برگزاری اولین جشنواره سراسری نمایش دینی «حقیقت» این فرصت را به وجود آورد تا کلیه جشنوارههای تئاتری کشور با درونمایه مذهبی زیر چتریک رویداد سراسری تئاتر گرد هم آیند و هنرمندان این عرصه به دور از حواشی بیماری جشنوارهزدگی که قسمت اعظم بودجه تئاتر کشور را میبلعید و انصافاً خروجی مناسبی نیز نداشت، این بار در جشنواره داشتههای خود را از نمایشنامه تا اجرای آثار صحنهای، خیابانی و تعزیه در کنار هم به نظاره و قضاوت بنشینند.
همچنین اجرای عمومی تمامی آثار صحنهای گروههای پایتختنشین و هنرمندان شهرستانی از آغاز این جشنواره تا پایان سال علاوه بر تداوم اجراهای مذهبی در روزهای رو با اجرای عمومی آثار این حسرت همیشه به دل مانده هنرمندان تئاتر را نیز پاسخی شایسته گفت: تا حاصل ماهها تلاش هنرمندان این عرصه پویا، زنده و جریانساز تنها با یک یاد و اجرا در طول یک جشنواره به هدر نرود و کلیه گروهها در استان محل اقامتشان آثار خود را به اجرای عمومی ببرند و با این حرکت شور جریان تئاتر آن هم از نوع مذهبی خود تا پایان سال در سراسر کشور جاری و ساری باشد.
برهمین اساس از علی مؤذنی، هنرمند پیشکسوت و استخوان خردکرده عرصه هنرهای نمایش مذهبی کشور و دبیر این جشنواره خواستیم تا یادداشتی خودمانی را در اختیار این روزنامه قرار دهد که در زیر میخوانید.
تولید متن و پژوهش اولین اولویتهایی است که ما برای نخستین دوره جشنواره تئاتر حقیقت در نظر گرفتهایم. میخواهیم شعار ندهیم، برای همین از همه منتقدان تندرو و ناصبور طلب زمان میکنیم تا بتوانیم هم در کالبد تئاتر مملکت به فضاسازی و جریانسازی مدنظرمان دست پیدا کنیم و هم از این طریق بتوانیم نیروهای جوان و مستعد را شناسایی و تقویت و حمایت کنیم تا انشاءالله شاهد شکوفایی تئاتر مذهبی در تنها کشور شیعه جهان به تمام معنی آن باشیم. این به نوع برنامهریزی و برخورد ما با هنرمندان برمیگردد و اینکه به آنها نشان بدهیم از طریق عملگرایی به دنبال تحقق شعارهای محدود خود هستیم. پتانسیلهای موجود در کشور این نوید را میدهند که میتوانیم شاهد روزی باشیم تا نمایش در کشور پاسخگوی بخش وسیعی از نیازهای معنوی جامعه در قالب آثار هنری باشد.
صحبت من با جوانان این است که به صورت مسالمتآمیز به مضامین و موضوعات دینی نگاه کنند و برخورد دفعی را کنار بگذارند و گنجینه اطراف خود را کشف کنند با اتکا به آنها به خلق آثار درخشانی دست زنند تا به سبکی جدید در دنیای نمایش دینی بتوانیم دست یابیم. باید همه این عزیزان بدانند که مکاتب وارداتی از غرب همه به گونه خلقالساعه به وجود نیامدهاند، بلکه با بسترسازی و جریانات موجود در جامعه، هنرمندان و نویسندگان با تأثر از اتفاقات روز جامعه دست به خلق آثاری زدند که با ممارست و تلاش پیگیر آنها برای دستیابی به یک هدف نهایی، مکتبی یا سبکی رقم خورد که ما امروزه از حاصل آن یافتهها به عنوان دستاوردهای بزرگ هنرنمایش یاد میکنیم. کار آنها معجزه نبود که از عهده جوانان خلاق و همیشه خلاقتر ایران زمین برنیاید. ما با توجه به داشتههای خودمان است که میتوانیم آن قابلیتهای پرواز را برای تخیل و خلاقیت خودمان و مخاطبانمان به وجود آوریم و در انتها بیان آرزویم است و آن آنکه امیدوارم هنر تئاتر در ایران به عنوان یک قالب هنری فاخر بتواند جایگاه خودش را در بین مخاطبان پیدا کند و اینکه مخاطب ما همه نگاه هنری خود را صرف هنر سینما نکند و با حضور در سالنهای نمایش با قابلیتها و استعدادهای تئاتر آشنا شود و درک کند که این هنر میتواند برای ارتقای فکری و اندیشهای مخاطب خود مفید باشد.
