فیلم‌هایی که از دست نمی‌روند

ابراهیم زاهدی‌مطلق -روزهای اول جشنواه فیلم فجر وقتی موفق به دیدن فیلمی نمی‌شدی و این جمله را ازدوستانت می‌شنیدی که: «نگران نباش، هیچ چیزی را ازدست نداده‌ای» خوشحال می‌شدی که خدا را شکر، فیلم چندان به درد بخوری را ازدست ندادم، اما این عبارت، جای خودش را بازکرد و به یکی دو فیلم محدود نشد؛ کم‌کم و روزی چند بار بین خبرنگاران وحاضران دربرج میلاد دهان به دهان چرخید وبرای خودش صاحب کرسی شد. حالا تقریبا اکثرحاضران با دیدن هرفیلم، به کسانی که آن را ندیده بودند، می‌گفتند: «نگران نباش، هنوزهیچ چیزی را ازدست نداده‌ای»!
آن خوشحالی روزهای اول، حالا درهفتمین روزاز جشنواره فیلم فجرجای خودش را به دلهره داده و این عبارت حالا دیگرکاملاً نگران‌کننده شده است. ( البته این یادداشت درحالی نوشته می‌شود که فیلم حاتمی‌کیا، اصغرفرهادی و مسعود ده‌نمکی را ندیده ام) آیا ما وجامعه سینمایی و مهم‌تر از همه، مردم که باید مخاطب سینما باشند، ازندیدن فیلم‌های جشنواره 29 چیزی را ازدست نخواهند داد؟ اگرعبارتی که درسالن نمایش وراهروهای برج میلاد دهان به دهان می‌چرخد، بین مردم هم بچرخد، سرنوشت سینمای ما چه خواهد شد؟ آیا با یکی دو تا فیلم به ظاهر خنده آورجشنواره امسال، اما درباطن خنده دار ومضحک، ازسینما به عنوان دانشگاهی که قرار است مأموریت انتقال بخشی از فرهنگ ایرانی ودینی ما را داشته باشد، در حد خود بهره برده ایم؟ یا مخاطبان سینما را دعوت به معامله با دستفروش‌های پیاده روها وپل‌های هوایی و توزیع‌کننده‌های مترو و دی وی دی‌های اصل نسخه‌های امریکایی واروپایی کرده ایم؟
آقایان وزارت ارشاد ومعاونت محترم سینمایی ! این دوره ازجشنواره فیلم فجروفیلم هایش( آنچه تا امروزدیده ایم) هیچ نسبتی با انقلاب وفجروفجرآفرینان واسلام ندارد. اگرچه شما وتفکراتتان با آلودگی‌ها وادبیات اروتیک همراه نیست، اما آنچه دیده وشنیده می‌شود، آشکارشدن سکس پنهانی است که سینماگران بیسواد ونان به نرخ روزخوردرسینمای ایران می‌پراکنند. هیچ تعارفی نداریم که این سؤال را بپرسیم: آیا این است جشنواره‌ای که به نام انقلاب اسلامی وسینمایش باید به جهان بشناسانیم؟ اگراسم جشنواره مان چیزی غیرازفجربود، مگر چه ساخته می‌شد؟ فیلم‌هایی که حتی درفحش دادن هم هنری به خرج نمی‌دهند تا دل هنربرای هنری‌ها خوش شود!
آقایان وزارت ارشاد! حتماً صدای سوت وکف را درسالن آمفی تئاتر برج میلاد می‌شنوید؛ این صداها ازسرشوق آمدن برای توسعه کدام ارزش یا کدام سینمای فاخراست؟ یا حتی کدام انتقاد هنری وعمیق ازبرنامه‌های دولت وغیردولت وعوامل خارجی یا سلطه طلب‌های بیگانه؟ آیا به نظرشما، سینما نباید به این مسائل بپردازد وجواب بدهد؟