مسعود کرامتی، کارگردان سینما
مسعود کرامتی در سینمای کودک نام و چهرهای شناخته شده است و به قولی وزنهای در این گونه سینمایی به شمار میآید. امسال این کارگردان که هنوز فیلم «پاتال و آرزوهای کوچک» او یادآور خاطرات کودکی افراد بسیاری است با آخرین ساخته خود با نام «ترانه کوچک من» در حوزه سینما نوجوان در جشنواره بینالمللی کودک و نوجوان همدان حضور دارد. از او درخواست یادداشتی برای سینمای کودک و نوجوان کشور داشتیم که گفت:«من صاحب سینما هستم و نه سیاستگذار و اگر چیزی مینویسم حرفهای یک هنرمند دلسوز سینمای کودک و نوجوان ایران است.» این شما و این حرفهای مسعود کرامتی.
طی این چند روز مدام از من یک سؤال تکراری میشد و آن اینکه چرا سینمای کودک و نوجوان کشور مهجور است؟ باور کنید خودم هم از این سؤال خسته شدم قبول کردم برای این روزنامه بنویسم چون سؤالشان این بود و به نکتهای دست گذاشتند که درد و بغض سینمای کشور است و آن مسئله اکران است. پاسخ اینکه چرا نحوه اکران فیلمها در سینمای ایران تا این حد ناهنجار است به نحوی که سینمای کودک و نوجوان حتی به قدر نقطهای در این برنامهریزی جایی ندارد، در بیان یک تناقض آشکار است و آن اینکه اعم تولیدات سینمایی کشور با حمایت دولت است اما سینمادارها و سینماهایشان زیر نظر بخش خصوصی است و اینطور شده که آثار تجاری مجالی برای اکران پیدا کنند و سینمای کودک و نوجوان به «بچهزن بابا» تبدیل شود!
سینمای کودک و نوجوان چند ساله شده همین جشنواره بحثهایی که در مدت برگزاری آن گر میگیرد و با پایان یافتن آن چنان آب سردی روی آن ریخته میشود که حتی شعلهای کوچک نیز از آن باقی نمیماند. حال اینکه همین شهر همدان دارای سالنهای مناسبی است که تنها طی یک هفته جشنواره به اکران فیلم میپردازد و در طول سال کرکرههایشان پایین است! پس ما سالن برای اکران داریم اما خواست نه!
مدام میگویند فلان تعداد سینما زیر نظر حوزه هنری است! اما بر همگان واضح و مبرهن است که حوزه هنری تکلیف خودش را با سینماگران روشن کرده و به جز تولیدات خودش به سایر آثار نگاه کاسبکارانه دارد و تنها به فکر جذب سرمایه و درآمدزایی از آثار سینمایی است که در سالنهای زیرمجموعه خود به اکران آنها بپردازد.
دیگر، دوره ساخت آثار پرفروشی چون «پاتال و آرزوهای کوچک» یا آثار آقای طهماسب گذشته است! وقتی میخواهند از نوشتن فیلمنامه کودک و نوجوان تا تولید و اکران آن در جشنواره بیشتر از سه ماه زمان صرف نشود، مشخص است که کیفیت از اثر هنری رخت برمیبندد و صلاحانگاری در نگارش و تولید دامنگیر اثر میشود، اگر قصد آسیبشناسی داریم باید به نهادها وارگانهای متولی و سفارشدهنده تولید آثار سینمای کودک و نوجوان نقبی بزنیم و دلیل تعجیل را جویا شویم.
پس من و امثال من فقط برای اینکه نام ما با سینمای کودک عجین شده هر چند سال یکبار فیلمی میسازیم تا تعهدمان را ادا کرده باشیم والا با شعارپردازی به جایی نه ما میرسیم و نه مسئولان!
در پایان راحت و با اندوه میگویم که چشمانداز سینمای این چند سال اخیرمان ترسناک و نگرانکننده است و باز هم مثل همیشه آرزو میکنم که این سینما بار دیگر رونق بگیرد، پررنگ شود، جدی گرفته شود و روز به روز رشد بیشتری داشته باشد. موفق و پیروز باشید.
