تعطيلي اورژانس اجتماعي با 3 شماره!

پيمان زماني- يک، دو، سه! بخوانيم 123. اين عدد، شماره ارتباط تلفني مردم با مرکز اورژانس اجتماعي است، شايد هم بود! 25 خرداد 87 که اورژانس اجتماعي زيرنظر بهزيستي فعاليتش را شروع کرد، اينگونه معرفي شد:« کسي از خانه فرار مي کند، زني از خانه بيرون رانده مي شود، کودکي مورد آزار و اذيت قرار مي گيرد، اختلاف و بگومگوي ميان زن و شوهر ناگهان بالا مي گيرد، فرزندي از سوي والدين خود مورد بي مهري، خشونت و يا برخوردي غيراخلاقي قرار مي گيرد. يک لحظه فشار ناشي از اختلاف و مشکل خانوادگي يا در محل کار يا هر جاي ديگر فرد را در معرض تصميم گيري هيجاني و آني نادرستي قرار مي دهد. خدمات اورژانس اجتماعي 24 ساعته و رايگان مي تواند به ياري مراجعه کننده حضوري، تماس گيرنده تلفني يا معرفي شده از سوي واحدهاي قضايي و انتظامي بيايد و به دو شکل سرپايي يا نگهداري موقت ارائه شود.»پ
اين تعريف براي اورژانس اجتماعي و بيشتر از آن براي مردم، بسيار آرماني و آرامبخش بود چرا که خود همين تعريف از کارويژه اورژانس اجتماعي، قوتي قلبي بود براي همه آناني که درگير چنين مشکلاتي بودند؛ قلبشان به اين قرص و محکم بود که در شرايط اضطرار و فشار، تنها نيستند و بي ياور نمي مانند. قلب ديگراني هم که ممکن بود دچار چنين شرايطي نباشند قرص بود چرا که اورژانس اجتماعي را دغدغه اي صادقانه از سوي مديران براي توجه ويژه به هنجارهاي انساني و رسيدگي به ناهنجاري ها ارزيابي کردند. اورژانس اجتماعي مي توانست در کنار قوه قضائيه نقش مؤثري در پيشگيري از جرم داشته باشد و از بار ترافيکي راهروهاي دادسراها و دادگاه ها بکاهد. هرچند در ابتداي فعاليت هم، اقدامات قابل قبولي انجام داد اما مدتي است که به گوشه کم کاري خزيده است. هرچند عوامل و دلايل اين گوشه گيري و بي تحرکي هنوز چندان روشن نيست اما آنچه شفاف است زيان هايي است که از اين کم کاري نصيب جامعه مي شود.
در زمان آغاز به کار اين مرکز، صاحبنظران معتقد بودند تقويت مرکز اورژانس اجتماعي ، راه اندازي شبکه خدمات اجتماعي ، گسترش خط 123 و تشکيل تيم سيار اورژانس اجتماعي مي تواند يک تحول جدي در حوزه مداخله هاي رواني - اجتماعي به وجود بياورد؛ خدماتي که به موقع، تخصصي و در دسترس مردم باشند. اکنون که اين تقويت نه تنها حاصل نشده بلکه ضعف هم بر اين مرکز غالب گرديده است چه بايد گفت؟ اگر تقويتي صورت مي گرفت آنگونه مي شد که کارشناسان اجتماعي تحليل مي کردند اما اکنون که تضعيفي رخ داده، آيا نمي توان گفت که تضعيف و بي کاري مرکز اورژانس اجتماعي، انزواي خط 123 و تشکيل نشدن تيم سيار اورژانس اجتماعي مي تواند يک آسيب جدي در حوزه مداخله هاي رواني - اجتماعي به وجود بياورد؟ خدماتي که ديگر به موقع، تخصصي و در دسترس مردم نيستند.