفتی که خانواده قذافی در اختیار دارند و بازداشت و آزادی مشکوک سیف الاسلام احتمال اینکه پسران قذافی با ناتو وارد یک معامله و بده بستان شده باشند قوت گرفته است.
قذافی کجاست؟ در حالیکه به نظر می رسد در پشت صحنه تحولات لیبی غرب مشغول بده بستان و مدیریت صفحه شطرنج لیبی است مهمترین سوال روز در عرصه بین المللی این است که اکنون سرهنگ پیر کجاست؟
برخی گزارشها هم از خروج وی از طرابلس حکایت دارد.
کاخ سفید اعلام کرده است : دلیلی مبنی بر خروج قذافی از طرابلس وجود ندارد.
پنتاگون هم خروج قذافی را از لیبی بعید دانست .
ژوپه وزیر خارجه فرانسه اعلام کرد: مشخص نیست قذافی ۶۹ ساله در پایتخت است یا خیر؟
از سوی دیگر دبیر کل جنبش ملی لیبی گفت: قذافی لیبی را ترک نکرده است و تنها این احتمال وجود دارد که از طرابلس گریخته باشد.
"مفتاح لملوم" درخصوص خبرهایی درباره پنهان شدن یا گریختن قذافی به دیگر کشورها، گفت: هنوز خبر موثقی درباره محل اختفای قذافی یا فرار وی به دیگر کشورها، وجود ندارد اما از آنجایی که فرزندانش در طرابلس بودند، معتقدم که وی هنوز در لیبی است و به احتمال زیاد طرابلس را فقط ترک کرده است. من معتقدم که وی هنوز از لیبی خارج نشده است.
یک عضو شورای انتقالی لیبی هم گفت : قذافی به مرز الجزایر گریخته است.
خبرهای ضد و نقیض دیگر هم از گریختن قذافی به شهر سبها در جنوب لیبی و یا سرت زادگاه وی حکایت دارند.
شبکه خبری "سیانان" هم در گزارشی خبر داد که همچنان محل پنهان شدن "معمر قذافی" معلوم نیست و حتی هیچگونه خبری درباره سرنوشتش وجود ندارد.
غرب در حال تقسیم کیک لیبی! در همین حال غربی ها با اذعان به علاقه وافر خود به منابع نفت لیبی از برنامه های خود برای روزهای پس از قذافی سخن گفتند . با آنکه دیکتاتور لیبی هنوز دستگیر نشده و رژیم وی بطور رسمی فرونپاشیده است آمریکا و کشورهای غربی مسابقه برای بهره برداری از منابع نفتی را آغاز کردند .
وزیر امورخارجه ایتالیا به سرمایه گذاران این کشور اطمینان داد رم در خط مقدم سرمایه گذاری در لیبی آینده قرار دارد .
فرانسه نیز برای بررسی آینده لیبی اجلاس فوق العاده بین المللی را هفته آینده در پاریس خواستار شد.
رسانه های غربی با ناتوان خواندن ملت لیبی در اداره امور خود ، مدعی نگرانی مقامات غربی برای آینده لیبی شدند.
کِی تی مَک فارلند کارشناس مسائل امنیت ملی، در مصاحبه با فاکس نیوز با انقلابیون لیبیایی را شورشی خواند و گفت: باید منتظر ماند و دید که ایا مخالفان می توانند در بیست و چهار ، چهل وهشت یا هفتاد و دو ساعت اینده نظم و امنیت را بر قرار کنند؟ در این مرحله ایالات متحده باید در پشت صحنه فعالیت کند چون مردم لیبی چهل سال است کشورشان را اداره نکردند . انها نمی دانند چگونه این کار را بکنند!
زندگینامه قذافی معمر قذافی در سال ۱۹۴۸ همزمان با استقلال لیبی از ایتالیا در خانوادهای فقیر به دنیا آمد و پس از پایان تحصیلات وارد ارتش این کشور شد.
قذافی در حالی که ۲۷ سال بیشتر نداشت با کودتا علیه شاه "ادریس" و کنار زدن دیگر رقبا به قدرت رسید. تفکرات سیاسی قذافی التقاطی از پان عربیسم و چپ مارکسیستی بود و بنا بر گفته خودش به شدت از جمال عبدالناصر تاثیر پذیرفته بود.
قذافی نیز مانند دیگر دیکتاتورهای هم عصرش چون حسنی مبارک، صدام حسین، زین العابدین بن علی و علی عبدالله صالح از ماجرای فلسطین به عنوان وسیله ای برای افزایش محبوبیت خود استفاده می کرد.
هرچند وی به شدت منتقد مبارزات گروه هایی چون حماس و حزب الله بود ولی آرزو داشت اتحاد استراتژیک با مصر و سوریه برای آزادی قدس ایجاد کند.
مسیری که سرهنگ قذافی برای دستیابی به اهداف سیاست خارجی کشورش انتخاب کرد در ابتدا استفاده از گروه های تروریستی در اقصی نقاط جهان بود، قذافی بدون دوراندیشی و با استفاده از دلارهای نفتی در اقصی نقاط دنیا علیه منافع غرب عملیاتهای تروریستی انجام می داد، که اوج این عملیاتها بمب گذاری در هواپیما انگلیسی موسوم به پرونده لاکربی بود.
ماجرای لاکربی غرب را به این نتیجه رساند تا فشار زیادی بر قذافی بیاورند و سرانجام قذافی با پذیرش این عملیات مجبور به عقب نشینی در زمینه پرداخت غرامت سنگین به دولت اسکاتلند و تحویل عامل این حمله به اسکاتلندیارد شد.
دومین رویارویی قذافی با غرب در زمینه پرونده هستهای لیبی بود جایی که قذافی با کمک پاکستان و کره شمالی توانسته بود به حدی از توان هسته ای دست پیدا کند که فشار اقتصادی و حملات نظامی آمریکا طرابلس را وادار کرد تا در مقابل فشارها تسلیم شود و تمام تجهیزات هستهای کشورش را سوار بر کشتی به آمریکا تحویل دهد.
پس از این عقب نشینی استراتژیک آمریکا به قذافی در عصر پس از فروپاشی شوروی روی خوش نشان داد و به مرور قذافی به عنوان یکی از تامین کنندگان نفت غرب شناخته شد و غرب نیز به این کشور در حوزه شمال افریقا آزادی عمل بیشتری اعطا کرد.
مهمترین پرونده قذافی در طی سالهای گذشته سرنوشت امام موسی صدر است، قذافی در ماجراجویی دیگر روحانی محبوب لبنانیها را ربود و تمام اسناد درباره این اقدام را انکار کرده و این در حالی است که تلاش تهران برای حل این بحران پیچیده با سرهنگ همچنان ادامه دارد.
سرمایه گذاری های غرب در لیبی و درآمدهای نفتی این کشور منجر به توسعه پایدار در لیبی نشد و این کشور همچنان دچار فقر و مشکلات بود و این درحالی بود که قذافی و فرزندانش میلیونها دلار از این سرمایه را صرف خوشگذرانی و فساد اخلاقی خود در ایتالیا و فرانسه می کردند.
سرانجام خودسوزی بوعزیزی جوان سبزی فروش تونسی آتش به کاخهای کهنه دیکتاتورهای عرب انداخت، پس از سقوط زین العابدین بن علی رئیس مخلوع تونس و حسنی مبارک همتای مصری ای جوانان لیبی با عنوان "جوانان ۱۷ فوریه" به خروش آمدند اما واکنش قذافی مانند تمام ژست ها و اطوارهایش خاص بود.
آقای خاص این بار جواب مردم را در خیابان با جنگنده بمب افکن داد و افکار عمومی جهان را با علامت سوال بزرگی درباره سلامت روانی این دیکتاتور مواجه کرد اما غرب از این فرصت به خوبی استفاده کرد تا از مانند پرونده یوگسلاوی در میانه دهه ۹۰وارد بازی شده و از این فرصت به سود استفاده کند.
غرب به بهانه کمک به انقلابیون اکنون وارد لیبی شده و قذافی هر لحظه به پایان کارش نزدیک میشود و این درحالی است که ماجراجویی های نابخردانه سرهنگ تنها به سود غرب بود.
غرب که به راحتی توانستند تمام زیرساختهای کشوری به نام لیبی را تخریب کند و تا دهها سال از تهدید به نام لیبی مصون باشد و برای منابع غنی این کشور در عصر پس از قذافی دندان تیز کند و این درحالی است که هزاران غیر نظامی بی گناه به دست ناتو و مزدوران قذافی به کام مرگ فرستاده شدند.
