علی احمدی
از اوایل سال جاری اخباری مبنی بر دزدیده شدن مجسمههای برنزی شهر به گوش رسید و این اخبار تا اواسط اردیبهشت ادامه داشت و دزدان با خیالی آسوده و بدون آنکه شناسایی شوند یک به یک مجسمههای شهر را دزدیدند تا آنکه آمار این دزدیها به 13 مجسمه رسید.
مجسمه «ستارخان» واقع در خیابان ستارخان اثر شهریار ضرابی، «باقرخان» واقع در خیابان شهرآرا اثر شهریار ضرابی، صنیع خاتم واقع در پارک ملت اثر حمید شانس، دو مجسمه در خانه هنرمندان ایران از آثار محمد مددی و فاطمه امدادیان، «استاد شهریار» در مقابل تئاتر شهر اثر علی قهاری، دو مجسمه «شریعتی» در پارک شریعتی اثر حمید شانس و «مادر و فرزند» اثر هژبر ابراهیمی واقع در شهرک غرب و مجسمه ابنسینا، نظامی گنجوی، دادمان، استاد معین و مجسمه پارک استقلال از جمله مجسمههای سرقتی هستند که طی این زمان ربوده شدند. این در حالی بود که به گفته مسئولان، این مجسمهها از استحکام بالایی در ساخت و نصب برخوردار بودند.
با آنکه بسیاری از مسئولان در پی پیگیری رسانهها، وعدههای بسیاری مبنی بر کشف و شناسایی دزدان را در کمترین زمان ممکن دادند ولی امروز پس از گذشت چهار ماه از این اتفاق همچنان این راز سربه مهر باقی مانده است و همچنان مسئولان از این مهم اظهار بی اطلاعی میکنند.
در پی سرقت مجسمههای شهری و خالی ماندن جای آنها در اماکنی که محل تردد شهری هستند و عموماً از نقاط شلوغ شهری به شمار میروند مسئولان در صدد جبران این مهم برآمدند و با سفارش دادن ساخت مجدد این مجسمهها به سازندگان اصلیشان سعی در پر کردن جای خالی این مجسمهها دارند.
تاکنون شش مجسمه، استاد معین اثر جعفر نجیبی، صنیع خاتم اثر حمید شانس، ستارخان و باقرخان از آثار شهریار ضرابی، نیم تنه انتزاعی اثر مرحوم مددی و مجسمه شهید دادمان دقیقاً بر اساس همان آثار سرقت شده دوباره ساخته و در جایگاه قبلی خود نصب شدند و مجسمه زندگی اثر فاطمه امدادیان و مجسمه ابن سینا اثر حمید شانس در مرحله ساخت قرار دارند و به زودی در جایگاه قبلی خود در پارک بهجتآباد نصب خواهند شد.
مجتبی موسوی مدیر امور حجم سازمان زیباسازی شهرداری تهران نیز در خصوص این اقدام میگوید: به منظور حفظ جایگاه آثار به سرقت رفته در نگاه مردم مجسمههای جدید جایگزین میشوند و از آنجایی که ساخت مجسمهها از فایبرگلاس با سرعت بالاتری همراه بود و ما قصد داشتیم هرچه سریعتر این کار انجام شود و مجسمهها به سطح شهر بازگردند این متریال را انتخاب کردیم.
وی میافزاید: ساخت این مجسمهها از جنس فایبرگلاس منافاتی با ساخت مجسمههای شهری ندارد و این نکته که جنس مجسمه از فایبرگلاس باشد یا برنز از ارزش مجسمه نمیکاهد چراکه همان اثر توسط همان هنرمند خلق شده است.
موسوی از فایبرگلاس به عنوان متریالی یاد میکند که در گذشته در ساخت مجسمههای شهری مورد استفاده قرار میگرفت و امروزه نیز مورد استفاده قرار میگیرد و یادآور میشود: با توجه به آنکه ما اکنون قالبهای این مجسمهها را داریم و توانستهایم تا این مرحله کار را اجرایی کنیم قصد داریم در آینده با تعاملی که با هنرمندان این آثار خواهیم داشت با هماهنگی و نظارت ایشان مجسمههای برنزی این آثار را بسازیم و در جای اصلی خود نصب کنیم.
وی در خصوص تاریخ قطعی که این مجسمهها از جنس اصیلی خود –برنز- ساخته و نصب شوند خبر قطعی اعلام نکرد.
مدیر امور حجم سازمان زیباسازی شهرداری تهران خاطر نشان میکند: مجسمههای ساخته شده در واقع از آن جمله مجسمههایی بودند که عین آنها قابل ساخت بوده است به این منظور که قصد ما برآن بود تا کار کپی نباشد و کار اصل را از طریق قالبهایی که هنرمندان از آنها داشتند بسازیم و مجسمههای جایگزین از مدل اصلی قالبگیری و تکثیر شدهاند و در واقع میتوان ادعا کرد که اصل آثار در محل قبلیشان نصب شده است.
وی در ادامه به شرایط مجسمه فردوسی و قالبگیری آن اشاره میکند و میافزاید: در برنامهای که برای این مجسمه در نظر گرفته شده بود قرار بود که از این مجسمه قالبگیری انجام شود و یک نسخه بدل از آن تهیه شود. کار کارگاهی آن در محل و قالبگیری آن به اتمام رسیده است و پس از شست و شوی مجسمه برای زدودن گرد و غبار و آلودگیها و مواد قالبگیری موجود بر روی مجسمه، در کارگاه مربوطه نسخه بدل آن ساخته خواهد شد.
