دور جدید مذاکرات ایران و 1+5 روز گذشته در شرایطی شروع شد که کارشناسان غربی معتقدند تیم غربی مذاکرات تمایل چندانی به مثبت بودن نتایج آن ندارد. ویلیام برنز، معاون وزارت خارجه امریکا به همراه نمایندگان روسیه،چین، انگلیس، فرانسه و آلمان دیروز در استانبول با طرف ایرانی پشت میز مذاکرات نشست ولی مارک تونریک سخنگوی وزارت خارجه امریکا یک روز قبل از شروع مذاکرات گفته بود که واشنگتن انتظار نتایج قابل ملاحظهای ندارد.
بورنو ترتریس، کارشناس بنیاد تحقیقات استراتژیک در پاریس درباره مذاکرات استانبول میگوید:«1+5 چشماندازی ندارد و آنها به دنبال اعمال تحریمهای بیشتر[بر ایران] هستند و برای اینکه اعمال تحریمها را در چشم جامعه بینالمللی مفید جلوه بدهند، اول باید نشان دهند که برای گفتوگو آماده هستند و به همین دلیل به استانبول آمدهاند. متحدین غربی هیچ چیز جدیدی واقعی برای ارائه کردن در طول مذاکرات ندارند. البته هم ایران و هم 1+5 پذیرفتهاند که ترکیه تا حدی دارای بیطرفی سیاسی است و این برای اولین بار است که مذاکرات در محلی به جز تهران، ترکیه یا وین برگزار میشود. این مسئله نمادین است و نمادها در دیپلماسی مهم هستند، ولی من فکر نمیکنم ترکیه نقش فعالی در کل روند داشته باشد.
شانول کیل، کارشناس تسلیحات در مؤسسه پژوهشهای صلح بینالمللی در استانبول معتقد است که مسئله تبادل سوخت در نشست استانبول مورد بررسی قرار خواهد گرفت. وی میگوید:«آنها (طرفین) درباره اینکه این مسئله (تبادل سوخت) چگونه باید اتفاق بیفتد، بسیار از هم دور هستند. محتملترین نتیجه توافق آنها برای گفتوگوهای بیشتر است.»
هنری بارکلی کارشناسان سی بنیاد کارنگی نیز معتقد است که نمیتوان از مذاکرات استانبول توقع چندانی داشت، زیرا هیچ کدام از طرفین حاضر نیستند در مورد مواضع خود مصالحه کنند. او میگوید: هر دو طرف فکر میکنند که زمان به نفع آنها است. امریکا و متحدینش نگرانند که غنیسازی اورانیوم توسط ایران بیش از میزانی است که برای تولید انرژی مورد نیاز است و تلاش میکند سلاح هستهای بسازد، ولی در مقابل ایران نیز از هر گونه توافقی که آن را مجبور کند تمام غنیسازی را متوقف کند، نمیپذیرد.
جاناتان پاریس از مؤسسه لگاتوم در پاریس در گزارشی که به تازگی برای این مؤسسه نوشته تأکید دارد که تحریمهایی که تاکنون علیه ایران اعمال شده، به قدر کافی شدید نیست که ایران را مجبور به مصالحه کند. او مینویسد: برای اینکه آنها (ایرانیها) به سمت مصالحه در برنامه هستهایشان بروند، فشار هنگفتی باید اعمال شود، اما گر تحریمها باعث مصالحه (ایران) نشوند، به نظر میرسد که تنها ابزار لازم برای متقاعد کردن مسئولان ایران، تهدید جدی امریکا است.»
