معصومه دیودار- روزهایی را سپری میکنیم که رنگ شهر با توجه به حضورمان در فصل پاییز و برگریزان آن و لخت شدن درختان روبه بیرنگی نهاده و آلودگی هوا نیز غباری است که بر این بیرنگی نشسته و رنگ شهر را خاکستریتر از همیشه کرده است.
این حضور خاکستری در شبهایی که به واسطه کوتاهی روز زودتر فرا میرسند، بیشتر خودنمایی میکند و سبب شده با شهری با تنالیته خنثی روبهرو شویم.
شهری که رنگ و هنر درآن نباشد به شهری خاکستری و بهدور از زیبایی تبدیل میشود. در چنین شهری با شهروندانی بیحوصله، پرخاشگر و... روبهرو به میشویم، از اینرو از شهروندان خود چه انتظاری میتوانیم داشته باشیم؟
همیشه این شعار را میشنویم که تهران همیشه بیدار است و این بیداری به واسطه عبور و مرور و ترافیکی است که هیچگاه تمامی ندارد. در این ازدحام، انواع نورهای نئونها و چراغها و پروژکتورهای مختلف به چشم میخورد اما دریغ از آرامشی که این نورها میتوانند با خود همراه داشته باشند.
آلودگی هوا، خاکستری شدن ساختمانهای شهرمان، بیرنگ شدن چراغهای شهر و... سبب بیروح شدن هرچه بیشتر شهر شده، حال آنکه میتوان با کمی نور و رنگ در معابر و خیابانها زیبایی ایجاد کرد. بله منظورم نورپردازی شهری است.
نورپردازی فضاهای شهری، امروزه در کشورهای پیشرفته بهصورت یک حرفه تخصصی و دانشگاهی درآمده و ضرورت پرداختن به آن به جهت آرامش روان شهروندان احساس میشود که در این میان نباید توجه به روانشناسی رنگ و کارشناسانی که در این حوزه تخصص دارند را از یاد برد.
هرچند از هیچ یک از این امور در شهر ما خبری نیست.
نورپردازی شهری و استفاده از نورهای رنگی در معابر و خیابانها میتواند بیرنگی را تبدیل به زیبایی کند. شهروندان ما نیازمند محیطی آرام و زیبا هستند تا به هنگام عبور و مرور در آن بتوانند در این ترافیک شلوغ شهری، با کمی رنگ روبهرو شوند تا شاید بتوانند کمی از خستگی خود را در آرامش رنگها جا بگذارند.
رنگها و نورپردازیهای زیبا افسونی با خود دارند که تنها با اجرایی شدن آنها میتوان به اعجازشان پی برد. بهتر است مسئولان شهری این اعجاز را مورد مطالعه قرار دهند و در زیباسازی شهر به کار برند.
