وحید حاجی پور - شک نکنید اگر قرار باشد ظرف امروز و فردا چندین فروند ایرباس A-380 به ایرلاینهای کشور تحویل داده شود، نخستین ابتکاری که شرکتهای هواپیمایی برای در آمدزایی از خود نشان میدهند این است که چطور میشود چند صندلی به صندلیهای این هواپیما اضافه کنند. این موضوع به قدری در برخی ایرلاینها عادی شده که اگر از لحاظ امنیتی و ایمنی مشکل خاصی وجود نداشت یک صندلی ویژه نیز در کابین خلبان تعبیه میشد، شاید که گرانتر فروخته شود!
بلایی که بر سر هواپیماهای توپولف، فوکر و بوئینگهای MD آمده بر هیچ یک از افرادی که این نوع هواپیماها را برای سفر انتخاب کردهاند، پوشیده نیست، به طوری که شرکتهای هواپیمایی با کم کردن فاصله میان صندلیها، فضای خفه و پرفشاری را برای مسافران ایجاد کردهاند.
در برخی هواپیماهای ایران معمولاً مسافرانترجیح میدهند روی چهار پایه پلاستیکی بنشینند تا صندلیهایی که به هیچ عنوان استاندارد نیستند و پشتیشان با شکلی جالب، زاویهای رو به جلو میگیرد در حالی که بر اساس استاندارد بینالمللی صندلیها در حالت عادی باید رو به عقب باشند. (البته این ویژگی محدود به صندلیهای سالم است. )
این درحالی است که در بیشتر هواپیماهای حاضر در ناوگان هوایی کشور نکات ایمنی رعایت نمیشود، به عنوان نمونه زمانی که مهماندار هواپیما درهای خروج اضطراری را به مسافران نشان میدهد نمیتوان هیچ نشانی از درهای خروج اضطراری یافت چرا که بعضاً در کنار در مورد نظر مهماندار، مسافری در حال مطالعه روزنامه است.
در این میان دو شرکت هواپیماهایی بیشترین تعداد شاکیان این موضوع را از میان مسافران دارند و همواره از سوی مردم به سودجویی در به کارگیری صندلیهای غیراستاندارد و فشرده متهم میشوند. این در شرایطی است که مردم حاضرند پول بیشتری بدهند تا در صندلیهای شیک و راحت سفر خود را سپری کنند تا صندلیهای کهنه و رنگ و رو رفتهای که به همه چیز شباهت دارند مگر صندلی هواپیما.
اهمیت راحتی صندلیها به حدی است که رئیس سازمان هواپیمایی چندی گفته بود که یکی از عوامل خارج کردن توپولفها از ناوگان حمل و نقل عمومی، غیر استاندارد بودن صندلیهای آن است.
اگر این شاخص برای سازمان هواپیمایی در اولویت قرار دارد و اگر قصد جدی برای پاکسازی ایرلاینهایی که از صندلیهای غیرمناسب استفاده میکنند در دستور کار قرار دارد، به نظر میرسد باید پرونده حمل و نقل هوایی را بست چرا که بیشتر پرندههای ایرانی فاقد استانداردهای جهانی در این زمینه هستند.
یکی از فعالان حوزه ترابری هوایی در گفتوگو با «جوان» با بیان اینکه قانون خاصی در اینباره وجود ندارد، گفت: کمترین فاصله و استاندارد برای فاصله صندلیها 70 سانتیمتر است که تعدادی از ایرلاینها از این استاندارد استفاده میکند و تعدادی دیگر این فاصله را 75 سانتی متر میگیرند.
کاپیتان طالبزاده تصریح میکند: 80 سانتیمتر هم در برخی از هواپیماهای کشور دیده میشود ولی در کل بیشتر هواپیماها 70 سانت را در نظر میگیرند.
مدیرعامل شرکت هواپیمایی نفت با اشاره به اینکه افزایش کیفیت در پروازها توسط برخی از شرکتهای هوایی به فراموشی سپرده شده است، بیان داشت: متأسفانه برخی هواپیماها در حین ورود دچار دگرگونی در تعداد صندلیها میشوند به شکلی که ایرلاینهایی فاصله صندلیها را کمتر کرده و بر تعداد آنها میافزایند.
طالبزاده ادامه داد: شرکتهایی که در جهت رفاه مسافران فاصله صندلیها را زیاد میکنند با شرکتهایی که محیط بستهای را در هواپیماها به وجود میآورند در یک ردیف قرار میگیرند و همین موضوع سبب دلسردی شرکتهای هوایی نسبت به مقوله کیفی سازی خدمات به مسافران میشود.
وی افزود: در ایران هیچ تفاوتی میان قیمت بلیت هواپیمای 50 میلیون دلاری و یک و نیم میلیون دلاری وجود ندارد و همین امر موجب بروز مشکلاتی از جمله تنگ کردن فضای داخلی هواپیما شده است.
قبول که تحریمها علیه کشور مانع ورود هوایپماهای با کیفیت و جدید به کشور شده است اما مردم و مسافران از مسولان انتظار دارند با همین هواپیماهایی که در ناوگان هوایی در حال فعالیت هستند اگر وظایف عادی خود را انجام نمیدهند حداقل اجازه دهند هواپیماها همان طور که وارد شدهاند باقی بمانند به خاطر چند صندلی بیشتر مسافران را با مشکلات قابل توجهی رو به رو نکنند.
گفتنی است، پیگیریهای «جوان» برای گفت و گو با مسئولان امر راه به جایی نبرد. رضا نخجوانی، رئیس سازمان هواپیمایی با بیان اینکه هم اینک در سفر عراق بسر میبرد، حاضر نشد به سؤالات ما پاسخ دهد و نکوییمهر و تقوی رئیس و معاون سازمان حمایت در این باره سکوت اختیار کردند.
سوتیتر: در ایران هیچ تفاوتی میان قیمت بلیت هواپیمای 50 میلیون دلاری و یک و نیم میلیون دلاری وجود ندارد و همین امر موجب بروز مشکلاتی از جمله تنگ کردن فضای داخلی هواپیما شده است
تفاوت ایرلاینهای ایران و اروپا
1- فاصله 80 سانتی متری با صندلی جلویی یک پدیده ساده و استاندارد تعریف شده در شرکتهای هوایی است اما دراز شدن پا در صندلیهای هواپیماهای ایرانی آرزویی است که کمتر تعبیر شده است.
2- در اروپا مسافران بعد از پنج ساعت تاخیر حق دارند که پروازشان را لغو کنند و پول بلیت شان را به طور کامل دریافت کنند. در این حالت شرکت هواپیمایی موظف است پروازی را برای بازگشت مسافر به مبداء اولیه پرواز تدارک ببیند ولی در هواپیمایی کشورمان چه بخواهید چه نخواهید باید منتظر تصمیم ایرلاین باشید؛ هرتصمیمی که باشد.
3- طبق قانون جهانی، افراد با توجه به مسافت پرواز و میزان تأخیر، حق دارند بین 125 تا 600 یورو غرامت دریافت کنند اما شرکتهای هواپیمایی ایرانی به مسافران میگویند : دوست داشتید با نقص فنی پرواز کنید؟ به همینترتیب مسافر هیچ حرفی برای گفتن ندارد!
4- - در صورتی که تاخیر در پرواز دست کم دو ساعت به طول انجامد، شرکت هوایی باید امکاناتی مانند تماس تلفنی رایگان، نوشیدنی و غذا و اسکان را در اختیار مسافران قرار دهد که در فرودگاه های کشور فقط اتلاف وقت سرو می شود.5- در صورتی که شرکت هوایی بتواند ثابت کند لغو پرواز به دلیل شرایط فوق العاده صورت پذیرفته است، غرامتی پرداخت نمیشود در حالی که ایرلاین های ایرانی چه بتوانند ثابت کنند و چه نتوانند غرامتی نمی دهند
