مظلومیت‌های مرحوم شعر

ابراهیم زاهدی‌مطلق- در یک گوشه از این کشور یک عده که اسم خودشان را شاعر یا منتقد هم گذاشته‌اند و البته تا حدودی شاعر و منتقد هم هستند به گواهی آثارشان؛ نشست می‌‌گذارند و این سؤال را پیش می‌‌کشند که: چرا شعر ما در جهان ترجمه نمی‌‌شود؟ چرا کسی در جهان به فکر شعر امروز ما نیست؟ چرا به جز حافظ و مولوی و خیام کسی از دیگر شاعران ما خبر ندارد؟ اگرچه نوحه‌های این گروه هم جز بر سر جنازه‌ای نیست که خودشان با شعرهای بی‌درد و داغشان در قتل‌اش شریک‌اند... اما در گوشه‌ای دیگر، یک نفر دیگر مصاحبه می‌‌کند و با افتخار از 40 هزار اثر( همان شعر سابق) حرف می‌‌زند که از طرف 1283 شاعر به دبیرخانه جشنواره شعر فجر رسیده است.
اگر فرض کنیم که تعدادی از شاعران کشور، هر سال 30 تا 40 هزار شعر برای این جشنواره سروده باشد، یعنی امروز که در پنجمین دوره آن هستیم، لااقل باید 140 تا 160 هزار شعر(قطعه شعر، نه بیت) فقط برای این جشنواره سروده شده باشد! همین ضرب و تقسیم را ادامه دهیم تا برسیم به تعداد شعرهای سروده شده در مثلاً 20 سال گذشته یا بیشتر؛ خوب، درکشوری که همه علاقه‌مند به شعر هستند و به قول معروف هر ایرانی در طول عمرش لااقل یک بیت شعر سروده است، چرا هنوز کتاب‌های اکثر شاعران ما به ضرب و زور لابی‌‌های رسانه‌ای هم به فروش نمی‌‌رود؟ توجه جهانی به شعرمان به جای خود بماند! معلوم است که یک جای کار اشکال دارد! یا شعرها، شعر نیستند و به قول آن طناز مرحوم «معر» هستند، یا این جشنواره‌ها هم به جای توسعه شعر، فقط وظیفه اشتغالزایی برای دست‌اندکاران جشنواره را دارند.
آن وقت برای هر اهل شعر و ادبیاتی این سؤال برای هزارمین بار تکرار می‌‌شود که چرا یک شب شعر در تهران با نام «شب شعرگوته» از طرف سفارت آلمان ترتیب داده می‌‌شود و هنوز هم تأثیرش بر شعر آن روزهای ایران انکارناپذیراست؟ اما از جشنواره شعر فجر پس از 5 سال هم کسی چیزی به یاد نمی‌‌آورد جز آمارهایی که فقط به درد برگزارکنندگانش می‌‌خورد. و گرنه، الحق والانصاف وزارت ارشاد چیزی از مادیات برای این جشنواره کم نگذاشته است. فقط حیف که پول به جیب جشنواره می‌‌رود نه به‌اندام نحیف شعر امروز. این روزها که به زمان برگزاری جشنواره نزدیک می‌‌شویم و مسئولان دبیرخانه با مصاحبه‌های‌شان می‌‌خواهند تنور را گرم کنند، باید به مدیران فرهنگی وزارت ارشاد یادآوری کنیم که بد نیست عده‌ای را مسئول بررسی تأثیر این جشنواره بر شعر معاصر بکنند و تحقیقی میدانی هم برای تأثیر شب‌های شعر سفارش بدهند. تا معلوم شود که چند سال است چه راهی را به بیراه رفته‌اند. که اگر با جشنواره می‌‌شد کمکی به شعر کرد، چرا به فکر هیچ متفکری جز شاعران ما نرسید؟!