با نگاهی به فیلمهای تولیدی در سینمای جهان در چند سال اخیر، میشود به راحتی فهمید که سینمای غرب عزم خود را جزم کرده تا از طریق بنگاه نمایشی خود یعنی هالیوود، بیش از پیش به تخریب باورهای دینی بپردازد و با هزینههای چند میلیارد دلاری، تصویری خشن از مسلمانان به نمایش بگذارد.
شاید تولید این آثار زنگ خطری بود کهمتأسفانه مسئولان سینمایی با بیتوجهی به این مسئله و تنها با مصاحبه و محکوم کردن به مقابله با آن برآمدند. در صورتی که تولید آثار سینمایی درخور شأن دین مبین اسلام و هویت ایرانی اسلامی ما بیش از پیش ضروری و مورد نیاز بود. حال جای این سؤال در ذهن باقی است که با هجمه تولیدات ضد ایرانی و اسلامی که روانه سینماهای جهان میشود و در اکرانهای جهانی مخاطبهای بی شماری را هدف قرار میدهد، سینمای ما کدام تولیدات قابل دفاع را عرضه کرده است. کدام فیلم را ساختهایم که بتوانیم ماهیت اصلی اسلام را حداقل برای تماشاگر و جوان امروزی ایران که در تیررس سینمای غرب است، نشان دهیم. آیا با تولید آثاری مانند یک جیب پر پول، شیر و عسل، فاصله، مادرزن سلام، افراطیها و امثالهم قرار است به جنگ آثار ضد ایرانی و اسلامی برویم. در این میان سهم سینماگران ما در تولید آثاری که به مقابله با این سینما بپردازد چه اثری بوده است.
فیلمسازی برای کن و اسکار
در همین زمینه فرج الله سلحشورکارگردان سریال «یوسف پیامبر(ع)» با اشاره به اینکه سینمای حکومت اسلامی باید اسلامی باشد و ما به فیلمسازان غیراسلامی در کشور نیاز نداریم، به انتقاد از کسانی که پیرو سینمای غرب هستند پرداخت و گفت: برخیها برخلاف دستورات مقام معظم رهبری که تأکید بر به کار بردن تعبیر اسلامی برای سینما دارند، از این کار شرم دارند و همچنان با الگو و معیار سینمای غرب به دنبال فیلمسازی هستند، انگار که مذهب و سینما دو قطب مخالف یکدیگر باشند! سلحشور معتقد است که سینماگران کشورهای اسلامی باید مبلغ اسلام باشد ولی برخی از فیلمسازان هدفشان اسلام نیست و برای حضور در کن، اسکار و. . . فیلم میسازند.
وی معتقد است تا زمانی که از گفتن نام اسلام در جشنوارههایمان شرم داریم، نمیتوان به اسلامی شدن سینما امیدوار باشیم و به جای آن که اسم جشنواره فیلمهای دینی را «جشنواره فیلمهای اسلامی» بنامیم آن را با هزاران تعبیر نامگذاری میکنیم در حالی که این اسامی میتوانند همه چیز را شامل شوند و در خود تأکیدی بر مذهبی بودن جشنواره ندارند.
کارگردان سریال «اصحاب کهف» ادامه داد: ساخت فیلمها و سریالهایی همچون روز واقعه، مریم مقدس، ملک سلیمان، ابراهیمخلیلالله و... نشان میدهد ما میتوانیم با زبان سینما به مذهب خدمت کنیم اما تا زمانی که برخی سینماگران دغدغه ترویج مذهب ندارند، نمیتوان به خوبی از این قابلیت استفاده کرد.
سلحشور تصریح کرد: تلویزیون به دلیل آنکه بیشتر دغدغه فرهنگسازی دارد، در عرصه ساخت کارهای مذهبی فعالتر است اما متأسفانه در سینما حرف اول را سرمایه میزند نه عقیده و فرهنگ.
سینماگران و نظرات شخصی
سلحشور با بیان اینکه با گذشت سه دهه از انقلاب اسلامی سینمای ما هنوز نتوانسته فیلمساز خوب دینی تربیت کند، تصریح کرد: برای اسلامی ساختن سینما باید سراغ تربیت نیروی مذهبی برای پیوستن به بدنه سینما رفت. من فکر می کنم تعریف دقیق وجود دارد ولی ما نمیپذیریم. اگر بپذیریم که دین تعریف دارد، دستورات الهی می تواند برای زندگی راهگشا باشد و این تعریف را کامل بدانیم، چطور میتوانیم تعریف دقیقی از سینمای دینی نداشته باشیم. کارگردان سریال یوسف پیامبر ادامه داد: دین تعریف دارد، سینمای دینی هم تعریف دارد. اما در حال حاضر سینمای ایران در حقیقت بازتاب نظرات شخصی و تحلیل های شخصی نویسنده یا کارگردان فیلم است و این نظرات دینی نیست. اما اگر همین تعریف ارائه شده در فیلم را از زاویه دینی ارائه دهیم، آنگاه فیلم جنبه دینی پیدا می کند. کارگردان سریال یوسف پیامبر گفت: مشکل امروز سینمای ما این است که برای سینمای دینی فرمول نداریم.
