خاطرات سفر برنده نوبل به ایران

پاموک:«نام من سرخ» رمان ایرانی است

اورهان پاموک، نویسنده اهل ترکیه که در سال 2006 برنده جایزه نوبل ادبیات شده است دوست دارد دوباره به ایران بیاید و با خوانندگان ایرانی آثارش دیدار کند. وی که پیش از دریافت نوبل به ایران سفر کرده بود اکنون بار دیگر از خاطرات سفرش به ایران گفته است. به گزارش ایسنا به نقل از مجله نافه، این نویسنده‌ ترک برنده‌ نوبل ادبیات درباره‌ اینکه ظاهراً یک بار گفته بوده اگر رمان «نام من سرخ» به فارسی منتشر شود، برای رونمایی‌اش به ایران سفر خواهد کرد و این‌که آیا حالا که این رمان منتشر شده، به ایران سفر می‌کند، پاسخ می‌دهد:«بله. من دوست دارم مجدداً بیایم. به همه‌ دوستانم در ایران سلام می‌رسانم و امیدوارم خوانندگانِ ایرانی کتابم را دوست داشته باشند. دوستانی که در اروپا و امریکا دارم، گاهی با من شوخی می‌کنند و می‌گویند «نام من سرخ»، رمان ترکی نیست. می‌گویند این رمان، بیشتر یک رمان ایرانی است که در آن، داستان‌ها و اسطوره‌های کلاسیک ایرانی از نظامی تا فردوسی و سنت عظیم مینیاتوری بازگو شده است. آنها می‌گویند که تو یک رمان ایرانی نوشته‌ای و من همیشه این را یک افتخار بزرگ و قابل تحسین می‌دانم.»او همچنین درباره‌ اینکه دفعه‌ قبل وقتی به ایران آمده، به قم هم که یک شهر کاملاً مذهبی است، سفر کرده؛ در حالی‌که مهمانان خارجی معمولاً اصفهان و شیراز را ترجیح می‌دهند، درباره‌ جذابیت این شهر برای خودش می‌گوید:«این سفر برای من جاذبه داشت؛ چون من مکان‌های مذهبی را دوست دارم. قم مرا به یاد ایوب در استانبول می‌اندازد. ایوب یکی از مکان‌های مذهبی در استانبول است؛ ولی جای تحصیلِ علوم دینی نیست. شدت عقاید مذهبی در قم خیلی عمیق بود و این حس هنوز هم با من هست. تجربه‌ خیلی باشکوه و عظیمی بود. قم برای من نماد یکی از جنبه‌های اسلام است. می‌خواستم آن را با جزئیات و در شکوه و ابهت کامل ببینم. این شهر به هر حال یکی از مکان‌های بسیار مذهبی است.»زمانی که اعلام شد پاموک برنده نوبل ادبیات شده است رسانه‌ها و مردم ترکیه به دو دسته تقسیم شدند؛ عده‌ای می‌گفتند وی افتخاری برای ترکیه است و عده‌ای می‌گفتند که او این جایزه را بابت ادبیات‌ نگرفته و دلایل سیاسی داشته است، پاموک پاسخ می‌دهد:«این واکنش‌ها نسبت به جایزه‌ هر کسی وجود دارد. این دودستگی حتی قبل از اینکه برنده‌ جایزه‌ نوبل شوم، وجود داشت. همه‌ زندگی‌ام همین‌طور بوده. اصلاً زندگی ادبی توأم با آرامش و بی‌دغدغه وجود ندارد. این مسأله تنها مربوط به ترکیه نمی‌شود. حتی وقتی اولین کتاب‌هایم در ترکیه برنده‌ جایزه شدند، بعضی‌ها از من انتقاد کردند. بعضی‌ها می‌گفتند نویسنده بدی هستم و بعضی‌ها می‌گفتند نویسنده‌ خوبی هستم. بعد از یک مدت طبیعتاً آدم پوست‌کلفت می‌شود و به این حرف‌ها اهمیتی نمی‌دهد. نمی‌خواهم خودم را مشغول این حرف‌ها کنم.»