چندی است، مسئله بازنشسته شدن اساتید دانشگاه به عنوان یک مسئله سیاسی طرح میشود و بوقهای تبلیغاتی غرب و همپیمانان داخلی آنان در ایران، چنین تبلیغ میکنند که دگر اندیشان را بازنشسته و اساتید مجرب را خانهنشین و ... میکنند! برخی رسانههای داخلی نیز برای اثبات این ادعا وارد میدان شدند.
ماهنامه «همشهری ماه» در شماره اردیبهشت خود به سراغ دکتر کزازی از اساتید بازنشسته دانشگاه علامه طباطبایی میرود و خبرنگار در قالب سؤالی مدعی موج گسترده بازنشستگی اساتید در دولت نهم میشود اما پاسخ دکتر کزازی غیر از آن است که سؤال کننده و خواننده منتظر آن هستند.
در این طرف ماجرا و در جبهه اصولگرایان چند روز پیش خبر بازنشستگی دکتر خوش چهره به فضای رسانهای کشور کشیده شد: «خوش چهره را هم بازنشسته کردند...» مصاحبه انتقادی خوش چهره بعد از بازنشستگی نیز این پیام را منتقل میکرد که وی هم به خاطر انتقادهای چند ساله از دولت، بازنشسته شده است. پس از مدتی عین درخواست بازنشستگی وی در رسانهها منتشر شد و کاشف به عمل آمد که خود ایشان در خواست بازنشستگی نمودهاند و ... دکتر کزازی و دکتر خوش چهره را بازنشسته نکردهاند بلکه خود آنان چنین درخواستی داشتهاند. در خواست خوش چهره این مدعا را در خصوص وی اثبات میکند و دکتر کزازی نیز در مصاحبه با شماره اردیبهشت «همشهری ماه» با صراحت اعلام میکند: مرا بازنشسته نکردهاند بلکه خودم خواستم بازنشسته شوم. اما هر دو استاد مذکور علت درخواست بازنشستگی را طوری تفسیر مینمایند که کاملاً غیراخلاقی و به دور از انصاف است اگر آنان مدعی بودند، به اجبار بازنشسته شدهاند، شاید قدری قابل تحملتر بود. بلکه آنان علت بازنشستگی خود را به عدم رعایت منزلت استاد ارجاع دادهاند و اینکه محیط دانشگاه محیط علمی نیست و ... .به نظر میرسد، اساتید مذکور و برخی دیگر از اساتید برای فرار از کمکاری یا بیحالی خود و برای فرار از پاسخگویی به افکار عمومی به فرافکنی روی آوردهاند و بالاخره باید علتی را برای اراده خود مبتنی بر بازنشستگی بتراشند.
بنابراین برای رهایی از نفس لوامه و افکار عمومی، دیواری کوتاهتر از دیوار نظام نمییابند و سیستم آموزشی عالی کشور را فاقد شاخصهای ماندن میدانند. واقعاً سیستمی که آنان 30 الی 40 سال در آن خدمت کردهاند، چگونه یک مرتبه فاقد تحمل شده است؟ بنابراین از اخلاق عالمانه و استادی دور است که علل شخصی بازنشستگی خود را به سکویی برای تخریب نظام در حوزه آموزش عالی قرار دهیم. جالب این است که دکتر کزازی در مصاحبه با نشریه همشهریماه مدعی است، همان دروس را در دانشگاه، بعد از بازنشستگی هم تدریس میکند. بنابراین اگر علت بازنشستگی، نبود منزلت استادی در سیستم آموزش عالی است چرا مجدداً بر ماندن در دانشگاه و گرفتن حقوق دیگر تأکید میورزند؟! بنابراین صاحبان علم باید پرچمداران اخلاق و شهامت نیز باشند و برای رهایی خود قیصریه را به آتش نکشند. این انتظار از دکتر خوش چهره بیشتر میرود، امید است، جبران نمایند.
