
ابراهیم زاهدیمطلق- در انتهای «شارع علی بن ابی طالب» ( یا همان خیابان علی بن ابی طالب در شهر مدینهالنبی) به سمت چپ و یک کوچه فرعی خاکی که وارد شوی، مزرعهای در افق چشمانت قرار میگیرد که شاخههای نخلهایش برایت دست تکان میدهند؛ نخلهایی که نوعی خرمای خاص، بسیارشیرین وکوچولو محصولشان است و در عربستان فقط به دست شیعیان به عمل میآید. این نخلها در مزرعه علامه فقید شیخ العمری به وفور دیده میشود. مزرعهای که بنا به روایتی از اهل خبر، شخصی خراسانی و منسوب به آستان حضرت رضا ( ع ) در پدید آمدن آن دخیل بوده است.
این مسجد در اصل، حسینیهای است؛ اما به نام «مسجد العمری» شناخته میشود. محلی که به محض وارد شدن درآن، احساس میکنی درخود ایران هستی. دیوارهای این حسینیه مزین است به شعارها و دعاهای متنوع؛ آنچه بیشتر از همه دیده میشود دعاهایی برای ظهور حضرت صاحبالزمان ( عج) است. مؤسس این مسجد پیرمردی است که دیگر قلب مهربانش نمیزند و اتاقش در گوشه مسجد العمری خالی از وجود نازنینی است که احتمالاً امروز برابر اخبار ارسالی به سوی قبرستان بقیع خواهد رفت. پیرمری بسیار کهنسال که نماینده آیتالله سیستانی در عربستان هم بود؛ جناب شیخ علامه العمری (ره). مردی کهنسال که این مزرعه را بیش از80 سال قبل برای اولین بار شخم زده است و فرزندش شیخ کاظمالعمری که امامت این مسجد را هم به عهده دارد، درباره میزان سن و سال پدر به کنایه میگفت: الله اعلم!
همین الان بسیاری از ایرانیان و زایران خانه خدا که در ایام حضورشان در مدینه به زیارت علامهالعمری رفته و در نماز جماعت این مسجد شرکت کرده بودند، تسلیتگوی شیخ کاظم العمری هستند که با خرماهای متبرک، زوار ایرانی را در مسجد پذیرایی میکرد. زایرانی که در سفره احسان این مسجد اطعام شده بودند؛ سفرهای درمسجد العمری به نام امام حسن مجتبی (ع)سبط اکبر پیامبر اسلام(ص) و به یاد سفرهای که همیشه در مدینه گسترده بود.
بر دیوار این مسجد تابلویی است که نشاندهنده دیدار شیخ کاظم العمری با پادشاه عربستان پس از روی کارآمدن امیرعبدالله به جای ملک فهد؛ جملهای از ملک عبدالله روی تابلو دیده میشود که تأییدی است برسلامت نفس و خیرخواهی این خاندان برای برادران دینی غیرشیعه خود درسرزمین وحی: «آفرین بر شما برادران! خدا را شکر که شما معروف هستید به وفا و اخلاص و وفاداری به دینتان و وطنتان. از شما و آبا و اجدادتان جز خیر ندیدهایم. انشاءالله از شما و فرزندانتان هم جزاین نخواهیم دید.»